Kay Wattel Te - काय वाट्टेल ते!

अमेरिकन पुराण..!

2011-04-18T05:43:00.000+05:30

काल भेटलेल्या एका अमेरिकन माणसाने आज मला पुन्हा लिहायला प्रवृत्त केलंय...

काल मी आमच्या घराजवळच्या एका दुकानात गेलो होतो. General सामान घ्यायला. दुकानाचे नाव "CFM"... सामानाचे बिल द्यायला मी Counter पाशी उभा होतो.
माझ्या बाजूला साधारण साठीचे एक गृहस्थ उभे होते. मी माझे पाकीट काढले आणि पैसे देऊ लागलो. त्यांनी माझ्या पाकिटाकडे बघितले आणि म्हणाले "Is that the Buddha?"
मी चकितच झालो... मी म्हणालो "No..."
ते म्हणाले "Ok.. then...are you Hindu? Is this Hindu God? Saraswati?"
मी वेडाच झालो.... म्हणालो... "Yes... I am Hindu... and he is Hindu God, Ganapati..... Sri Ganesh.. Sri Siddhi Vinayak...."!
त्यांचा गणिताच्या तासाला बसल्यासारखा चेहरा बघून मला काय ते कळले...
आता या काकांना "गणपती म्हणजे काय... आणि त्याला सोंड कशी आली?" हे कसे सांगायचे या विचारात मी असताना दुकानाचा मालक म्हणाला.. "Do you know Lord Shiva?" ...
"Oh yes... I do.. I do..".. ते म्हणाले
"Ganapati is his Son...!" ... दुकानाचा मालक...!
"Ohh I see.. !"... ते गृहस्थ..
दुकानाचा मालक नेपाळी आहे. त्या दुकानात एकूण तिघे नेपाळी काम करतात. ते हिंदी बोलतात. मला त्यांची नावं माहित नाहीत पण त्यातला एखादा तरी "बहादूर" असावा.. ! असो..

बरं, त्या गृहस्थाने मला विचारले "Are you from Nepal too?" मी म्हणालो.... "No..I am from India..."
"Where from India?"....गृहस्थ
"Maharashtra..Mumbai.."....मी...(मी रत्नागिरीचा आहे हे सांगून त्यांना पडलेल्या गणितात अजून भागाकार न टाकायचा एक साधा विचार...!)
"Ahh.. Mumbai... I had been there.."....गृहस्थ
"So, how did you like India?"..... मी
"He is a journalist..He had been to India"... नेपाळी बहुदूर..

"साठीचे एक पत्रकार गृहस्थ" असे म्हटल्यावर तुमच्या डोळ्यासमोर काय चित्र उभे राहते? माझ्या डोळ्यासमोर तर एखादा दोरीचा चष्मा लावलेला... मळका झब्बा आणि शबनम लटकवलेला, लोकांच्या मुलाखती घेऊन, उद्या पेपरातले आर्टिकल ५०० शब्दांत कसे संपवायचे याचा विचार करत अर्धे आयुष्य घालवलेला आणि "समाज सुधारणेचा"... "चिंता करितो विश्वाची" म्हणत डोक्यावरचे केस गळलेला एक माणूस दिसला असता...... पण हा American Journalist होता.... पाणी काही वेगळेच होते...

"I like Indian culture and Hindu Gods...I know bit of Gujarathi too.. नमस्ते.. एक दोन तीन चार पाच छे सात... बहोत बढीया.... कैसे हो...."...गृहस्थाने एका दमात त्याची "गुजराती" म्हणून दाखवली...
"This is not Gujarathi....this is Hindi....." .... नेपाळी
"I even have Indian Goddess tattooed here...right here...".....(गुजराथी का हिंदी..माझ्या बापाचे काय जातंय अश्या सुरात ते गृहस्थ म्हणाले...)

"Do you want to see? Lemme show ya.."...
आम्ही काही बोलायच्या आत त्या म्हाताऱ्याने त्याची पॅंट मागून खाली सरकवली....
आम्हा दोघांचा चेहरा मी शब्दात व्यक्त करू शकत नाही..!

चित्रकार मंडळींची माफी मागून..!

त्या म्हाताऱ्याच्या ढुंगणावर देवीसारखा टॅटू होता !! डोळे मिटण्यावाचून दुसरा काही पर्याय नव्हता.
"This is not good...really not good..." ... मी
"No..no....this is for praying..."...म्हातारा दोन्ही हात जोडून म्हणाला..
"Ok..but you should find some other place to Tattoo Hindu Gods..." .... मी.....आता दुसरं काय बोलणार मी याला?
"I like Indian gods... I even go to Ashland Temple many times....Have you been there?".... म्हातारा...
"No...I will visit there some time...".... एव्हढे बोललो...आणि आत्ता आपण जो काही प्रकार बघितला तो डोक्यातून काढून कसा टाकायचा याचा विचार करत आणि "Ashland" च्या मंदिरात जाऊन हा माणूस काय उपद्व्याप करत असेल याचा विचार न करण्याचा विचार करत मी घरी परतलो... !

आपली माणसं, ज्यांना अमेरिकन बनायची खूप इच्छा आहे त्यांना माझा एकच प्रश्न आहे.... "ज्या माणसाला तुम्ही दोन मिनिटापूर्वी भेटला आहात, त्याला तुम्ही तुमचे ढुंगण आणि त्यावर कोरलेली चित्रे एका भरलेल्या दुकानात दाखवू शकाल काय"?..... बघा... जमत असेल तर झालात तुम्ही अमेरिकन...!

१४ डिसेंबर २०१० ला मी या भयंकर वेगळ्या संस्कृतीत पाय ठेवला आणि आपोआपच त्यांची आपल्याशी comparison करू लागलो.
इथले लोक, इथल्या गोष्टी आपल्यापेक्षा फार वेगळ्या आहेत.

गाडीशिवाय इकडे जगणं अशक्य आहे. इथे आपल्यासारखे घराबाहेर पडलं कि दोन ढेंगावर मारवाड्याचे "शिवा सुपर मार्केट" नाही किंवा कुठे चहाची टपरी नाही. मी आल्यापासून फक्त दोन चार माणसं रस्त्यावर चालताना बघितली आहेत...!
इथे प्रत्येक घरात दोन तीन गाड्या असतात. Mercedes, BMW, Audi सारख्या गाड्या इकडे किरकोळीत दिसतात. इथले ट्रक आपल्या टाटा आणि लेल्यान्डांच्या अशोकाच्या ट्रक पेक्षा दुप्पट आहेत...

गाड्या

एका गाडीमध्ये एकच माणूस असतो..! फक्त शनिवार रविवारी या लोकांच्या गाडीत बरोबर कोणीतरी (!) असते.....
बर इथल्या सगळ्या गाड्या left hand drive..... त्यामुळे गाडी उजवीकडून चालवायची.
इथे पेट्रोलचे भाव प्रत्येक दिवशी बदलत असतात आणि इथले डीझेल पेट्रोलपेक्षा महाग आहे...
इथे पेट्रोल Gallons मध्ये आणि अंतर मैलात मोजतात आणि तापमान Fahrenheit मध्ये तर वजन पौंडात.
पेट्रोलला हे लोकं Gas म्हणतात आणि रग्बीसारख्या खेळाला फुटबॉल आणि आपल्या फुटबॉलला Soccer म्हणतात.

इथले रस्ते मस्तच आहेत. सगळे स्टेट्सना जोडणारे रस्ते आपल्या Express Way पेक्षा मोठे आहेत. इथल्या Traffic ची शिस्त जरा फारच छान आहे. एकतर रस्यावर कोणी चालताना दिसत नाही, आणि कोण चालत असेल तर त्याला देवा सारखा मान मिळतो..... त्याला रस्ता क्रॉस करायचा असेल तर सगळ्या गाड्या थांबतात...
म्हणा आपल्याकडे गाडी चालवताना असे करायला लागलो तर १० किमी जायला आदल्या दिवशीच निघावं लागेल...असो..!
गाडी चालवताना इथली तीन महापापे... हॉर्न वाजवणे, डोळ्यावर दिवा मारणे आणि ओव्हरटेक करणे..
तुम्हाला खरं सांगतो मी इथे आल्यापासून गाडीचा हॉर्न ऐकला नाहीये. कोणी कितीही हळू जात असला तरी त्याला कोणी हॉर्न देत नाही आणि ओव्हरटेक करत नाही. म्हणा या लोकांना गाडी चालवायचं बाळकडूच मिळालेलं असतं......

इथल्या टीव्हीवर फक्त Insurance, खाणं आणि गाड्या यांच्याच जाहिराती असतात... इथे खास खाण्यासाठी "Food" नावाचे एक channel आहे..! त्यावर २४ तास काही ना काही खाण्याचे कार्यक्रम चालू असतात... हे लोक या जगात जगणारा कुठलाही प्राणी खाऊ शकतात...

मी ज्या दिवशी इथे पाय ठेवला त्या दिवसापासून बर्फ पडायला लागला. म्हणा नको त्या वेळी नको तिथे जाण्याची ही काही पहिलीच वेळ नव्हती..!
एकदातर तापमान -२१ डिग्री सेल्सिअस पर्यंत खाली पोचले होते. इथे कधीही पाऊस पडतो... temperature खाली गेले की बर्फ पडायला लागतो. गेले चार महिने मी जो बर्फ बघितलाय त्यानंतर मी फ्रीजमध्येसुद्धा कधी बर्फ ठेवीन असे वाटत नाहीये.

बर्फ

Before And After

मी जेव्हा इथे आलो तेव्हा साडेतीन चार वाजताच सूर्य बुडायचा... आता मात्र आठ वाजेपर्यंत सूर्यप्रकाश असतो.
इथे DST(Daylight Saving Time) नावाचा एक प्रकार आहे. यामध्ये दुपारी जास्तवेळ सूर्यप्रकाश मिळावा यासाठी उन्हाळ्यात हे लोक घड्याळ १ तास पुढे करतात आणि थंडीत ते एक तास परत मागे करतात.... त्यामुळे घड्याळाची चावी किंवा सेल संपल्याशिवाय त्याला हात लावायचा नाही या माझ्या नियमाला इथे तडा गेला हो.....काय करणार?

गाड्या सोडल्या तर अजून एक गोष्ट, जिच्याशिवाय अमेरिकन जगूच शकत नाहीत ते म्हणजे टिशू पेपर. ते खाण्यापासून धुण्यापर्यंत सगळ्यासाठी तेच वापरतात हे काही वेगळे सांगायला नको...

इथले Etiquettes म्हणजे पुण्याच्या भाषेत "बळंचची बकबक..." म्हणजे उगाचच उठल्या बसल्या "Sorry" किंवा "Thank You" किंवा "I appreciate it.."... (मला खरं "उठल्या बसल्या" म्हणणंही जड जातंय.. आमच्या माखजनच्या भाषेत "ह**ल्या...पा**ल्या" म्हणायचा खूप मोह होतोय... पण काय करणार Etiquettes.....आडवे येतायत ना !! )
इथे चालताना सुद्धा Etiquettes... म्हणजे, आपल्या मागून कोणी चालत येत असेल आणि आपण दाराजवळ असू तर आपण दार उघडायचे आणि त्याला पुढे जायला द्यायचे... कोणी मुलगी असेल तर आपण दार उघडायचे...! मला नाही बुवा आवडत लोकांना उगाचच मदत करायला... :P

इथले लोक Machines चा वापर प्रचंड करतात... प्रत्येक गोष्टीत काहीतरी यंत्र असते.. म्हणजे जेवण झाल्यावर टूथपिक काढायलापण यंत्र... हात पुसायचे टिशूपेपर बाहेर काढण्यासाठी पण यंत्र. हात यंत्राखाली नेला की ते आपोआप बाहेर येतात... फारच झालं ना हे? भांडी घासायला Dishwasher. इथले कपडे धुवायचे मशीन तर जरा फारच आहे.. कपडे ड्रायर मधून बाहेर काढले की तुम्ही ते तसेच घालू शकता !! मी म्हणालो असे मशीन आपल्याकडे का दिसत नाही?? पण नंतर त्या मशीनला कपडे धुवायला लागणारे पाणी बघितल्यावर मला माझ्या आईची आठवण झाली... म्हणजे रत्नागिरीतल्या आमच्या अख्ख्या बिल्डींगला लागणारे पाणी हे मशीन एकटे पिते हे जरका आमच्या मातोश्रीना कळले तर त्या मशीनची होळी व्हायला काही वेळ लागायचा नाही..! आपल्या कामवाल्या बायाच बऱ्या..!
अहो इथे कामवाल्या बायांची पण गम्मत आहे... इथे आमच्या घरी दर सोमवारी घर साफ करायला बाया येतात. त्या येताना पॉश गाड्या घेऊन येतात...!!!
अमेरिका खरंच श्रीमंत आहे...! इकडे केस कापायचे १५-२० डॉलर होतात... ! मी हे जेव्हा बाबांना सांगितले तेव्हा ते म्हणाले "लंकेत सोन्याच्या विटा... केस कापायचेत..? द्या दोन विटा.. !!"

इथल्या इमारती Huge..प्रचंड आहेत....इथले चर्च बघितल्यावर आपली देवळं फारच छोटी वाटतात. तसं बघायला गेलं तर इथल्या सगळ्याच गोष्टी...सुजलेल्या...ढोल्या आहेत.

चर्च

टिपिकल अमेरिकन मध्यमवर्गियाचे घर..

Huge

ईमारती

इथले लोकं माझ्या जवळपास दुप्पट आहेत.... अहो मी कशाला इथली मांजरं कुत्री....एव्हढच कशाला, खारी सुद्धा आपल्या खारींपेक्षा दुप्पट आहेत.
हो....कावळे मात्र आपल्यासारखे आहेत...

टोण्या..

ढोल्या खारी

इथल्या लोकांचा एक साधा फंडा आहे.... "स्वत: काहीही करा.... लोकांना त्रास देऊ नका..." तुम्ही घराबाहेर पडताना काय कपडे घालता... काय करता असल्या गोष्टींकडे कोणी लक्ष देत नाही... तुम्ही एखादे काम चांगले केलेत तर लगेच त्याला मनापासून दाद देतात... म्हणजे, अगदी हॉटेलमध्येसुद्धा वेटरला लोकं मनापासून टीप देतात...
पण साला इथले लोकं बडबड फार करतात.. म्हणजे कोणी अनोळखी भेटला तरी त्याला उगाच "Hey..How are you?" म्हणून विचारतात..
माझ्यासारख्या माणूसढाण्याला मात्र ही बडबड (तीसुद्धा English मधून) म्हणजे जरा वैतागवाणे आहे..!
अरे, English बद्दल लिहायचे विसरलोच... मी English पिक्चर फार बघितल्यामुळे मला ते जे काही अर्धा-पाऊण तास बडबड करतात त्यातले महत्वाचे दोन मिनिट कसे शोधायचे हे चांगले माहिती आहे... बाकीवेळा "Oh, Yes.." असं म्हणून किंवा उगाचच हसून वेळ मारायची !

इथल्या लोकांच्या लग्नाच्या concepts मात्र भयानक आहेत.. परवा माझ्या ऑफिसमध्ये जेवताना एक फिरंग दुसऱ्याबरोबर बोलत होता... जेवण़खाणाबद्दल बोलून झाल्यावर, त्यांचे लग्न, बायको वगैरे असे विषय सुरु झाले... त्यातला एक म्हणाला "I married to an Indonesian girl..."... त्यावर त्याला दुसरा म्हणाला.. "Are you still married to her?????" ... विचार करा... तुम्ही तुमच्या ऑफिस मधल्या मित्राशी बोलत आहात... त्याने आंतरजातीय( आंतरराष्ट्रीय लग्न असे म्हणतात का हो?) लग्न केलंय आणि त्याला तुम्ही विचारताय..."तुमचं लग्न अजून टिकलंय ???"
पण त्याने "Oh yes.. I am still married to her.." असं म्हटल्यावर मला जरा बरं वाटलं..!

मी ऑफिसला रोज Taxi ने जातो... इथले Taxi वाले एक एक नमुने आहेत...साधारण सगळे Taxi वाले साठ ते सत्तर वर्षांचे आहेत....! Taxi चालवून ते आपली पोटं भरतात...
परवा असाच एकदा मी ऑफिसला जात होतो... साधारण साठ वर्षांचा एक Taxi वाला ती Taxi चालवत होता.. हा माणूस प्रचंड बडबड करतो....म्हणजे मी गाडीत बसल्यापासून ते १५-२० मिनिटांनी ऑफिस ला पोचेपर्यंत...

"Its a nice weather today..." त्यांनी सुरुवात केली..
"Yeah...Its in 60s".....मी (म्हणजे ६० Fahrenheit.. )
"Glad that weather is good...This was a bad winter after many years.. You know what I mean..." इथल्या लोकांना "You know what I mean?" असं म्हणायची फार सवय आहे....
"Yeah.. A lot of snow..."..."मी"
"Still it was not as bad as the one in 1978.....It was about 17 feet of fucking snow.. I was younger that time.." मी तिसऱ्यांदा यांच्याबरोबर Taxi ने जात होतो... आणि दरवेळी ही पहिली ३-४ वाक्य असायचीच... ७८ च्या बर्फाने ते काका अजून थंड पडत होते..!
"I have put on some 4 kgs.." मी आपला विषय बदलायला म्हणालो.
"Aaaa haa.. You like American food...burgers and cheese..." ... काका
"Yeah...I had a lot of junk food in last few months..".... नको त्या वेळी मी नको ते का बोलतो? ज्या अमेरिकन फूडवर त्यांचं आयुष्य गेलं त्याला मी जंक फूड म्हणालो होतो...!
"So..what do you like..? Do you like Indian food..?"..... मी जीभ चावत म्हणालो..
"Indian food...naah its too much spicy and hot..." Taxi वाले काका...
"The only hot and spicy thing I like is woman..!! You know what I mean...?" ... साठ वर्षांचे आजोबा हे म्हणत होते...!
"हा हा हा ... !"....मी आपला उगाचंच...धक्क्यातून सावरंत सावरंत... अहो याच्यापेक्षा जास्त reaction काय देणार न मी?
"I am old now...Its not easy to get women now...!!" काका बॉम्ब वर बॉम्ब टाकत होते..
"Yeah I can understand...!"........ मी आता काहीही बोलू लागलो होतो...
"Are Indian women still shy..? I mean parents decide whom to marry and shit like that..?" ..... "ते"
"Yeah.. It is more or less like that..."....... "आपल्या भारतीय अबला नारीवरपण प्रयत्न करून झालेले दिसतायत यांचे...!" मी..आपलं मनातल्या मनात..
"I don't understand this...you should be in love to marry..you should know that person...!" ..... "ते"
"Yeah..true.." ..... "मी"
"I married only two women...my last marriage lasted for 30 years.." .... हे बोलताना अभिमानाने छाती फुलून आली होती त्यांची...!
"Uh huh.."......"मी"
"And look at my kids...I have 3 daughters and 1 son...".........पुढे येणाऱ्या अजून काही भयानक वाक्यांची ही नांदी होती....
"My second daughter is married two times...Elder one is married 4 times....and she has a baby from each one..."
"Oh my god..." ...."मी बोलणार तर काय बोलणार??"
"Every time she says...'He loves me and so he wants a baby...!' " ..... "व्यथित झालेले ते काका म्हणाले"
"I told her straight...look... I can pay for two marriages max...thats all...rest...you are on your own...!"....... मी फक्त आडवा पडायचा बाकी राहिलो होतो...!
त्या काकांचा सूर अचानक बदलला...
"I did so much for them... but now...I am alone...I am fucking alone...
Nobody calls me... I did so much...worked 24 by 7... Saved every dollar for them....fuckkkk... and this is what I get in return..
This is supposed to be the greatest country in the world...but I don't think so...shit...it sucks...Nobody cares...
Nobody calls me...I live alone.... All of them will gather and come and see me when I am six feet under.."
आजोबांच्या डोळ्यात पाणी आले होते...
"Its 3 Allied drive...here we go...Have a nice day my friend..." माझे ऑफिस आले होते...

काही न बोलताच...एका वेगळ्याच मनस्थितीत मी कॅब मधून बाहेर पडलो... १५ मिनिटात त्या माणसाने साठ वर्षांचे आपले सगळे आयुष्य घडघडा बोलून दाखवले होते... इथली थंडी, बर्फ, खाणं, बायका पोरं, त्यांची लग्नं...एक सुने, भकास म्हातारपण आणि "निदान आपल्या थडग्यालातरी भेट द्यायला सगळे येतील" अशी एक आशा....

अमेरिका अमेरिकेतच राहिली तर खूप चांगलं आहे... माझ्या परतीच्या दिवसाचा Countdown Timer कधीच सुरु झाला आहे...!

मुंबई टू पाताळ व्हाया पॅरीस !

2011-04-04T05:12:00.000+05:30

आणि, पहाटे पाच वाजता मी प्लेनच्या toilet चा दरवाजा ऊघडण्याची खटपट करत होतो. प्रत्येक गोष्ट काही वेगळीच वाटत होती.

ज्या मिनिटाला मी मुंबई विमानतळात गेलो तेव्हापासून सगळ्या विचित्र गोष्टी होणं चालू झालं. माझ्याकडे तिकिटाची ऑफिसातून काढलेली प्रिंट होती. "विमानाचे तिकिट आणि इतके फालतू?" इथपासून माझ्या डोक्याच्या भुंग्याची पहाट झाली. या प्रवासात मी एकटाच होतो... बरोबर कोणी नव्हते... जरा चुकल्यासारखं वाटत होतं. पण काही इलाज नव्हता.

आत गेल्यावर Air France च्या लाईन मध्ये ऊभा राहिलो... पुढचे लोक जसं करत आहेत तसंच आपण करायचं, एवढं मी ठरवलं... हातात तिकिटाचा तो कागद आणि पासपोर्ट. नंतर एक सुंदरी कसलातरी फॉर्म वाटू लागली.. फॉर्म घेतला आणि रांगेतल्या रांगेत त्या ट्रॉलीवर कसरत करत मी तो फॉर्म भरू लागलो. त्या फॉर्मवर एक जागा होती "Emigration Check Required?" साधारण चांगल्या माणसांना हा "नो" असा असतो... आणि मी असं काही महान पातक केलेलं नसल्याने "नो"च धरून चालत होतो... तसाही पासपोर्टशी आपला कधी संबंध येत नाहीच. पण "तो" भुंगा जागा असल्याने एकदा confirm करायला, पासपोर्टवर हा प्रकार कुठे असतो ते मी शोधू लागलो... आणि To my surprise...It was "EMC Required".... मला काही कळेच ना... इतके दिवस मी काय झोपेत होतो?? भुंगा एव्हाना फारच गरगर करू लागला होता... पण आता काही इलाज नव्हता.. म्हटलं मरो.. काय होईल ते होईल.. मी त्या "Check-in counter" पाशी पोहोचलो.

विमानात किती बॅगा घेऊन जाऊ शकतो आणि प्रत्येक बॅगेच वजन किती असू शकतं, हा अजुन एक प्रकार मला बरेच दिवस त्रास देत होता. माझ्या तिकिटावर "Baggage - 2 Pieces" असं लिहिलं होतं. आता विमानात Check-in आणि Carry On. असे दोन प्रकार. माझ्याकडे टोटल "Pieces" तीन. पुन्हा त्रास... "2 Pieces of check-in baggage or both??" Air France च्या साईटवर मला धड काही मिळाले नव्हते... परत म्हटलं मरो... काय होईल ते होईल...

Check-in counter वरच्या दुसर्‍या सुंदरीने मला हाय हॅलो केलं... आणि काहीतरी अगम्य भाषेत बोलू लागली (फ्रेंच असावी).... तेव्हढ्यात तिथल्या माणसाने माझ्या दोनही मोठ्या बॅगा घेतल्या आणि काहीही कटकट न करता त्या फिरत्या पट्ट्यावर टाकल्या... जरा हायसे वाटले.

बरं, मगाचच्या बाईने रांगेत असताना माझ्या Carry On बॅगवर एक सिक्युरीटी टॅग लावला होता... माझ्या धांदलीत तो बराचसा फाटला... पुढे मला त्यावर Security Stamp मारून घ्यायचा होता. एकाचे दोन भुंगे... मी या विचारात असतानाच त्या बाईने कहिही न बोलता विमानाचे तिकिट माझ्या हातात दिले. हे तिकिट मात्र मस्त होते...विमानाचे वाटत होते. त्या बाईने मला Paris Airport war कुठुन कसे जायचे हे सांगितले. म्हटलं व्वा सोप्प आहे... फक्त "सी" वरून "ई" ला जायचे... पण मला विमानात कुठली सीट मिळाली आहे ते काही कळत नव्हतं.. म्हणजे मी ऐकले होते की ते विचारतात कुठली सीट हवी ते... पण त्या बाईने मला विचारलेही नाही.... बसच्या सवयीनुसार विंडो सीट मागायचं मी ठरवलं होतं... पण कसलं काय...? म्हटलं मरो.. जाऊ जिथे असेल तिथे बसून...

तिकिट मिळाल्यावर पुढे काय करायचे हा प्रश्न होताच. तिथे Emigration चे counters होते. माझा नंबर तसा लगेच लागला आणि मी counter वर गेलो. पासपोर्ट्च्या घोळामुळे काय होणार होतं कुणास ठाऊक..

Counter वर एक काकू बसल्या होत्या... "अमेरिकेत कशासाठी चाल्लायस...??" असा चक्क एकेरी मराठीत तिने प्रश्न विचारला... "मुंबई एअरपोर्टवर मराठी...?" मी काय खुष झालोय माहितेय..? पण मला झालेला आनंद पुढच्या प्रश्नाने मावळला..."शिकायला का???"....

तिने असं का विचारावं?? कॉलेजला नुकत्याच अ‍ॅडमिशन घेतलेल्या बावळट पोरासारखा भांबाऊन इकडे तिकडे फिरताना मला पाहिलं की काय हिने....? की अमेरिकेत बरीच पोरं शिकायला जातात म्हणून.... हो तेच कारण असेल.... ऊगाच स्वतःला बावळट का म्हणायचे? मी आपलं आवाजात शक्य तेव्हढी नर्मी आणत "I am going for Business discussions with our clients.." असं पाठ केलेलं English उत्तर दिलं... ती माझ्याकडे बघतच राहिली... पुढे काहीही न बोलता तीने पासपोर्टवर स्टँप मारला... हुश्श... सुटलो बाबा एकदाचा...

बरं, मी सॉफ्टवेर कंपनीत कामाला असल्याने अमेरिकेची एखादी वारी अनिवार्यच होती.... त्यासाठीच मी विमातळावर होतो.

प्लेन रात्री ३ वाजताचं होतं आणि अत्ता फक्त १ वाजला होता. उगाचच मला सगळ्यांची आठवण येत होती.....

मी सिक्युरिटी चेकच्या रांगेत ऊभा राहिलो. आपल्या जागतिक दर्जाच्या चतुर सिक्युरिटी सिस्टिमवर माझा फारच विश्वास आहे.. आणि त्यात माझ्याकडे "विशेष" असे काही नव्हते... तो बॅगेवरचा अर्धा फाटलेला टॅगच काय तो मला त्रास देत होता.
सगळे चेकिंग झाल्यावर आणि तो stamp मारल्यावर मी जरा शांत झालो. पुढे सरळ मी टर्मिनल्स मध्ये पोहोचलो. सगळे फिरंग लोक दिसू लागले.. आपले काळे सावळे भारतीय जास्त जवळचे वाटू लागले.

आता २ तास टाईमपास करायचा होता. मी इकडे तिकडे भटकू लागलो. आतमधे भरपूर गर्दी होती. तिकिटानुसार माझे विमान टर्मिनल २ ला येणार होते, मी आधी तिकडे गेलो. तिथे कुठलीतरी भलतीच विमाने. पुन्हा भुंगा...! पण म्हटलं २ तास वेळ आहे, नंतर लागेल.
आता काय? पुन्हा भटकंती. भटकंतीचा विचार मनात आला आणि तेव्हढ्यातच माझ्यापुढे चक्क मिलिंद गुणाजी ऊभा राहिला... मिलिंद गुणाजी हा माणूस जन्माला आला तेव्हा त्याच्या आईने चुकून त्याला दुपट्याऐवजी जॅकेटमध्येच गुंडाळले आणि इयत्ता दुसरी पासूनच तो दाढी वाढवून फिरतोय यात मला काहीही शंका नाही. असो...

तो मिलिंदा गुणाने आपल्या वाटी गेला आणि मी पुन्हा इकडे तिकडे फिरू लागलो. १० मिनिटं फिरल्यावर मला कंटाळा आला. पाठिवरची बॅग आता जड वाटू लागली. माझ्या विमानाचाही काही पत्ता नव्हता. मी परत टर्मिनल २ ला गेलो. कुठलेतरी भलतेच विमान. शेवटी तिथल्या "माणसाला" विचारले. त्याने मला माझे प्लेन टर्मिनल ७ ला येणार असे सांगितले. मी ७ ला गेलो तर तिथे ते टर्मिनल १५ ला लागणार असे कळले.... काय वैताग आहे? म्हटले यापेक्षा आपली ST परवडली. स्पिकरवर ते सतत काहितरी बरळत तरी असतात. अख्ख्या ST Stand वर एकही कॉम्प्युटर नसतो. दर मिनिटाला एक ST येते किंवा निघते. तरी सगळ्यांना हवी ती बस मिळते. शिका म्हणावं काहितरी लाल डब्ब्याकडून.

शेवटी बराचवेळ काहिही न करता.. नुसते चित्र विचित्र लोक बघत असताना आमचे विमान अवतरले. मोठी रांग होती आणि मी शेवटचा होतो. माझ्या पुढे एक हिप्पी, एका पिंजर्‍यात त्याचं कुत्रं घेऊन ऊभा होता. म्हटलं असो आपल्याला काय.. पिंजर्‍यातच पाय वर करतोय तोपर्यंत ठीक आहे.. !

पंधरा मिनिटातच मी माझ्या सीटवर होतो. Air Hostess तितपतच होत्या.

माझ्या बाजुच्या सीटवर एक काकू होत्या. आपल्यातल्याच होत्या.. जरा बरं वाटलं. तीन सीटवर आम्ही दोघंच. विमानाची दारं बंद झाली.. म्हणजे तिसरा माणूस येणार नव्हता...म्हणजे खिडकी माझीच होती :).... मी खिडकीत गेलो.... विमानाचा पंखा सोडून काही दिसत नव्हत..... साला अशा नशीबापुढे क्या करेगा पांडू...?

विमान हलू लागले... बाजुचा तो भला मोठा पंख आणि त्याची जेट्स अक्षरशः डुलू लागली... म्हटलं आपले Runway आपल्या इतर रस्त्यांसारखे आहेत की या पंख्याचा एखादा स्क्रू ढिला राहिला???? पण नंतर मी पुढचा विचार करायचा नाही असं ठरवलं..... आणि समोरचं "Air France" चं पुस्तक चाळायला सुरूवात केली. पहिलं पान ऊघडलं आणि त्यावर "In case of emergency......." !! .... असो..चालायचंच..

Plane was ready to take off... विमानाचा पायलट French मधे काहीतरी बोलू लागला. दोनच मिनिटात विमानाने जोर घेतला आणि काही क्षणात मी हवेत होतो. विमानात प्रत्येक सीटच्या समोर एक स्क्रीन होता. त्या स्क्रीनवर मुंबई ते पॅरीस distance दाखवले जात होते... ते बरोबर ७००० किमी होते.... आपल्या असे काही दिसले की, "७००० किमी जायचे म्हणजे किती पेट्रोल लागत असेल नाही?", "विमान Average किती देत असेल?" वगैरे असले प्रश्न पडतात.... काय करणार...मी "देशी" आहे ना! (अमेरिकेतले भारतीय... भारतीयांना "देसी" असे म्हणतात... असं बोलण्यामागे ऊपहासच जास्त असतो....भारतीय कसे खुळे आहेत असे हेच लोक, स्वतःला अमेरिकन समजून, दाखवायचा प्रयत्न करत असतात.... आपलं दुर्दैव दुसरे काय?)......

विमानातल्या त्या स्क्रीनवर एका नकाशावर आपले विमान कुठे आहे तेही दाखवले जात होते. काहीच मिनिटात विमान गुजरातच्या पुढे समुद्रात होते.

रात्रीचे चार वाजले होते आणि मला खूप झोप येत होती. काहीच मिनिटातच मी ढगात गेलो.

परत जेव्हा जाग आली तेव्हा ती French Air Hostess माझ्या समोरून जेवणाचे ताट उचलत होती. काही कळतच नव्हते. पहाटे ५ वाजता जेवण? ही कुठली पद्धत? आणि बरं, मला कळलेही नव्हते की तिने माझ्यासमोर कधी ताट आणले.. चायला नेमके उचलताना जाग आली.

आता पहाटे जाग आली म्हणजे पुढच्या गोष्टी आल्याच... साला या विमानामध्ये toilet चा दरवाजा उघडायचा म्हणजेही त्रास असू शकतो हे कोणाला माहिती? त्यात सगल्या गोष्टी नाजूक. म्हणजे आम्ही जरा जोर लावायचो आणि दार हातात यायचे. उगाच बाकीच्यांचे वांदे !! शेवटी बऱ्याच खटपटीनंतर ते दार उघडले आणि मी मोकळा झालो !!

नंतर....झोप काही लागत नव्हती. समोरच्या स्क्रीन वर पिक्चर बघायचा ठरवला. त्यासाठी लागणारे हेडफोन कानाला लावणे म्हणजे अजून एक कटकट. फार मुश्किलीने मी ते कानावर चढवले आणि कुठलातरी पिक्चर बघू लागलो.

परत डोळे उघडले तेव्हा विमान Paris Airport वर उतरत होते. विमान खाली जाऊ लागले. विमानात बसून मला ९ तास झाले होते. पण Paris मध्ये आत्ता कुठे उजाडत होते. मी आपला Eiffel Tower कुठे दिसतो का ते बघत होतो. पण साला तोही कुठे दिसत नव्हता.

शेवटी Landing ची वेळ आली. विमान उतरताना जरा डावीकडे घसरल्यासारखे वाटले. पण शेवटी, काहीही न होता विमान जमिनीवर उतरले....

Paris Airport साधारण रत्नागिरी शहराएव्हढे आहे... पण त्या वेळी एकूण माणसे मधल्या आळी एव्हढीही नसतील!! टर्मिनल "सी" वरून "ई" ला जायचे म्हणजे लक्ष्मी चौकातून माळनाक्यावरची दोन किलोमीटरची चढाई होती.

माझे अमेरिकेला जायचे विमान (Connecting Flight) साडे अकराला होते. म्हणजे साधारण ४ तास अजून घालवायचे होते. करणार काय? मी एका खुर्चीत बसलो. नंतर उठून दुसऱ्या खुर्चीत बसलो... फेऱ्या मारल्या. गाणी ऐकली...तरी घड्याळाचा काटा अर्ध्या तासानेच पुढे सरकला होता. मी इकडे तिकडे फिरत असताना मगाशी विमानात माझ्या शेजारी बसलेल्या काकू मला पुन्हा दिसल्या.

आम्ही हिंदीतून बोलू लागलो. त्या त्यांच्या मुलाला भेटायला Boston ला चालल्या होत्या. म्हणजे परत त्या माझ्याच विमानात असणार होत्या. इकडच्या तिकडच्या गप्पा झाल्यावर त्यांनी मला कुठला म्हणून विचारले. म्हटले रत्नागिरी... त्या एवढ्या खुश झाल्या...आणि त्यांनी एकदम मराठीतच बोलायला सुरुवात केली. त्या सुधा मराठी होत्या. मुंबईहून ७००० किमी लांब Paris Airport वर मराठी माणसाशी मराठीत गप्पा !! याहून अजून चांगले काय असणार? गप्पा मारता मारता कळले की त्यांच्या मुलाला आत्ताच मुलगा झाला होता. नातवाला सांभाळायला त्या कुठून कुठे प्रवास करत होत्या. जरा वाईट वाटले. पण आपल्याकडे हे काही नवीन नाही.

काहीच वेळात आमचे विमान आले आणि पुन्हा आम्ही आकाशात होतो. यावेळी विमान रिकामे होते. तीनच्या सीटवर मी एकटाच होतो...पण बाजूचा पंख काही नशिबातून गेला नव्हता. पुन्हा एकदा Eiffel Tower शोधण्याचा मी निष्फळ प्रयत्न केला.

हे विमान जरा वेगळे होते. यात प्रत्येक सीटसमोर स्क्रीन नव्हते. इथल्याही Air Hostess तितपतच होत्या. खाणे पिणे मात्र छान होते. जे नेहमी विमानातून उडत असतात त्यांना मात्र Air France फालतू दर्जाचे वाटते. परवा मी असाच एका अशा मित्राशी बोलत होतो.. तो म्हणाला.... "अरे Air France इतके फालतू आहे ना.. मी एकदा आलो त्या प्लेन ने.... आठ तासांच्या प्रवासात त्यांनी फक्त दोनदा खायला आणले... एकदा जेवण आणि एकदा ब्रेकफास्ट !!! " ..... मला माखजनच्या म्हशींची आठवण झाली... कितीही चारा घाला.. यांची पोटे मात्र रिकामीच....असो चालायचेच... :)

पुढे थोड्यावेळाने माझ्या समोरच्या सीट वरची.. साधारण साठएक वर्षाची फिरंग बाई अचानक Air Hostess शी भांडू लागली. या म्हातारीने वाईनच्या तीन-चार बाटल्या आधीच रिचवल्या होत्या आणि तिला एक-दोन अजून मारायच्या होत्या. Air Hostess मात्र पुढचे पराक्रम टाळण्यासाठी तिला दारू देत नव्हती. शेवटी बराच वेळ चांव चांव झाल्यावर म्हातारीने अजून एक बाटली मिळवली...तिने ती चटकन गटकावली आणि "आ" करून तिची ख्रिस्ताचर्ची टाळी लागली.

पुढे फारसे काही न होता विमान Boston पाशी पोहोचले. दुपारचे साडेतीनच वाजले होते, पण अमेरीकेतला सूर्य मान टाकायच्या मार्गावर होता. विमान जसजसे खाली जाऊ लागले तस तसे सगळे शहर दिसू लागले. व्वा काय नजारा होता......सुंदर.........समोर Boston चा किनारा स्पष्ट दिसत होता. एक मोठा दीपस्तंभ मान ताठ करून उभा होता. समुद्र निळाशार होता. पाण्यात बऱ्याच पांढऱ्या होड्या तरंगत होत्या. पांढरे शुभ्र समुद्रपक्षीही दिसत होते. पानं झडलेली झाडं होती. रस्यांवर बऱ्याच गाड्या होत्या... आपल्याकडे असतात तशा इमारती फारश्या नव्हत्या... त्या ऐवजी जवळ जवळ उभी असलेली स्वतंत्र टुमदार घरे.. त्यांच्यासमोर एक छोटेसे अंगण...आणि अंगणात एखादी गाडी.....काय अप्रतिम चित्र होते. माझ्याजागी एखादा चित्रकार असता तर त्याने एका नजरेतच तो नजारा टिपून एक सुंदर चित्र रेखाटले असते.....

विमान खाली उतरले आणि पुन्हा एकदा डोक्यातले भुंगे जागे झाले. दोन आठवड्यापूर्वीच माझ्या कंपनीतल्या एकाला अमेरिकेत एन्ट्री न देता, विमानतळावरून या लोकांनी परत पाठवला होता.....आणि नेमका माझ्या वाट्याला एक कोणतरी काळा अमेरिकन सांड Emigration Officer म्हणून आला होता..... माझे काय होणार होतं देव जाणे...!

पण मोठ्या नशीबाने त्या यमदुताने मला फारसे काही न विचारता माझ्या पाठ केलेल्या उत्तरावर समाधानी होत हसत हसत पाताळाचे दरवाजे उघडले...!

ख ख खानातला....!

2010-08-23T04:30:00.000+05:30

मला सांगायला खूप... म्हणजे अगदी खूप लाज वाटतेय...... पण...पण, मी "माय नेम इज खान" पाहिला...... हो, माहितेय मला, तो रिलीज होऊन काळ लोटलाय... पण याच्यापेक्षा किती लवकर बघणार ??.... बरं.. हेही सांगतो की तो पिक्चर, मी अगदी पूर्ण पाहिला......सांगायला एव्हढी लाज वाटतेय... अगदी इश्श वगैरे पण म्हणालो असतो.... पण डायरेक्टर करण जोहर ने चुकून हा ब्लॉग वाचला तर भलतंच काहीतरी समजायचा.....आणि "दोस्ताना-पार्ट २" ("घणा याराणा" म्हणू हवं तर) साठी विचारायचा.....असो.... या सगळ्यात जमेची बाजू म्हणजे, मी तो पायरसी करून पाहिला..... म्हणजे एक दमडीही न दवडता !!

फिल्म चालू झाल्यावर "Special Thanks" आणि "Parteners" चे सोपस्कार झाले की मग "माझा आवडता कलाकार" पडद्यावर येतो... इंग्रजी, हिंदी आणि उर्दू मध्ये नाव दाखवल्याशिवाय "अशा" पिक्चरची सुरुवात कशी होणार? असो, चालायचंच.... तर पिक्चर सुरू होतो..... San Fransisco Airport वर हातात गोट्या घेऊन, मान वाकडी करून आणि वाकडा तिकडा चालत खान अवतरतो..... बरं.... एक गोष्ट मी आधीच सांगतो, मी शाहरुख खानचा डाय हाड फॅन आहे...
...तर.. रांगेत उभं राहून तो रहीमरक्षा (राम आणि रहीम आपल्यासाठी सारखेच ना) सुरू करतो..... हा एव्हढा सीन बघून मला खूप बरं वाटलं... म्हटलं व्वा..., शाहरूख खानची नॉर्मल असण्याची सगळी लक्षणं यात दिसत आहेत....... बरं असो..., तर त्याच्या समोर, बारीक डोळ्याची कोणी एक चिंकी उभी असते... त्या भाबडीला काय कळणार तो काय म्हणतोय ते...? पुढच्याच सीन मध्ये खानाची "अमेरिकन तलाशी" चालू होते... ( हातात मोजे घालून अत्यंत काळा किंवा गोरा पोलिस जेव्हा आपल्या बॉलीवूड हिरोच्या मागे जाऊन काहीतरी ( ! ) करतो आणि आपला हिरो त्यावेळी चेहर्‍यावर अशक्य भाव आणतो त्याला "अमेरिकन तलाशी" असे म्हणतात...अशा तलाशीचा शेवट शक्यतो "He is clean" म्हणून होतो... ...नको तिकडे हात घालण्याची फारच हौस बाबा या अमेरिकनना...). बरं या तलाशीत एक कार्ड सापडतं... Autism Alert... म्हणून.... झालं, जे नको होतं तेच झालं.... याखेपेसही आपल्या खानाला काहीतरी रोग आहेच..... हे मात्र फारच झालं हं.... एकही रोग शिल्लक नाही ठेवला या माणसाने.... अरे रामदेवबाबाकडे पाठवा रे याला कोणीतरी......... बरं, तरी नशीब आपला लाडका स्वाईन फ्लू माहीत नव्हता तेव्हा. नाहीतर नुसत्या नावावरच एक गाणं आलं असतं आणि त्यात डुकरांबरोबरचा डान्स..... अर्रर्र....... चुकलंच.... खान आणि डुक्कर केमिस्ट्री कशी जमायची??? आपला Asperger syndrome च बरा.... अरे हो... मेन सांगायचं राहूनच गेलं. आपल्या खानाला अमेरिकेच्या प्रेसिडंटाला भेटायचं असतं... आणि सांगायचं असतं.. "My name is Khan and I am not a terrorist...".......

तर, या सगळ्या भानगडीत खानाचे विमान चुकते... मग आता काय? बसने जायचे.....खान आहे मी... अशी सहज माघार कशी घेईन??.... बरं मग बस स्टॉपवर येऊन तो डायरीत काहीतरी "हमजैसे लोग" (म्हणजे "तो" रोग झालेले.. दुसरं काही नाही.. ) बद्दल लिहू लागतो... तर असे "हमजैसे लोग" बोलून भावना व्यक्त करू शकत नाहीत पण कागदावर लिहू शकतात....आणि मग तो म्हणतो (म्हणजे लिहितो)... "I love you, Mandira.."..... आता खान म्हटल्यावर त्याचं मंदिरावर (मंदिरा नावाच्या मुलीवर... I mean) प्रेम असणं साहजिकच आहे... "मंदिरा खान" कित्ती कित्ती छान वाटतं ना ऐकायला.... व्वा...

पुढे फ्लॅशबॅक मधल्या एका सीनमध्ये जेव्हा आपला खान "छोटा खान" असतो... तेव्हा टाळांच्या आवाजात "गणपती बप्पा मोरया" चा गजर चालू असतो... तेव्हा आपला खान त्याचे कान बंद करून जातो... खानाच्या कानांना त्रास होणारच... काय करणार हमजैसे लोगोंका Asperger syndrome.... नाईलाज को क्या विलाज...??? तरी बरं, कुठे अथर्वशीर्ष पहाटे पहाटे कानाच्या बाजूला स्पीकरवरून लावताना ऐकलं नाहीये.......नाहीतर, हमजैसे लोगोंकी पंचाईत होयची........ असो.... पुढे खानाची आई नेहमीप्रमाणे......."बता इसमे हिंदू कौन और मुसलमान कौन" वगैरे डायलॉग मारते.. अरे कधीपासून हेच बघत आलोय यार.... म्हणे "हिंदू कौन और मुसलमान कौन"....काहीतरी दुसरं दाखवा.....

पुढे खान मोठा होतो.... हातात गोटे मात्र कायमच बरं का... खानाचा छोटा भाऊ "धाकटा खान" अमेरिकेत जातो... खानाची आई वारते आणि तोही अमेरिकेत जातो. तिथे जाऊन त्याच्या भावाच्याच कंपनीत ब्युटी प्रॉडक्ट्स विकायच्या कामावर लागतो. आपल्या खानाला भडक रंगांची ऍलर्जी असते... आता परत परत सांगणार नाही "का" ते... समजून घ्या "हमजैसे लोग"....

तर असाच, ब्युटी प्रॉडक्ट्स विकता विकता आपला खान एका ब्युटी पार्लर जवळ येतो.... यावेळेस मात्र त्याच्या हातात गोट्यांऐवजी कॅमेरा असतो... हा तसा नशिबाचाच भाग........ आणि इथेच आपल्या मंदिरा अक्कांची एंट्री होते....
"डर गए?? Its OK, Look, डरनेमे कोई बुराई नही है, बस अपने डर को इतना बडा मत बना दो, की तुम्हे आगे बढनेसे रोके, All right, Bye...." मला सांगा एक अनोळखी माणूस... जो आपल्या दुकानासमोर (अमेरिकेत! ) वेड्यासारखा फिरतोय... त्याला वरती हे जे काही हिंदीतनं लिहिलंय ते बोलणार्‍या बाईला तुम्ही काय म्हणाल...?.... असो.... हिंदी पिक्चर....दुसरं काय??

तर.. आपला मोकाट सुटलेला बकरा.. में में करत... आणि मान वाकडी तिकडी करत त्या पार्लर मध्ये घुसतो.... त्यानंतर थोडीफार बकवास...... आणि मग "तेरे नैना तेरे नैना....." गाणं...... काही वर्षांपूर्वी हिलाच "ये काली काली आंखे..." म्हणत वाट्टेल तसा नाचणारा 'बाझीगर', आज अमेरिकेतल्या एका ब्युटीपार्लरमध्ये तिच्याकडून "तेरे नैना तेरे नैना....." च्या बॅकग्राऊंडवर केस कापून घेताना बघून मला एकदमच वाईट वाटलं......काय करणार.. कालाय तस्मै नमः !

त्यानंतर आपला खानबाबा (सहजवृत्तीनुसार) मंदिराच्या मागेच लागतो... "में...में.... Marry Me.. ...में....Marry Me..." करत..... बाय द वे, या मंदिरा अक्काचं आधी एक लग्न झालेलं असतं, एक लहान मुलगाही असतो... पण तिचा नवरा मात्र तिला सोडून पळून गेलेला असतो...

साधारण अर्धा तास झाला होता पिक्चर चालू होऊन..... वैतागलो होतो.... "वाचवा मला वाचवा"...... असं ओरडावंसं वाटत होतं.... पण बाहेर पाऊस पडत होता... आणि हाच एक न बघितलेला पिक्चर शिल्लक होता....

पुढे एका सीनमध्ये आपला खान मंदिराच्या मुलाला "खान" कसं म्हणावं हे शिकवत असतो. एकसारखा "From Epiglottis, from Epiglottis" म्हणत असतो.... अरे... ते बघताना माझा पारा एव्हढा चढला होता की वाटत होतं त्या मॉनिटर मध्ये घुसून त्या खानाच्या Epiglottis वर दोन बुक्के मारावेत...... अरे 'ख...ख....खाकरण्यातला' एव्हढं साधं त्याला सांगता न यावं....? काय बिशाद त्या पोराची परत चुकायची??? ....... अरे हो... पण मीच चुकलो... काही गोष्टी व्यक्त करता येत नाहीत ना Asperger syndrome वाल्यांना....

थोड्याच वेळात त्या दोघांच लग्न होतं... आणि सगळं कसं अगदी सुरळीत चाललेलं असतं.... "Mandira can we have sex please? वगैरे असे प्रश्न हा Asperger खान अगदी आरामात विचारतो... असो चालायचंच.... सहजवृत्ती दुसरं काय....

एव्हाना साधारण एका तासाचा पिक्चर झाला होता... .....

तारीख असते ९/११.... अमेरिकेवर हल्ला होतो... हल्ल्यानंतर ते गोरे आपल्या मुसलमान बांधवांवर अनन्वित अत्याचार करतात..... खान कुटुंबाच्या शेजारी राहणारा अफगाणिस्तानावर हल्ला करायला जातो आणि तिथेच "ओसामास प्यारा" होतो.... त्याच्या अंतयांत्रेपर्यंत खानाच्या हातात परत गोट्या आलेल्या असतात...

मंदीराचा मुलगा मुसलमान असल्यामुळे शाळेतल्या इतर गोर्‍या मुलांबरोबर त्याचं भांडण होतं... भांडण वाढत जातं... आणि त्यातच तो मुलगा जातो.... मंदिराला जेव्हा हे कळतं तेव्हा ती खूप चिडते... स्वतःलाच कोसते... आणि म्हणते.... "I want to die, I just want to die..." पण तिथेही आपला खान मान वाकडी करत "Ohh Mandira please don't die, please don't die...." म्हणू लागतो... तेव्हा मंदिरा अक्का जी काही भडकते... की बास्स...

मला असं वाटलं की तिने बाकीचा "माय नेम इज खान" बघूनच शेवटी हा सीन शूट केला असावा.... ती आक्रोश करत त्याला म्हणते... "Just leave me alone....छोड दो मुझे.. Please....मै तुम्हे देखना भी नही चाहती हू.... अब मुझसे नही होगा.... मै तुम्हे छोडके जा रही हू....."
अगदी खरं सांगू, सव्वा तास त्याला सहन केल्यावर मलाही अगदी असच काहीसं ओरडून सांगावंस वाटत होतं....

शेवटी खानाला पळवण्यासाठी मंदिरा त्याला President ला "My name is Khan and I am not a terrorist !" असं जाऊन सांगायला सांगते... हुशार बरं का आमची मंदू......

आता एक गाणं हवंच..... "नूर ए खुदा....नूर ए खुदा...." सुरू होतं........ काय हो.... खुदातला 'ख' पण तसाच निघतो का?? OK.... Lets not get into details...

तर President ला भेटण्यासाठी खान भटकू लागतो... असंच संध्याकाळी एका मॉटेलात (अमेरिकन ढाबा) आपला खान नमाज "पढू" लागतो... जसं सगळीकडे बघितलं जातं तसं तिथेही त्याच्याकडे लोक बघतात...... काय करणार त्याला आता... लोकांची मेंटॅलिटी एव्हढी वाईट असते ना... छ्या... !

यासगळ्यानंतर खान कुठल्याश्या गावात जाऊन एका काळ्या कुटुंबासोबत टाईमपास करतो..... शेवटी तो Los Angeles ला पोहोचतो.... प्रेसिडेंट तिथे येणार असतो.... "दुवा" करण्यासाठी तो तिथल्याच एका मशीदीत जातो आणि नेमका तेव्हाच कोणी एक मुसलमान बंधू अजून १०-१५ बंधूंना भडकवताना दिसतो... त्यानंतर "अल्ला की राह मोहब्बत, अमन की राह" वगैरे वगैरे डायलॉगबाजी झाल्यावर तो तिथून निघून जातो...

खरंच हैराण झालो होतो यार मी.... पण काय करणार.... पिक्चर पूर्ण तर करायलाच हवा.......

शेवटी अमेरिकेचा बूश अंकल Los Angeles ला येतो..... खान ओरडून ओरडून सांगतो..... My name is Khan and I am not a terrorist... आजूबाजूचे सरबरीत अमेरिकन्स... साले.... I am a terrorist असं काहीतरी ऐकतात... साले... कानात काय घालून हिंडतात देव जाणे... मग काय एकच धावपळ उडते... आणि खानाला "धर दबोचले" जाते... कैदेत टाकतात हो बिचार्‍याला... अगदी हाल हाल करतात.... मला गहिवरून येत होतं हो अगदी..... कधी संपणार हा अत्याचार....?? ( मी बर्‍याचदा फक्त माझाच विचार करतो हो.... काय करणार सवय आहे....)

नंतर लोक कुठलीतरी फालतू मिडिया रिव्हॉल्युशन घडवून त्याला सोडवतात.... खान सुटतो.... सुटतो म्हणजे अगदी मोकाट सुटतो.....मग बाकीचे लोक... मजहब, वजूद वगैरे बडबड करत पिक्चर पुढे ढकलतात... बॅकग्राऊंडला.... रोज सकाळी आपण जी ऐकतो ती बांग असतेच.... खान असाच भटकत असताना... State of Georgia मध्ये वादळ चालू झाल्याचं दिसतं.... मगाचचं ते काळं कुटुंब तिथेच रहात असतं.........

अरे ए मित्रांनो बास आता...... मी पुढे ढकलला तो पिक्चर... नाही सहन होत मला हे सगळं........... .तुम्ही अजूनही वाचताय????

पुढे गेलो तरी हा माणूस अजून खाकरतच असतो.... लोकांसमोर... कॅमेरासमोर... जिकडे तिकडे खाकरतो....... "खान From Epiglottis"..... अरे देवा..... सॉरी खुदा (अगदी Epiglottis च्या देठापासून ओरडून सांगतो....) वाचव मला.....

त्यानंतर अजून दहा पंधरा मिनिटांचा खुल्चोटपणा (हा ख आपला साधाच बरं का...?) झाल्यावर शेवटी तो मंदिरा आणि प्रेंसिडेंटला भेटतो.... सगळे टाळ्या वाजवतात, फुगे उडवतात आणि पिक्चर संपतो....

------------------------------

मी शेवट गुंडाळला असं वाटत असेल....आणि जर तुमच्यात हिम्मत असेल तर तुम्हीच तो पिक्चर पाहा आणि लिहा...... माझा patience इथेच संपला....... पण आता मला कळतंय.... पिक्चरचा रिव्यू नेहमी अर्ध्यावर का सोडतात ते.....

......बाय द वे, हाच तो महान चित्रपट जो जगाला शांतीचा संदेश देतो... ( अहो असं खरंच वाटतं लोकांना....ऊगाच नाही लोकांनी चार-पाच स्टार दिलेत...)!
हाच तो महान चित्रपट ज्याला आपले महान मुख्यमंत्री सुरक्षा देत राहिले आणि तिकडे German Bakery त कोणा फरिश्त्याने अमनका बॉम्ब लावला.
हाच तो महान चित्रपट ज्यातला महान खान, IPL मध्ये आपल्या सुहृद शेजारी पाकिस्तान्यांना भरू पहात आहे.........

अल्लाही रहम मौलाही रहम...... !

गोष्ट एका गूढाची - ३

2010-07-20T09:34:00.000+05:30

------पूर्वसूत्र--------------------------------------
राहुल आणि कुणाल आमचे दोन मित्र, आज आमच्यासोबत नव्हते.... मे महिन्यात राहुलने आणि जून मध्ये कुणालने आत्महत्या केली........

राहुल गेला, तेव्हा त्याचा मृत्यू ही आत्महत्या नव्हती, असं कुणालला सारखं वाटत होतं.... आणि म्हणूनच, कुणाल आणि आम्ही, राहुलचे तीन मित्र (राकेश, अभि आणि मी), त्याच्या मृत्यूचं खरं कारण शोधत होतो आणि त्यासाठी सामान्य चौकटीत बसणार नाहीत अशा गोष्टी करत होतो... आम्ही पुन्हा एकदा पहाटे राहुलच्या घरात गेलो... हातांचे ठसे घेण्यासाठी.... पण यावेळेस तिथे आम्ही एकटे नव्हतो.... कोणितरी आमच्या मागावर होतं... नक्कीच काहितरी गडबड होती..... कुणालच्या घरी परत पोहोचल्यावर, आम्ही त्यानेच बनवलेल्या सॉफ्टवेरमध्ये फिंगरप्रिंट्स तपासत होतो.......

नुकताच अमेरिकेहून आलेला सागर, मी सांगत असलेली ही सगळी गोष्ट अगदी बारकाईने ऐकत होता.....
--------------------------------------------------

...........२५ पैकी फक्त ९ बोटांचे ठसे राहिले होते. आत्तापर्यंत सगळे ठसे राहुलचेच होते. उरलेल्या ९ पैकी ५ एका हाताच्या बोटांचे आणि ४ दुसऱ्या हाताच्या होते.... ठसे चारच होते कारण करंगळीचा ठसा Object वर उमटला नव्हता....... कुणालचा प्रोग्रॅम प्रिंट चेक करू लागला......

"Fingerprints do not match with the base sample... "..... ही पाच बोटं राहुलच्या हाताची नव्हती. त्यानंतर तो प्रोग्रॅम आपोआप available database मध्ये prints शोधू लागला.

त्याचा available database म्हणजे त्या दिवशी आम्ही केलेले खेळ...... म्हणजे, फक्त आम्हा चौघांचेच prints.

"Match found... " एक अलर्ट आला....

त्या स्क्रीनवर माझं नाव दिसत होतं...

तो फालतू प्रोग्रॅम, ते ठसे माझे आहेत असं सांगत होता! मला काहिच सुचत नव्हतं. ते तिघेही माझ्याकडेच बघत होते...

"शक्य नाही.. माझ्या प्रिंट्स राहुलच्या घरी कशा मिळू शकतात? नक्की कुठल्या जागी मिळाल्यात माझ्या प्रिंट्स? "....मी

"वरच्या खोलीत जायच्या जीन्याला जो वरचा newel post आहे (जीन्याच्या रेलिंगचा सपोर्ट).....त्यावर एक पॉलिश्ड लाकडी गोळा आहे त्यावर........."....अभि

"हा सगळा काय प्रकार आहे बुवा..........? Explain it.........."....कुणाल

"हरामखोरा, तू माझ्यावर संशय घेतोयस? म्हणजे तुला काय म्हणायचय काय नक्की? एकतर मी तुला मदत करतोय आणि तू उलटा माझ्यावरच.......च्या मायला........." ....माझा पारा चढला होता..

"अरे तसं नाही...." कुणाल

"मग कसं ...? भडव्या, तू माझ्यावर संशय घेतोयस...????........आणि....आणि, संशय घ्यायचाच तर आम्ही तुझ्यावरही घेऊ शकतो.
पहिल्या दिवसापासून तू संशयास्पद वागतोयस. रात्री तीन वाजता, चोरासारखं, तू आम्हाला तिकडे का घेऊन गेलास होतास??? आणि तू नक्की पुरावे शोधायला गेलेलास की मिटवायला?
काय रे?? ते सगळे पुरावे पुसून आम्हाला यात गुंतवायचा प्लॅन चांगला होता तुझा...... आणि कोण तो साला मूर्ख.....लाकडावर प्रिंट घेणारा?" मी जाम भडकलो होतो... काय वाट्टेल ते बोलत होतो...

"अरे ए, गप्प बस....... तुम्हाला माहितेय मी तुम्हाला तिकडे का घेऊन गेलो होतो ते... आणि जर पुरावे मिटवायचेच होते तर मला तुमची गरज नव्हती... बाय द वे, उगाच शिव्या घालून आणि आवाज चढवून काही होणार नाहिये....आवाज मीही चढवू शकतो.... तुझ्या फिंगरप्रिंट्स मिळाल्यात तिथे.... नक्की काय प्रकार आहे ते सांगितलस तर बरं होईल....आणि त्या प्रिंट्स मीच घेतल्यायत... That post was bloody polished..."..... कुणाल..

"Explanation मागणारा तू कोण लागून गेलास रे?? आणि त्या प्रिंट्स तिथे कशा आल्या ते सांगेनच मी....पण तुझ्या डोक्यात नक्की काय चाल्लय ते सांगणं कठीण आहे... आणि तू नक्की काय काय केलयंस तेही सांगणं कठीण आहे....."......मी रागाने लाल झालो होतो... त्यात गाडीवरून पडल्यामुळे माझ्या हाताचं कोपर ठणकत होतं......

त्या हॉलमध्ये थोडावेळ शांतता पसरली... कोणीच काही बोलत नव्हतं.....माझ्याकडे दुसरा पर्याय नव्हता....

"आपण जेव्हा पहिल्यांदा राहुलच्या घरी गेलो होतो, तेव्हासुद्धा मी माझा कॅमेरा बरोबर आणला होता... मी, आपण केलेल्या प्रत्येक गोष्टीचं रेकॉर्डींग केलं आहे.....".... मी...

"काय??? कॅमेरा घेऊन..?? राहुलचा मृत्यू म्हणजे काय जोक वाटतो का तुला?" .... कुणाल...

"का? कॅमेराचा आणि जोकचा काय संबंध? तू केलेले ऊद्योग कॅमेरावर रेकॉर्ड झाले असतील म्हणून फाटलीय का तुझी??...".... माझा राग अजूनही शांत झाला नव्हता...

"कॅमेराचा आणि fingerprint चा तरी काय संबंध... ऊगाच विषय बदलू नको...तुझ्या प्रिंट्स तिथे कशा??"..... कुणाल..

"राहुलच्या घरी, जेव्हा तू वरच्या मजल्यावर गेला होतास... तेव्हा अभि आणि राकेश खालच्या हॉलमध्ये काही मिळतं का ते बघत होते... नेमकं याच वेळी मी कॅमेरा घेऊन तू काय करतोयस ते शूट करायला वरती आलो होतो....वरती अगदी जीन्याच्या टोकावरच मी ऊभा होतो....आणि बाय द वे ते शूटींग आहे माझ्या PC वर.....पहायचं असेल तर चल घरी..."...... मी

"Match found..." कुणाल काही बोलणार एव्हढ्यात पुन्हा एक अलर्ट आला......

याखेपेस, तो प्रोग्रॅम, ऊरलेल्या चार प्रिंट्स राकेशच्या हाताच्या आहेत असं सांगत होता.....

"आता बोला कुणाल साहेब... याचं काय explanation आहे??? मला तर तुझ्या Program चाच भरवसा वाटत नाही...".... मी

कुणाल राकेशकडेही संशयाने बघू लागला.... राकेश घाबरला होता... म्हणजे ज्याने आजपर्यंत ऊंदरालाही विष घातलं नसेल तो राहुलला........?

"Mr. Chemical Engineer तुम्ही बोला आता.... ते... Aconitine का काय ते, आम्हा कोणाला माहित असण्याचा प्रश्नच येत नाही. "..... कुणाल खरच वेडा झाला होता.

"हो... जगातले सगळे विष देऊन केलेले खून हे Chemical Engineers नी केलेत... बरोबर ना....?? आणि मला एक सांग... तुम्हाला का माहित असू शकत नाही Aconitine? Google आहे ना तुमचं Mr. Software Engineer..... 'Google असताना अजून काय पाहिजे??'.... huh... आणि माझे ठसे खालच्या खोलीत मिळालेत..... अजून घेतले असते तर तुमचेही मिळाले असते..."....... कुठून कोण जाणे, पण राकेशला अचानक धीर आला होता....

"बास करा आता..." अभि अचानक ओरडला...

"काय चाललय काय तुमचं? एकमेकांवर का संशय घेताय तुम्ही?? चला....घरी जाऊ आता.....या पायामुळे बसवत नाहिये मला.."....अभि

माझा राग शांत झाला नव्हता... राकेशही चिडला होता... घरी जाणंच चांगलं होतं...

------------------------------------------------------------

पायात गोळे आले होते..... मगाचपासून मी त्याच्या मागून धावत होतो....त्याचा पाठलाग करत होतो.... तो कोण होता, मला माहित नाही... त्याने मफलरने चेहरा झाकला होता... पाय दुखत होते... तोही खूप दमला होता...

कुणाल जाऊन थोडेच दिवस झाले होते.... आम्ही दुसरा मित्र गमावला होता....

माझी एक वाईट सवय आहे, झालेल्या गोष्टींचा मी खूप विचार करतो.... थोड्याच वेळापूर्वी, मी तसा काहिसा विचार करत घरी जात होतो... माझा मित्र रूमवर नव्हता.... मी रूमजवळ पोहोचलो..... दार उघडंच होतं....... मी आत गेलो.... माझा Computer चालू होता..... Computer वर पहिली गोष्टं पाहिली ती "Most recently used list"....... खिडकी उघडी होती.... मी पटकन खिडकीपाशी गेलो.... कोणीतरी तिथून पळत होता....

मी त्याच्या मागून धावत होतो... रस्त्यावरून... गल्लीबोळांतून..... मी दमलो होतो... तोही दमला होता... पण तरिही तो धावत होता. का कोणजाणे पण तो माणूस नक्कीच त्या बाईकवाल्यासारखा वाटत होता.....माझा वेग कमी झाला होता.... आम्ही एका गल्लीपाशी आलो होतो.....तिथे शेकडो गल्ल्या एकमेकाला मिळत होत्या..... तो... तो अचानक कुठेल्यातरी गल्लीत गायब झाला... मी इकडे तिकडे बघत होतो...तो कुठेच दिसत नव्हता.... माझी पूर्ण ताकद संपली होती.... मी तिथेच बसलो.......

------------------------------------------------------------

दिवस आजचा... वेळ....साधारण दुपारचे चार.....

मी:          कुणालला शेवटचं भेटलो ते 'फिंगरप्रिंट्स मॅच' केल्या त्या दिवशी......सगळे म्हणतात त्यानेही आत्महत्या केली.... पण मला नाही हे शक्य वाटत.... काहितरी गडबड नक्कीच आहे.... होय की नाही? सांग ना...

सागरः     माझं तर डोकच चालेनासं झालय.....

मी:         राहुलशी आमची ओळख तशी वर्षभराचीच..... पण तुम्ही एकमेकाला आधीपासूनच ओळखता.... काय बरोबर की नाही....?? हा... म्हणा राहुल.... स्मार्ट आणि हँडसम... त्याच्या मागे पोरींची अक्षरशः रांग लागलेली....पण तो... तो मात्र तुझ्या मैत्रीणीच्या मागे.... आणि तुझी मैत्रीण तर....... हा हा हा.... बर ते जाऊदे... राहुल... हुशार.... IIM मध्ये शिकलेला... आणि तू..... म्हणजे रागाऊ नको... पण....डोक्याने जरा कमीच.... तुमच्या त्या कंपनीत तो तुझ्या डोक्यावर येऊन बसला... आणि तू बसलास.....हलवत........ बरं, मग तू गेलास अमेरिकेत, MS करायला.... मग काय राहुलला रान मोकळंच..... तो आणि तुझी मैत्रीण भेटायचे बरेचदा.......असं आपलं लोक म्हणतात हो..... काय मग... आता चालतय का डोकं.......?....
तुला काय वाटलं मी खुल्चोट आहे.....? .....अरे... माहितेयत मला तुझ्या सगळ्या गोष्टी..........

सागरः     What ?? What do you mean?

मी:         You know what I mean...

सागरः     मी काय केलं?

मी:         इतिहासात लढाया लढल्या गेल्यात रे एखाद्या बाईवरून....... But come on.... इतिहास दहावितच संपला.... हा हा हा.... Grow up.... Tell me...isn't it the reason??.... पण...पण कुणालने काय केलं होतं रे...?? .... काय....तोही होता की काय रांगेत..... हा हा हा.....

सागरः     What non-sense.. What the hell are you talking about..?

मी:         तू बिथरलास की इंग्लिश मध्ये बोलतोस की काय?..... अरे हो विसरलोच.... फिरंग झालास ना तू......... सांग ना... अरे ए सांग ना...... का मारलस त्यांना....? बाय द वे.... मला माहितेय... तू अमेरिकेतून चार महिन्यांपूर्वीच आलायस........ अरे, असा रंग का उडालाय चेहर्‍याचा...?

सागरः     Shut up.... shut the fuck up....!
मी:         परत इंग्लिश...... हा हा हा.....

सागरः     One more word and you too......

मी:         "You too..." काय रे... बोल ना..... आता मला पण का..??? ... आधी राहुलला मारलस.... मी असं नाही म्हणत तो काही फारसा चांगला होता......पण म्हणून काय...........?? म्हणा, तुम्हा मोठ्या लोकांच्या भानगडीत मी कशाला पडू?? पण कुणालने काय केलं होतं रे तुझं...? तो तर तसा साधा होता.... आणि त्याने तर तुझ्यावर सगळ्यात जास्त विश्वास टाकला होता..... गळा कापलास ना त्याचा...?

राहुलच्या घरी आम्ही जेव्हा पहिल्यांदा गेलो होतो... तेव्हा त्या शेजारच्या घरातला बाहेरचा दिवा चालू होता.... तो कोणी केला होता रे.... ? राहुलच्या घराची ती खिडकी उघडी कशी होती रे....?

सांग की...बाईकवरून ज्याचा आम्ही पाठलाग केला तो कोण होता... तूच ना?? त्या दिवशी माझ्या घरात घुसलेला माणूस तोही तूच ना....... सांग की........

सागरः     हो...... Yes, तो मीच होतो.......... होय... झाले चार महिने मला भारतात येऊन..... आणि बाय द वे... तू सांगितलेल्या जवळपास सगळ्या गोष्टी मला आधिच माहित होत्या....Kunal mailed me..... आणि मला एक सांग..... मला खूनी ठरवायचा तू का प्रयत्न करतोयस?? आपण काही कोर्टात उभे नाहियोत....

मी:         हा हा हा.... हे मात्र लै आवडलं बघ मला........ अगदी बरोबर... आपण कोर्टात उभे नाहियोत.... मला माहितेय तू नाही खून केलास ते....... I was just kidding....

सागरः     "Huh... Just Kidding..???"

मी:         कुणालने केलेल्या प्रत्येक मेल मध्ये तू "To" मध्ये होतास आणि मी BCC मध्ये.... त्याने असं का केलं देव जाणे...

सागरः     कारण तो विश्वास ठेवायचा तुझ्यावर माझ्यापेक्षाही जास्त... !

मी:         Huh... विश्वास......आणि माझ्यावर....?

सागरः     अमेरिकेतून मी आधीच आलो.... त्याची कारणं वेगळी होती.....माझं MS ही झालं होतं... आणि पुन्हा तिथे जायला वेळही होता... गार्गीशी माझी भांडणं वाढंतच होती.... I just did not want to lose her.....

राहुल गेल्याच्या दुसर्‍या दिवसापासून कुणाल आपल्याला ईमेल पाठवतोय....

ज्या दिवशी तुम्ही पहिल्यांदा राहुलच्या घरी गेला होतात... तेव्हा मी एक तास आधीच तिथे गेलो होतो.... त्याचे शेजारी माझ्या ओळखीचे निघाले...... ते महिनाभरासाठी मुंबईला गेले होते.... त्यामुळे आजुबाजूला कोणीच नव्हत... दुसरा शेजारी तसा फारच लांब रहातो.......दारावरच्या त्या मंद लाईटचा स्विच बाहेरच होता.... दिवा लाऊन मी तुमची वाट बघत बसलो...... पण तुम्ही तिथे पोहोचलेले मला कळलंच नाही.. गेटचा जेव्हा आवाज झाला तेव्हा खूप ऊशीर झाला होता.... मी लाईट तसाच चालू ठेऊन काळोखात गेलो...... तुम्ही नक्की काय करताय ते बघायला....

राहुलच्या घराची खिडकी मी उघडली नव्हती.....

जसं सर्वाना वाटलं तसं मलाही पहिलं वाटलं... की पोलिसांनी बंद केलेली केस हा कुणाल का ऊकरतोय?... काहितरी काळंबेरं होतच....
त्यानंतर त्या केमिकलमुळे मला राकेशवर संशय येऊ लागला.... पण कितीही झालं तरी तो माणूस असलं काही करेल असं वाटत नव्हतं..... राहुलच्या ओळखीतलं तसं इतर कोणी असेल असाही संशय आला... पण शेवटी तुम्ही चौघेच डोळ्यासमोर येत होतात....

दुसर्‍यांदा तुम्ही जेव्हा खंजीरघाटीला गेलात तेव्हाही मीच तुमच्या मागून आलो होतो... पण I was too late..... मी भारतात आहे हे गार्गी सोडून कोणालाच माहित नव्हतं... आणि मला कोणाला सांगायचही नव्हतं... तिथून पळणं मला भाग होतं......

तुम्ही फिंगरप्रिंट्स पाहिल्यानंतर कुणालने मला ईमेल केलं....He said... I don't trust anyone now..... माझ्यामते तेव्हापासूनच त्याने तुला ईमेल करणं सोडून दिलं....

त्याचं शेवटचं ईमेल आलं ते तो गेला त्या दिवशी आणि साधारण त्याच वेळी..... मेलमध्ये त्याने "Mo2382" एव्हढच लिहिलं होतं.....मी खूप प्रयत्न केला त्याचा अर्थ समजण्याचा.... पण मला अर्थ कळत नव्हता....

त्यानंतर, कधीतरी एकदा... नेहमीसारखं.... तू तुझ्या ईमेल मध्ये..... तू शूट केलेल्या त्या बगळ्याचा व्हिडिओ पाठवलास....... फाईलचं नाव होतं.... Mo2761.mpg ....

बास्स.... Mo2382 चा अर्थ मला कळला होता.... तुझी काहितरी Involvement होती हे स्पष्ट होतं..... तुझा Computer पहाणं गरजेचं होतं...... तुझ्या रूममध्ये गेल्यावर पहिलं दिसलं ते भलं मोठं मॅगनेट..... त्यानंतर तुझा PC........ 'Mo2382.mpg' शोधायला मला फारसा वेळ लागला नाही...... Huh काय आश्चर्य आहे....त्या शेकडो व्हिडिओ फाईल्स मधली ती एक फाईल, कुणालने तुझ्याकडे येऊन पाहिली... पण तू ती कधीच पाहिली नाहिस.....

तुम्ही राहुलच्या घरी जेव्हा फिंगरप्रिंट्स घेत होतात, तेव्हा राकेशचा पाय चुकून तुझ्या कॅमेराला लागला.... कॅमेरा आडवा पडला.... And you happened to be in the frame.... तू इतरांच्या नकळत, मिळेल तिथे, काहितरी Spray करत होतास... आणि नंतर फडक्याने तिथे पुसत होतास.... तिथे तसा अंधार होता...पण.... तुझ्या चेहर्‍यावरली भीती स्पष्ट दिसत होती.... खरं सांग..... राहुलच्या त्या मोठ्या घरात, कोणी कुठे प्रिंट्स घ्यायच्या ते... ते तूच सांगितलंस ना सगळ्यांना?? अशा जागा जिथे तू कधीच गेला नाहीस.....आणि जिथे-जिथे तू गेला होतास...तिथे तिथे परत तूच.... प्रिंट्स पुसत.... आणि त्यातूनही जर एखाद्या जागी प्रिंट मिळाली, तर... काहितरी फालतू कारणं होतीच ready तुझ्याकडे........ नेमका त्याच वेळी मी तिकडे पोहोचलो...आणि बाकी काहिही न बघता... गडबडीत, कॅमेरा होता तसा उचलून तू माझ्या मागे लागलास !

परवा, मी कुणालच्या घरीही गेलो.... घराच्या दाराच्या लोखंडी कडीचं हँडल अडकवायचा तो हूक असतो... तो काही तिथे नव्हता....... म्हणजे आतली कडी Free to move होती..... By this time, I was trying to relate each and everything with you....... तुझ्या घरातल्या त्या मोठ्या मॅगनेटचा रोल तिथे मला कळला..... Brilliant...but not enough !!

I was shocked..... आणि तेव्हढ्यात तू आलास.... तिथून पळणं हा एकच मार्ग होता.........

मी:         Hmmmm..... मला वाटलं होतं तेव्हढा तू "तितपतच" नाहीयेस...... तू भारतात येऊन चार महिने झाले हे मला कालच कळलं.... बाकी मात्र मी मारलेले खडे होते.... आणि ते बरोब्बर लागले..... तर, तूच होतास तो Unknown Factor.....

राहुल... huh.....हुशार..साधा...मनमोकळा.... हा हा हा..... अरे, नालायक होता तो...... त्याच्या भानगडींमध्ये तो स्वतः तर गुरफटला होताच... पण मलाही तो अडकवत होता...... तो....रोज मला मोठमोठ्या हॉटेल्स मध्ये पार्टी द्यायचा.....सांग ना.... मी नाही कशाला म्हणू...?

पण नंतर मला कळलं......राहुलने, M.G. Road वरचा तो गुंड.....गफूर.... त्याच्याकडून भरपूर पैसे उधार घेतले होते.... आणि परत फेडणं त्याला जमत नव्हतं.... एव्हढ्या पैशांचं तो काय करायचा देवास ठाऊक..... तो गफूर त्याला धमकावत होता.... पोलिसांकडे जाणंही शक्य नव्हतं....शेवटी त्या हरामखोराने ते पैसे माझ्याकडे आहेत असं सांगितलं........राहुलशी मैत्री माझ्या जीवावर बेतणार होती.......मी माझा जीव कसाबसा वाचवत होतो......राहुलने मला फसवलं.. चांगलच फसवलं.......शेवटी, त्याने पुन्हा काहितरी भानगडी करून गफूरचे पैसे परत केले..... बास्स...... I had enough..... मी ठरवलं....... राहुलला संपवायचं...... आयुष्यभर गुंडापासून जीव वाचवत जगायचं नव्हतं मला......

कुणाल मात्र बिचारा...... He was knowing a little too much....... राहुल त्याचा बेस्ट फ्रेंड...... आणि मी त्याला मारलं.....बस एव्हढच समजत होतं त्याला... मूर्ख होता तो....पोलिसांकडे जायला निघाला होता... मला वाटलंच होतं तो असं काहितरी करणार....... I was prepared.... I did not want to... but.. but I had to...... There was no option.........

......

Oops, I almost forgot.... Sagar, you know a little more too.....................

--------------------------------------------------------------

अर्धा तास झाला... पण कोणी दार ऊघडत नव्हतं. सागर एवढा गाढ कसा काय झोपला होता? जागरण झालं होतं का त्याला? काहीच कळत नव्हतं... तारीख होती २० जुलै........ ढग दाटून आले होते. सकाळचे ९ वाजले होते तरी काळो़खी होती. सोसाट्याचा वारा आणि बोचणारी थंडी. इतकावेळ दार ठोठावून, बेल वाजवूनही तो का दार ऊघडत नव्हता.............?

गोष्ट एका गूढाची - २

2010-05-31T13:55:00.000+05:30

------पूर्वसूत्र--------------------------------------
........ सागर, आमचा मित्र जो इतके दिवस अमेरिकेत होता, त्याला गेल्या एक दोन महिन्यात घडलेल्या घटनांविषयी मी सांगत होतो.......साधारण महिनाभरापूर्वी आमच्या एका मित्राने-राहुलने आत्महत्या केली..... राहुलचा आणि आमचा जवळचा मित्र म्हणजे कुणाल..... त्याला ही आत्महत्या वाटत नव्हती..... त्याच्याच सांगण्यावरून, आम्ही, अगदी तुमच्यासारखेच, नोकरी आणि घर या Infinite चक्रात अडकलेले चौघे मित्र - राकेश, अभिजीत, मी आणि तो एका वेगळ्याच प्रवासाला निघालो होतो... एका पहाटे साधारण तीन-चार वाजता आम्ही राहुलच्या घरी "काही वेगळं" मिळतय का हे बघायला गेलो होतो..... आणि नेमकं तसंच काही कुणालला सापडलं होतं....... कुणालच्या घरी परत आल्यावर तो आम्हाला सांगत होता.......
--------------------------------------------------

"खिडकीतून जेव्हा आपण आत उडी मारली...... तेव्हापासूनच मी वेगवेगळ्या गोष्टी notice करू लागलो.... मला एक सांगा, राहुलची सवय काय होती??.... सगळ्या गोष्टी जागच्या जागी ठेवायच्या, अगदी काहीही होवो... खालच्या खोलीतल्या टेबलावरचा तो गोल लाकडी शोपीस जमिनीवर पडला होता, मी जेव्हा वरती त्याच्या बेडरूम मध्ये गेलो तेव्हा टीव्हीचा रिमोट खुर्चीत पडला होता, दोन CDs टेबलावर नुसत्याच पडल्या होत्या आणि शेल्फमधली काही पुस्तकं उलटी ठेवली होती. "..... कुणाल..

"कुणाल... उगाच काहीतरी बोलू नको... अरे त्याची मनस्थिती काय होती??? तो जीव देण्याचा विचार करत होता.... त्यावेळी तो रिमोट जागेवर ठेवायचा विचार करेल का??? काही अक्कल आहे का तुला..... "....राकेश..

"मला वाटलाच होतं, तुम्हाला असं वाटणार... खरं सांगू, ती म्हण खरी आहे... जित्याची खोड मेल्याशिवाय जात नाही... ".... त्याचा आवाज कापरा झाला होता..."एक विचार करा.... राहुलसारखा एक अती-व्यवस्थित माणूस.. जो डोळे मिटूनही त्याच्या शेल्फवरच्या सगळ्या गोष्टींची नावं आणि जागा सांगू शकतो तो कितीही काही झालं तरी CDs हातात घेऊन तशाच टेबलावर टाकेल का?? आणि पहिली गोष्ट, मनात जीव द्यायचे विचार असताना CDs आणि पुस्तकं चाळेल का?? आणि चाळली तरी तो उलटी सुलटी टाकेल का??
आणि, रिपोर्टनुसार राहुलने आत्महत्या केली विष खाऊन.. विषाचं नाव Aconitine.. Highly poisonous with no known antidote... मला सांगा.. राहुलला हे विष कुठून मिळणार? आणि जगातली सगळी विषं सोडून त्याने हेच विष का निवडले? " जरा धीर आणून कुणाल परत बोलू लागला.

"अरे नेटवर एकदा गूगल केलं की कसलीही माहिती कळते तर विषाचं काय?... आणि एकदा डिटेल्स कळले की ते विष मिळवायला असा कितीसा वेळ लागणारे? आणि त्याने Aconitine च का निवडले.. कारण काही झालं तरी त्याला स्वत:ला संपवायचच असावं. "..... मी म्हणालो.

"आत्महत्या करण्यासाठी कोणी एव्हढा रिसर्च करेल का? आणि इतरही अनेक मार्ग आहेत.. कुठलंतरी भलतं विषच का?..... अजून एक गोष्ट विसरलो... आपण ज्या खिडकीतून आत गेलो... ती उघडी कशी होती? पोलिस जेव्हा अशा ठिकाणी जातात तेव्हा कुठलीही गोष्ट हलवत नाहीत. बरं, आणि मी त्या बंगल्याच्या मालकाला काहीतरी कारण काढून फोन केला होता..... '१३ मे नंतर तिथे कोणीही गेलं नाहीये...... घराच्या दाराची कडी फक्त लावली आम्ही येताना.... ' असं तो म्हणाला...... आणखी एक गोष्ट, राहुलच्या घरी कोणी नोकर-चाकर नव्हते... सगळी कामं तो स्वतःच करायचा..... ".... कुणाल

"आता सगळ्या गोष्टींचं explanation कसं देता येईल? " मी म्हणालो.

"Exactly....... हे बघा.. मला नाही वाटत खऱ्या जगात यापेक्षा जास्त काही मिळू शकेल.... शेरलॉक होम्स किंवा व्योमकेश बक्शीला, असतील मिळत दरवेळी वेगवेगळे क्लू..... But come on, this is real life.... आपले तर्क अगदी ढोबळ पुराव्यांवर आहेत. पण मला खरंच वाटतंय की ती आत्महत्या नव्हती.. आणि Come on... राहुलचा मृत्यू नक्की कशामुळे झाला ते कळलं तर आपल्यालाच बरं वाटेल ना..... मला असं वाटतं की त्या रात्री असं काहीसं घडलं असावं... "

"त्याच्या घरात कोणी तरी आलं... अगदी ओळखीचं..... ते दोघे खालच्या खोलीत होते... त्या माणसाने ती खिडकी उघडली, टेबलावरचा तो शोपीस हातात घेऊन खाली जमिनीवर बसला... अगदी सहज हातात तो गोल-गोल फिरवत.... गप्पा मारत........ त्यानंतर ते दोघे वरच्या खोलीत गेले..... खुर्चीत बसून त्याने टिव्ही लावला, रिमोट तसाच खुर्चीत टाकून टेबलाकडे गेला.. असंच राहुलशी कॅज्युअली गप्पा मारत त्याच्याकडे कुठल्या नवीन CDs आहेत का ते पाहिलं... शेल्फमधली पुस्तकं चाळली. गप्पा मारल्या.. आणि बहुदा जेवायलाही थांबला... आणि शेवटी जेवणामध्ये विष टाकून राहुलचा....... " कुणालला पुढे बोलता येत नव्हतं...

धीर आणून तो परत म्हणाला... "आणि मला असं वाटत नाही की राहुल एवढा विचित्र होता की जाताना त्याने मागे एक चिठ्ठीही न सोडावी... "

"असं तर नाही ना झालं... की आपण यायच्या आधी तिथे कोणीतरी येऊन गेलं???....... हे सगळं भलतीकडेच चाललंय... "........ राकेश

"बरं ठीक आहे.. समजा कुणाल तू जे म्हणतोयस ते खरं आहे.. मग पुढे काय? " इतका वेळ गप्प असलेला अभि म्हणाला.
"तेच मला तुम्हाला विचारायचं आहे..... ".. कुणाल.

"आपण सरळ पोलिसांकडे जाऊ.. त्यांना सरळ सगळं खरं काय ते सांगू.... " राकेश म्हणाला.

"CDs वर फिंगर प्रिंटस असतील... त्या जर राहुलच्या प्रिंटसशी मॅच झाल्या नाहीत तर तुझा तर्क बरोबर असावा... राहुलच्या सेलफोनवर कोणा कोणाचे फोन आले हे कळलं तर अजून दिशा मिळेल... " अभि पुढे म्हणाला..

"हो.. म्हणजे राकेश म्हणतोय त्यातही काही तथ्य आहे की नाही ते कळेल...... आणि राहुलच्या फोनची रेकॉर्डस पोलिसांनी आधीच तपासली आहेत.. त्यात त्यांना काही विशेष मिळालं नाही, असं तेव्हा ते म्हणाले होते... अर्थात आपले पोलिस म्हणजे न बोलण्यासारखा विषय आहे..... आणि CD वरच्या फिंगरप्रिंटस बद्दल तू बरोबर बोललास.. पण.. एका बाजूला कव्हर असतं..... दुसऱ्या बाजूस जिथे मिडिया असतो, तिथे.... काही मिळू शकतं.... "..... कुणाल

"पण generally CD वापरताना आपण त्या मिडियाला हात लावत नाही.. " ...... अभि..

"Guys...guys wait...... तुम्ही नुसत्या CD चा विचार का करताय? जर CD नाही तर कुठे ना कुठे असतीलच की प्रिंटस...जर आपण पोलिसांना काही सांगितलं नाही तर आपल्याला फिंगरप्रिंटस मिळणार नाहीत.. आणि जर त्यांना सांगितलं तर ते आपला जीव घेतील..... " मी म्हणालो...

"आपल्या इथल्या पोलिसांचं थोबाड बघूनच त्यांचा IQ कळतो.... आपण जर पोलिसांकडे गेलो तर आपलं 'तेलही गेले तूपही गेले.... ' व्हायचं... आणि कोण म्हणतो Fingerprints मिळवण्यासाठी पोलिसच हवेत? हे बघा.... " असं म्हणत कुणालने त्याचा लॅपटॉप आमच्यासमोर ठेवला....

"'how to get fingerprints at home'.... पहिलीच लिंक.... गूगल असताना कशाला हवेत पोलिस? अगदी स्टेप बाय स्टेप प्रोसिजर दिलीय..... आणि अजून काय पाहिजे.... "... कुणाल म्हणाला...

"पाहिजे ना बाबा.... नुसत्या प्रिंटस घेऊन काय करणारोत.... त्या राहुलच्या प्रिंटसशी मॅच कराव्या लागतील ना... त्या कशा करणार?? "... अभि.

"Don't worry about that.. माझा फायनल ईयरचा प्रोजेक्ट होता तो...... आणि असं विचित्रपणे बघायची गरज नाही.... आम्ही टेस्ट केलाय तो.... आणि तसाही तो प्रोग्रॅम आम्ही लिहिला नव्हता... इंटरनेट वरूनच ढापला होता... " कुणाल द सॉफ्टवेर इंजिनीर..

वातावरण जरा हलकं झालं होतं.... आणि त्यानंतर पुढचे दोन-तीन तास आम्ही एकमेकांचे fingerprints तपासत होतो...
अचानक डोक्यात परत विचार आला... हे काय करतोय आपण?? म्हणजे अजून कशातच काही नाही आणि आपण लोकांच्या फिंगरप्रिंटस शोधायला जातोय? पण, अगदी खरं सांगू? म्हणजे तसं चांगलं वाटणार नाही, पण नेहमीचं बोरींग लाईफ सोडून काहीतरी भलतंच करत होतो आम्ही..... मला मजा येऊ लागली होती....... राहुल गेल्याच दु:ख त्यामुळेच जरा कमी होत होतं...

पण एव्हढ्या सगळ्यात एक गोष्ट कोणाच्या डोक्यातच आली नव्हती.... Fingerprints आणायचे म्हणजे त्या जागेत परत एक फेरी!! नुसता विचार आला, तेव्हाच अंगावर शहारा आला... त्या नरकात परत एकदा जावं लागणार होतं....

दुसऱ्या दिवशी रात्री दोन वाजता परत एकदा आम्ही त्याच ठिकाणी बाइक्स लावून त्या वळणांवर चालत होतो... माझा कॅमेरा होताच बरोबर... पानांची सळसळ याखेपेस भीतिदायक वाटत नव्हती.... तिथल्या वातावरणात मागच्यावेळचा तो सुगंध तसाच होता.... काहीही विघ्न न येता आम्ही त्या वाजणाऱ्या गेटच्या आत पोहोचलो सुद्धा...

यावेळेस आम्ही जय्यद तयारीने आलो होतो. आवाज होऊ नये म्हणून पायात स्लीपर, तिथल्या ठशांत भर पडायला नको म्हणून हातात मोजे, हाताचे ठसे काढायला लागणारं सगळं सामान आणि इमरजंसी बॅटरी..... सगळं काही होतं... आता fingerprints शोधून त्या Transparent tapes वर घेण्याच काम सुरू झालं... मी माझा कॅमेरा एका कोपऱ्यात चालू ठेवून कुठे glass, painted surfaces, metal वगैरे ज्यावर ठसे मिळू शकतात का ते शोधू लागलो...

आम्ही जवळपास दीड तास ठसे घेतले..... तसे एकूण २५ ठसे घेऊन झाले... ते कुठल्या बोटांचे ठसे होते आणि ती बोटं कोणाच्या हाताची होती देव जाणे.... पण नेमके त्या रिमोटवर आणि CDs वर काही ठसे मिळाले नव्हते..... आता निघायची वेळ झाली होती... एव्हढ्यात खालच्या खिडकीपाशी काहीतरी आवाज झाला... आता हे काहीतरी विचित्रच होतं. आम्ही क्षणभर स्तब्ध झालो... डोळे आणि कान दहा पटीने जास्त काम करत होते... Emergency Torch अजूनही चालूच होता... पण खाली त्याचा प्रकाश जात नव्हता. परत सगळं शांत झालं होतं..... आणि एव्हढ्यात परत एक आवाज झाला.. तो आवाज नक्की खिडकीच्या दाराचा होता.. फक्त चार सेकंदात सगळं सामान गोळा केलं..... त्या गडबडीत मी माझा कॅमेरा बंद न करता तसाच उचलून सगळ्यांमागोमाग खाली उतरू लागलो.... आता काहीही झालं तरी तो आवाज कसला होता ते शोधून काढायलाच हवं होतं... खाली घरात काही हालचाल नव्हती... ते जे काही होतं ते खिडकीतून बाहेर गेलं असावं... खिडकीतून बाहेर बघितल्यावर एखादं मांजरच दिसावं, असं अगदी मनोमन वाटत होतं...

मी आणि कुणाल खिडकीपाशी गेलो... त्या मिट्ट काळोखात काहीही दिसत नव्हतं.... एव्हढ्यात ते करकरणारं गेट वाजलं.... भुतांवर माझा विश्वास नाही... पण जरका भूत असेल तर ते यापेक्षा जास्त घाबरवू शकत नाही....
"We are being dogged.... माझ्यामते एकच माणूस असावा... आपण चौघे आहोत.....Lets Follow "...... अभि

राकेश भीतीने अर्धा झाला होता.. पण झक मारत सगळ्यांबरोबर जाणं भाग होतं.... एक-दोन-तीन म्हणून सटासट आम्ही खिडकीतून आणि त्या गेटमधून बाहेर पडलो होतो... आम्ही बाईकच्या दिशेने झपझप चालू लागलो... त्या ओढ्याजवळ पोचतोय तोच एक बाईक चालू झाल्याचा आवाज झाला.... धावतच आम्ही आमच्या गाड्यांपर्यंत पोहोचलो.........................

गेली दहा मिनिटं आम्ही त्याचा पाठलाग करत होतो... तो माणूस वाट्टेल तसा गाडी मारत होता... एका गाडीवर अभि आणि मी... अभि गाडी चालवत होता... माझा कॅमेरा चालू होताच.... कुणाल आणि राकेश खूप मागे पडले होते... आणि तो माणूस आमच्या समोरच होता..... तोही घाबरलेलाच असावा..... गाडीचा वेग ११० पर्यंत पोहोचला होता... रस्त्यातली कुत्री जोर-जोरात भुंकत होती.... अधे-मध्ये समोर एखादी टूव्हिलर तडमडत होती... त्या वेगात खाली पडणं म्हणजे शेवटचं पडणं.... तो माणूस मात्र स्पीड वाढवतच होता.... एव्हढ्यात एका चौकात एक ट्रक आडवा आला... तो माणूस ट्रकच्या समोरून कसाबसा पुढे गेला आणि आम्ही ट्रकच्या मागच्या बाजूनं..... या पाठलागात नक्कीच कोणाचातरी जीव जाणार होता.... अभि आमची बाईक पुढच्या बाईकच्या अगदी जवळ घेऊन आला होता...... आणि एव्हढ्यात नेमका समोरच एक दूधाचा टेंपो रस्त्याच्या मधोमध जाताना दिसला....... आता टेंपोच्या डावीकडे "तो" आणि उजवीकडे आम्ही, रोड डिव्हायडरला अगदी चिकटून.... सगळेच सुसाट वेगात... आम्ही टेंपोला ओव्हरटेक करणार एव्हढ्यात समोर दोन-चार गाई डिव्हायडरच्या बाजूला बसलेल्या दिसल्या............. गाडीच्या ब्रेकचा भयानक आवाज झाला... काही कळायच्या आतच आम्ही जमिनीवर होतो... तो माणूस मात्र तिथून सटकला होता... आम्हा दोघांचेही जीव, हात-पाय आणि माझा कॅमेरा शाबूत होता.... मला खरचटलं होतं एव्हढंच...... समोरच्या गाई मात्र शांतपणे आमच्याकडे बघत होत्या....

दुसऱ्या दिवशी दुपारी परत एकदा आम्ही कुणालच्या घरी होतो. रात्रीच्या त्या प्रकारात खरचटण्यापेक्षा बरंच काही झालं होतं आणि ते सगळं दुसऱ्या दिवशी समजत होतं. माझ्या डाव्या हाताला जबरदस्त मुका मार लागला होता. अभिचा डावा पाय दुखावला होता.. साला त्या कुणालच्या भलत्या theory ने आमचा जीव जायची वेळ आली होती...

"कोण होता तो माणूस? आणि तो का पळत होता? तुम्हाला अजूनही वाटतं राहुलचा मृत्यू फक्त आत्महत्या होती? " ... कुणाल.

"I don't think so.... काहीतरी गडबड नक्कीच आहे... आपण लवकर त्या fingerprints बघूया... Lets see if we get something... ".... अभि.

आम्ही घेतलेल्या प्रत्येक fingerprint वर, ती प्रिंट कुठल्या खोलीत आणि कुठल्या वस्तूवर मिळाली ते लिहिलं होतं.. जर अख्ख्या हाताची प्रिंट असेल तर ती त्यानुसार ग्रुप केली होती.

२५ fingerprints चा आम्ही analysis करू लागलो.. सगळ्यात पहिली प्रिंट म्हणजे राहुलच्या कपाटातली सेंटच्या बाटलीवरली. ९९% ती राहुलचीच असणार, असं assumption...... त्यानंतर किचनमधल्या दोन ग्लासवरल्या प्रिंटस.... अपेक्षेप्रमाणे या प्रिंटस सेंटवरच्या प्रिंटसशी मॅच झाल्या. २५ पैकी फक्त ९ बोटांचे ठसे राहिले होते. आतापर्यंत सगळे ठसे राहुलचेच होते. उरलेल्या ९ पैकी ५ एका हाताच्या बोटांचे आणि ४ दुसऱ्या हाताच्या होते.... ठसे चारच होते कारण करंगळीचा ठसा Object वर उमटला नव्हता....... कुणालचा प्रोग्रॅम प्रिंट चेक करू लागला......

"Fingerprints do not match with the base sample... "..... ही पाच बोटं राहुलच्या हाताची नव्हती. त्यानंतर तो प्रोग्रॅम आपोआप available database मध्ये prints शोधू लागला.

त्याचा available database म्हणजे त्या दिवशी आम्ही केलेले खेळ...... म्हणजे, फक्त आम्हा चौघांचेच prints.

"Match found... " एक अलर्ट आला....

क्रमशः

गोष्ट एका गूढाची

2010-05-18T09:21:00.001+05:30

"अर्धा तास झाला... पण कोणी दार ऊघडत नव्हतं. तो एवढा गाढ कसा काय झोपला होता? जागरण झालं होतं का त्याला? काहीच कळत नव्हतं... तारीख होती १३ जून. ढग दाटून आले होते. सकाळचे ९ वाजले होते तरी काळो़खी होती. सोसाट्याचा वारा आणि बोचणारी थंडी. इतकावेळ दार ठोठावून, बेल वाजवूनही तो का दार ऊघडत नव्हता? त्याचा मोबाईलही बंद होता. आमच्या मनात ऊगाचच नको नको ते विचार येत होते.

शेवटी, आम्ही कडी तोडण्याचा निर्णय घेतला. जुन्या बनावटीच्या, सागवानी लाकडाच्या दरवाजावरची, मजबूत लोखंडी कडी तोडणं काही सोपं नव्हतं. एव्हाना आजुबाजूचे लोकही जमा झाले होते. इथे रहात असलो तरी हे शहर आम्हाला आणि आम्ही या शहराला परके होतो. त्यात बॅचलर्स असल्यामुळे सगळ्यांना नकोसे होतो........

एव्हाना प्रचंड पावसाला सुरुवात झाली होती. घराच्या दारावर दहा-बारा लाथा मारल्यावर खट्ट करून एकच आवाज झाला आणि कडी तुटली. कर्र कर्र आवाज करत दरवाजा उघडला. आत कोणीच दिसत नव्हतं. आत जायची हिम्मतही होत नव्हती. शेवटी मी आणि राकेशने आत पाऊल टाकले................"

"सागर, अरे गेल्या एक दीड महिन्यात आम्ही कुठल्या दिव्यातून जातोय ते सांगायला सुद्धा मला भीती वाटतेय...".... मी.

"तू सांग रे पुढे... मला हे सगळं माहित असणं महत्वाचं आहे..".... सागर.

"ठीक आहे...ऐक मग....."....मी

".............. हॉलमधलं सगळं सामान जागच्या जागी होतं. पण तो काही दिसत नव्हता. आतमध्ये बारीक चिरक्या आवाजात "मर्मबंधातली ठेव ही...." ऐकू येत होतं.. Mostly त्याचा PC चालू होता... बेडरूमध्ये जायचं काही धाडस होत नव्हतं. पण जाणं भाग होतं. बेडरूमचं दार नुसतं लोटलेलं होतं. मनातले सगळे विचार बाजूला ठेवून शेवटी आम्ही बेडरूमचं दार उघडलं.......... आणि जे पहायचं नव्हतं नेमकं तेच पहावं लागलं.

कुणाल.... आपला कुणाल......जमिनीवर पडला होता. त्याच्या सगळ्या शरीरावर कसलेतरी डाग पडले होते....

"सायनाईड खाऊन एका तरुणाची आत्महत्या." कुणाल गेल्यानंतर तिसर्‍या दिवशी वर्तमानपत्रातल्या एका छोट्या कोपर्‍यात त्याला जागा मिळाली होती. गेल्याच महिन्यातली, राहुलची घटना ताजी असताना हा दुसरा प्रकार घडला होता. होय राहुलनेही आत्महत्या केली होती. विष खाऊन.

डोकं सुन्न झालं होतं. त्यात पोलिसांनीही प्रचंड त्रास दिला. आम्हाला, त्यांनी दिवसभर कोठडीत ठेवलं होतं. आम्ही दरवाजा का तोडला या प्रश्नावरून त्यांनी अक्षरशः शिवीगाळ केली. आता त्यांना कसं पटवणार की "राहुलची घटना ताजी असताना आम्हाला फक्त आमचा मित्र सुखरूप आहे ना एव्हढंच पहायचं होतं ते?"

पोस्टमोर्टेमच्या रिपोर्टमध्ये मृत्यूचे कारण "Consumption of hydrogen cyanide, causing cardiac arrest." असं होतं. "Time since death" होता १३ ते १५ तास.

तो साला पोलिस..... जाधव..... सब-इंन्स्पेक्टर जाधव.... कुणालला सारखं "बॉडी" म्हणत होता. अरे, या पोलिसांना कशाचच काही वाटत नाही का? किती निर्लज्जपणा??

पोलिस स्टेशनमधून बाहेर आलो तरी डोळ्यासमोर कुणालचा चेहरा सारखा येत होता.....अगदी एका महिन्यापूर्वी आमची हीच गत झाली होती. पण तेव्हा कुणाल होता आमच्याबरोबर.....

१२ मे ला राहुलने विष खाऊन आत्महत्या केली.... सागर, तू राहुलला ओळखत नसावास. राहुल हा मुळचा कुणालचा मित्र. गेल्याच वर्षी कुणालने त्याच्याशी आमची ओळख करून दिली होती. IIM-A मध्ये मॅनेजमेंट करून तो मॉर्गन मध्ये मॅनेजरच्या पोस्टवर होता. अगदी बक्कळ कमवत होता. पैसा आणि पर्सनॅलिटीमुळे त्याला कसलीच कमी नव्हती. तो अत्यंत हुशार आणि सर्वांमध्ये डॅशिंग... अगदी एका वर्षातच तो आमचा चांगला मित्र झाला होता. तो एकदम सुव्यवस्थित होता. म्हणजे काटेकोर का काय म्हणतात तसा. त्याची प्रत्येक गोष्ट प्लान केलेली. म्हणजे, येत्या सहा महिन्यात काय काय काम करायचं इथपासून ते अगदी दिवसातून किती वेळा आणि किती वाजता फोनवर बोलायचं इथपर्यंत. प्रत्येक गोष्ट टापटीप आणि जागच्या जागी. एकंदरीत त्याचं एकदम छान चाललं होतं. पण त्याने अचानक आत्महत्येचा निर्णय का घेतला हे मात्र कोडंच.... जेव्हा आम्हाला तो गेल्याची बातमी कळली तेव्हा अगदी हातपाय गळल्यासारखं झालं होतं रे. राहुलचं ते थंड शरीर पाहून आमचं डोकं चालेनासं झालं होतं.....

राहुलच्या अंत्यविधीसाठी जेव्हा आम्ही त्याच्या गावी गेलो, तेव्हा कुणालने हळूच आम्हाला सांगितलं, "राहुल आत्महत्या करणं शक्य नाही." कुणालला राहुलने आत्महत्या केली हे पटतच नव्हते. शेवटी खूप जवळचा मित्र होता तो त्याचा. त्यावेळी त्याची स्थिती आम्ही समजू शकत होतो आणि या विषयावर तिथे काही बोलण्यातही अर्थ नव्हता.

आम्ही शहरात परत आलो आणि आपापल्या कामाला लागलो. दुसर्‍या दिवशी कुणालने आम्हाला त्याच्या घरी बोलावलं. मे महिना चालू होता, संध्याकाळ होत आली होती, प्रचंड वारा सुटला होता आणि आकाशात एका बाजूला काळे ढग दिसू लागले होते. आज काही वेगळंच हवामान होतं. राकेश, अभिजीत, मी आणि कुणाल त्याच्या हॉलमध्ये बसलो होतो.

"राहुल आत्महत्या करणं शक्य नाही.." कुणाल परत म्हणाला. त्याला कसं समजवायचं ते मात्र आम्हाला कळत नव्हतं.

"अरे... पोलिसांनीही त्याची केस "आत्महत्या" म्हणून बंद केलीय" राकेश म्हणाला.

आपला राकेश UICT चा केमिकल इंजिनीर. तो सगळ्यात घाबरट आहे. एकदा तो घाबरला की ऊगाच वायफळ बडबड करतो....पण, अशी माणसं अभ्यासात चांगली असतात. त्याच्याकडून अभ्यास सोडून कुठलीच गोष्ट सरळ होत नाही. शाळेत तो कायम पहिल्या तीनात असायचाच. पण प्रॅक्टिकली विचार करणं त्याला जमतच नाही. वेंधळा हा शब्द त्याच्यासाठी बरोबर ठरेल.

आणि कुणाल त्याच्या बरोब्बर ऊलटा.. तो प्रत्येक गोष्टीचा प्रॅक्टिकली विचार करायचा. कोणी काही बोललं, तर आपण त्या गोष्टीशी किती रिलेटेड आहोत ते बघायचा. जेवढे टक्के Relation तेवढंच Interaction. तो स्वतःहुन कुणाशी बोलायला जायचा नाही आणि दुसर्‍याला फारसं जवळ करायचा नाही. त्याच्या मनात काय चाल्लय हे कधीच कोणी सांगू शकलं नाही. कामापुरतं बोलायचं बास्स. कुणी त्याच्या पर्सनल गोष्टींबद्दल विचारलं... तर "None of your business..!!" एव्हढच उत्तर असायचं. पण राहुल गेल्यापासून तो फारच बदललेला वाटत होता. त्याने स्वतःच आम्हाला त्याच्या घरी बोलावले होते. कुणाल IBM मध्ये नुकताच सिनिअर सॉफ्टवेर इंजिनीर म्हणून लागला होता.......

"राहुल एव्हढा जॉली होता... त्याचा कोणी शत्रू असेल असं मला तरी वाटत नाही. त्याच्या घरच्यांनाही आता पटलयं की त्याने आत्महत्या केली." अभि म्हणाला.

अभिजीत पुरता भांबावला होता. प्रसंगच तसा होता. एका मित्राने आत्महत्या केली होती आणि दुसरा म्हणत होता की ती आत्महत्या नव्हती !!

अभिजीत.. आपला अभि.....फक्त B.Sc. झालाय. ऊंच, गोरा, सरळ नाक.. झकास पर्सनॅलिटी आणि खिसा भरायला बापाचा पैशांचा रहाट. तोंडात सतत सिगरेट, कधी कसलीच फिकीर नाही..... अभिच्या डोक्यात नेहमी काहीतरी विचित्र चालू असतं. त्याचे कसले भलतेच छंद असतात आणि नेहमीप्रमाणे ते छंद बदलत असतात. गेल्या दोन वर्षांतलं त्याचं वेड म्हणजे "साप". दर विकेंडला कुठे कुठे जाऊन तो साप पकडत असतो. त्याचं कुणालशी तसं फारसं कधीच पटलं नाही. त्याची बेफिकीरी हेच त्यामागचं मूळ कारण. तसे शहरातल्या आमच्या ग्रुपमध्ये १०-१२ जणं होते. पण कुणालने आम्हा तिघांनाच का बोलावलं हे काही कळत नव्हतं. मी त्याचा अगदी जवळचा मित्र. पण तो भित्रा राकेश आणि खासकरून तो विचित्र अभिजीत, यांना हे सगळं सांगण्याचा त्याचा उद्देश काय होता? राहुलने विष खाऊन आत्महत्या केली होती...... म्हणून हा नाठाळ सर्पमित्र पाळायचा?? ..... छे.. काही कळत नव्हतं.

बरं...सागर्‍या, तसं तुला आमच्याबद्दल सगळंच माहिती आहे.... पण इतके वर्ष अमेरिकेत होतास.....म्हटलं, विसरला असशील आम्हाला.......म्हणून आपलं सांगितलं...."

सागरः "अता पुढे सांगतोस का शिव्या घालू??"

मी: "अरे सॉरी...गंमत केली... गेल्या दीड महिन्यात एव्हढीही गंमत केली नाही रे कोणाची..... बरं, ऐक पुढे............"

"..................हे बघा, आपण राहुल गेल्यावर जेव्हा त्याच्या घरी गेलो होतो, तेव्हा त्याच्या शेजार्‍यांनी मला सांगितलं की, राहुलने दार घट्ट लावलं होतं...पण दाराला आतून कडी मात्र नव्हती." कुणाल म्हणाला...

"त्याने दाराला आतून कडी नाही लावली म्हणून ती आत्महत्या नाही??" मी म्हणालो...

"राहुल गेला त्याच दिवशी सकाळी त्याचा मला फोन आला होता... विकएंडला भेटू असं म्हणत होता तो....."... कुणाल म्हणाला..

"काहीतरी झोल झाला असेल मधल्या वेळात आणि म्हणून........" अभि पुढे काही बोलण्याआधीच मी त्याला हळूच पाय मारून गप्प केलं...

"हे बघा.. मी असं १०० टक्के सांगत नाही की त्याने आत्महत्या केली नाही... पण ज्या माणसाचं सगळं व्यवस्थित चाललयं तो असा टोकाचा निर्णय का घेईल?".. कुणालचा आवाज चढला होता...

"आणि हो... राहुल लोकांसारखे 'झोल' करणारा माणूस नव्हता...." कुणालने अभिला एक पंच मारून घेतला.....

"अरे.. श्रीमंत लोकांच्या भानगडीत कशाला पडायचं आपण? आपल्यासमोर तो व्यवस्थित असायचा म्हणून त्याला टेन्शन्स नव्हती असं नाही... आणि त्यात आपण शेरलॉक होम्स नव्हे. पोलिसांना काही कळलं, तर आपलं नरडं दाबतील पहिलं...." राकेश म्हणाला...

"मी या शनिवारी परत एकदा राहुलच्या घरी जाणार आहे.... आपण एक मित्र गमावलाय...Come on... तुम्हाला कळतय का मी काय म्हणतोय ते....तुमच्यापैकी कोणी येणार आहे का??" कुणालचा आवाज कापरा झाला होता....

कोणीच काही बोलत नव्हतं... कुणालला खूळ लागलं होतं...आणि त्याला तिकडे एकटं जाऊ देणंही शक्य नव्हतं.

"काय वेड लागलय का तुला? या असल्या मूर्खपणाचा मी अजिबात वाटेकरी होणार नाही... तुम्हाला काय करायचं ते करा....पण याच्या नादाला लागू नका...." अभि वैतागून म्हणाला...

"चूकच केली मी तुला बोलावून... नाही आलास तर बरच होईल..." कुणाल...

पुढे काहिही न बोलता अभि निघून गेला...

शनिवार अजून ऊजाडला नव्हता आणि आम्ही तिघेही कुणालच्या घरी होतो...होय... अभि पण आला होता... अभि आणि कुणालने एकमेकांकडे फक्त एक नजर टाकली......

"कुणाल खरच जायच का तिथे?? " राकेशची अक्षरशः फाटली होती...... " कुणालने रागानेच त्याच्याकडे पाहिलं. त्याचे मोठे घारे डोळे बघून कोणाचंही तोंड गप्प होयचं......

तर, पहाटे साडे-तीन वाजता आम्ही बाईक काढून निघालो. कुणालने त्याच्याबरोबर एक बॅग घेतली होती. काय होत कुणास ठाऊक त्यात. नक्कीच कुणालला काहितरी ठाऊक होतं आणि तो आम्हाला ते सांगत नव्हता.

राहुलचं घर शहराच्या एका कोपर्‍यात, "खंजीरघाटी" नावाच्या भागात आहे. नावाप्रमाणेच तो भाग भीतीदायक आहे. तिथे फारशी घरे नाहीत. एक घाटी आहे आणि खूप दाट झाडी आहे बस्स. दिवसा देखील तिथे फारशी लोकं दिसत नाहीत. त्यामुळे एव्हढ्या पहाटे तिथे कोणी असण्याचा प्रश्नच येत नव्हता.

आम्ही जस जसे खंजीरघाटीच्या दिशेने जाऊ लागलो तस तशी वस्ती विरळ होऊ लागली. थोड्याच वेळात आम्ही राहुलच्या घराजवळ होतो. कुणाला काही कळू नये म्हणून घरापासून जवळपास दोन-एकशे मीटर लांब, घरापासून दोन-तीन वळणे सोडून आम्ही गाड्या ऊभ्या केल्या आणि तिथून पुढे चालायला सुरूवात केली.

मीट्ट काळोख होता. आसपासच एक रातकिडा किरकिर करत होता. मध्येच कुठूनतरी काजवा चमकत होता. वातावरणात एक वेगळाच सुगंध पसरला होता. रस्त्यावर भरपूर पाचोळा होता. अगदी अलगद चालल्यावरही भयानक अशी सळसळ होत होती..... मोबाईलच्या प्रकाशात आम्ही पुढे जात होतो.

पहिल्या वळणानंतर एक घर होतं. राहुलच्या दोन शेजार्‍यांपैकी एकाचं. अगदी सावधपणे आम्ही पुढे जात होतो. सगळे खूप घाबरलो होतो. फक्त एका मोबाईलचा प्रकाश. पण आता काही झालं तरी पुढे जावंच लागणार होतं. पुढच्या वळणावर एक छोटासा ओढा होता. खळखळणारं पाणी ते वातावरण अजून भीतीदायक करत होतं. एव्हढ्यात शेजारच्या पाचोर्‍यात काहीतरी सळसळ आवाज झाला....... "घाबरू नका अधेलंच आहे..." अभि अगदी हळू आवाजात म्हणाला. काळोखात एकमेकांचा चेहराही धड दिसत नव्हता आणि हा माणूस सांगत होता "अधेलंच आहे" ..... असो... आमच्यापेक्षा चार साप जास्त बघितलेला माणूस होता तो. अधेलं विषारी नसलं तरी तो एक सरपणारा प्रचंड साप आहे एव्हढच आम्हाला माहिती होतं......अत्तापर्यंत सगळ्यांचीच फाटली होती...

झपझप पावलं टाकत आम्ही पुढे गेलो. एकच मिनिटात आम्ही राहुलच्या घरासमोर होतो. घर कसलं बंगला होता तो. मी दुसर्‍यांदा जात होतो तिथे. एवढ्या घरात राहुल एकटाच रहात असे... भाड्याने... त्याला असं रहायला आवडत असे. शहरापासून दूर असल्याने तिथे हवी-हवीशी शांतता होती.... ती फक्त त्या वेळी मला अगदी नकोशी वाटत होती.... आवाराला दगडाचं कुंपण आणि एक मोठं गेट होतं... माहित नाही कसं पण गेटला कुलुप नव्हतं. गेट ऊघडताना जो काही आवाज झाला त्यानं सगळ्यांची धडधड क्षणभर थांबली. जरासच गेट ऊघडून आम्ही एक-एक करून आत गेलो. घरासमोर मोठं अंगण होतं. अंगणावाटली झाडं होती...... एव्हढ्यात जोराचा वारा सुटला.... आणि सगळ्यांचा अक्षरशः थरकाप ऊडाला... बाजूच्या बांबूच्या वनातनं जो बांबूचा आवाज झाला तो अजून आठवतोय मला.... हातावर शहारे आलेत बघ.... तो... राहुल तिथे कसा रहायचा देवासच ठाऊक...

घरामागून अंधूकसा प्रकाश येत होता. आम्ही आत कसं जायचं ते बघू लागलो.. इथे पहिल्यांदा आम्ही वेगवेगळे झालो होतो. कुणाल आणि राकेश घराच्या डाव्या बाजूने... मी आणि अभि ऊजव्या बाजूने. अचानक डोक्यात विचार आला.... "आपण हे काय करतोय??... हे आपलं काम नव्हे.... आपला मित्र गेलाय आणि आपण त्याच्या घरात घुसतोय??... पण समजा आत गेलो आणि काही मिळालं... तर पुढे काय??... आणि आत जाऊन नक्की करायचय काय??... हा कुणाल नक्की कशाला आपल्याला चोरासारखं आत नेतोय??....." असे बरेच "का? काय? कुठे? कशाला?" डोक्यात येत होते...

"या खिडकीतून आत जाता येईल.." अचानक अभि म्हणाला..."मी येतो त्या दोघांना घेऊन..." आणि तो त्या अंधारात नाहिसाही झाला. त्या मीट्ट काळोखात....त्याच जागी जिथे राहुल गेला होता तिथे मी एकटा होतो.... बापरे............

एव्हढ्यात समोर लाईट चमकला. मी फक्त मरायचा बाकी रहालो होतो... पण समोरून कुणाल आणि राकेश येत होते....तो त्यांच्या मोबाईलचा प्रकाश होता.... ते घराला पूर्ण फेरी मारून आले होते. त्यांना खिडकीचा रस्ता दाखवल्यावर कुणालने काही विचार न करता आत ऊडी मारली. त्याच्यामागून राकेशही गेला.
पाच सहा मिनिटं झाली तरी अभि काही परतला नव्हता. एव्हढ्यात खांद्यावर थाप पडली. मला माहित होतं की तो अभि आहे पण तरिही...... "I was scared to death...."

लगेचच आम्ही घरात शिरलो. कुणालने त्याच्या बॅगमधल्या दोन मोठ्या टॉर्च बाहेर काढल्या होत्या. "चुकुनसुद्धा दारं किवा खिडक्यांवर टॉर्च मारू नका... अर्ध्या तासाच्या आत आपल्याला इथुन निघायचय..." असं कुणालने बजावलं... बंगला दुमजली होता. राहुलचा मृत्यू वरच्या मजल्यावरच झाला होता.

कुणाल टॉर्च घेऊन सरळ वरच्या मजल्यावर गेला. माझा काही धीर होत नव्हता. मी मोबाईलच्या प्रकाशातच जे काही दिसत होतं ते बघत होतो. पाचच मिनिटात कुणाल खाली आला. तो घाबरलेला वाटत होता.. "काय रे काय झाले?" राकेशने त्याला विचारलं. माझा अंदाज बरोबर निघाला. राहुलने आत्महत्या केली नाही.... थोड्यावेळ भयानक शांतता पसरली. पोलिसांनी "Post Mortem....Investigation" वगैरे सगळं करून "आत्महत्या" ठरवलेला मृत्यू... एक साधा सॉफ्टवेर इंजिनीर फक्त पाच मिनिटं काहीतर बघून म्हणतो ती आत्महत्या नाही???

काहीच कळत नव्हतं.... "चला पटपट... आधी घरी जाऊ आणि मग बोलू.."....कुणाल म्हणाला.... तसं तिथे कोणालाच थांबायचं नव्हतं....पण राहुलच्या मृत्यूचे रहस्य घरी पोहोचेपर्यंत आम्हाला मारणार होते...

सगळं सामान बॅगेत घालून कुणाल खिडकीतून बाहेर पडलाही. मागोमाग आम्हीही सटकलो. कॅमेरा अजून चालूच होता. बॅटरी संपत आली होती. राहुलच्या घरामागून जो अंधूक प्रकाश येत होता तो जवळपास ५० मी. अंतरावर असलेल्या त्याच्या दुसर्‍या शेजार्‍याच्या घरातल्या अंगणातल्या दिव्याचा होता. घरात काही हालचाल नव्हती...

"कॅमेरा? तू तुझा कॅमेरा घेऊन गेला होतास???..."....सागर.

"हो.... त्या तिघांनाही माहित नव्हतं की माझ्याकडे कॅमेरा आहे ते..... म्हटलं काहीतरी वेगळं करतोय तर घेऊन जाऊया... आणि आपला छंदच आहे तो...."

सागरः "आता मी काय बोलणार यावर?..... पण एका अर्थाने बरं केलस तो कॅमेरा नेलास ते....बर पुढे सांग...."

मी: ".... आम्ही परत बाईक्स कडे चाललो होतो....आता पावले झपझप चालत होती. कुठल्याही अनोळखी ठिकाणी जाताना अंतर फार जास्त वाटतं... पण त्याच वाटेवरून परत येताना ते खूप जवळ वाटतं......आणि यावेळेस तर ते जास्तच जवळ वाटत होतं..... हा हा म्हणता आम्ही बाईकच्या जवळ पोचलोही...

पुढचा अर्धा तास कुणीच कुणाशी बोललं नाही. गाडी कधी शंभरावर पोचली कळलही नाही.... आम्ही थेट कुणालच्या फ्लॅटवर पोचलो... मी कॅमेरा सुरू केला...अर्थात कोणाच्या नकळत.....

कुणालने बोलायला सुरूवात केली.

"खिडकीतून जेव्हा आपण आत ऊडी मारली...... "

क्रमशः

सडाफटिंग निशाचरांची रत्नागिरी स्वारी

2010-02-08T00:15:00.000+05:30

"बरेच दिवस झाले..साला आपण काही केलं नाही..." रानडे परत पेटले होते... "बाईक घेऊन घरी जायचं??" गोगट्यांनी पिल्लू सोडलं....
"Great, how about night riding??"... रानडे म्हणाले.... "अरे आजच्या मॅचचं काय झालं रे..?" गोगट्यांनी विषय बदलला... पण रानड्यांच्या डोक्यात किडा वळवळला होता. लगेच त्यानी आमच्या ग्रुपमधले एकमेव आर्टीस्ट सोहोनी (अमेय), डोक्याने ऊत्तम पण ज्यांच्या सगळ्या गोष्टींत नेहमी गाढव शिंकते असे भिडे (राजेश), आपले भलेमोठे मोने आणि मला फोन फिरवला. आता आर्टीस्ट म्हटल्यावर.. डोक्याने तितकेच सणकी असलेले सोहोनी एका पायावर तयार झाले.. तशा सोहोन्यांनी मुंबई-रत्नागिरी अशा ७-८ बाईक ट्रिपा आधीच मारल्या होत्या. भिडे काय होय म्हणणारच होते...त्याने कधी कुठल्याच गोष्टीला नाही म्हटल्याचे मला आठवत नाही... तर, राहिले द्विधाधारी गोगटे, वजनदार मोने आणि "बिचारा" मी.
मोने नुकतेच प्रेमात पडल्यामुळे त्यांना काही आमच्या या "थेरांमध्ये" इंटरेस्ट नव्हता. एवढंच नाही तर एकावेळी २-३ कणसं आणि त्यावर २ ग्लास ऊसाचा रस सहज "उडवणारा" मोने आता फक्त "डाएट पेप्सी" वर जगत होता. सकाळी चालत फिरायला जाणे (महिन्यातून एकदा), योगाभ्यास (गेल्या सहा महिन्यात एकूण मिळून ५ दिवस...आणि योगाभ्यासानंतर त्या "रामनाथस्वामींकडले मिसळासन" वेगळेच....) हे प्रकार चालू झाले होते... म्हणा डाएटींग, व्यायाम, योगा वगैरे चालू असले, तरी अजून ते १०० किलोचं पोतंच होतं.

"पहाटे निघू... ६ वाजता... ऊगाच जागरण होईल रात्रीच...." मी हळूच एक पुडी सोडली..... "सकाळी मस्त मिसळ पेटवू आणि निघू सात साडेसात पर्यंत.... काय?" इति गोगटे...पण........ "कसले झं पुचाट तुम्ही.. अरे लोकं काय काय Adventures करत असतात.... साधं बाईकवरुन सव्वा तिनेशे किलोमीटर आणि ते सुद्धा मागे बसून तुम्हाला जाता येणार नाही?" माखजन परत सुटलं होतं. साला हा कपिल (रानडे), या वयात डिस्कव्हरी चॅनल बघतो (निर्लज्ज कुठला !!) आणि आमच्या जीवाशी खेळू पहातो... तरी नशीब, साप आणि मगरी पकडायचं अजून काही डोक्यात घुसलं नाहिये. नाहीतर त्या Adventure च छोटं रूप म्हणून आम्हाला पाली आणि सरडे पकडायला जुंपेल. पण शिव्या घालून साल्याने आमच्या स्वाभिमानाला मात्र धक्का दिला होता.. आणि झक मारत "हो" म्हणणं भाग पडलं होतं.

आरंभापुरतेच असले तरी अति-उत्साही, सतत त्यांचं ऑफिस आणि कमीत कमी अजुन एका गोष्टीवर नेहमी विस्काटलेले, सतत डोक्यावर आठ्या असलेले आणि "Keep away" पर्सनॅलिटीचे हे रानडे. यांच्या डोक्यात नेहमी वेगळीच चक्र फिरत असतात. रानड्यांशी तासभर बोललं तर "आतल्या गाठीचा प्राणी" कशाला म्हणावं ते लगेच कळतं. साधेपणा, अभ्यास, हुशारी, एकाग्रता, चित्रकला,संगीत, नाट्य, काव्य या सगळ्या गोष्टींचा फारसा संबंध काही या माणसाशी नाही. शंभर गोष्टींमध्ये हात घालून एकही गोष्ट धड न जमणारे पण त्यातच खुष असलेले असे हे रानडे.

रानडे !

सोहोनी आणि भिडे मुंबईला असतात. त्यांनी मुंबईहून निघायचं, आम्ही पुण्याहून सुटायचं, वाटेत कुठेतरी भेटायचं आणि पुढे एकदम जायचं आणि हे सगळं रात्री करायचं....असा काहितरी भयानक प्लान शिजत होता. घरच्यांसाठी मात्र, मी रात्रीच्या प्रायव्हेट बसने आणि समीर गाड्या बदलत कोल्हापूर मार्गे येणार होता. कपिलने.. "ऑफिसला सुट्टी असली तर येईन उडत उडत.." अशी थाप मारली होती. तो "ऑफिस" हे कारण कुठल्याही ठिकाणी खपवतो. एकदा तर त्याच्या बॉसच्या घरची बोरींग पार्टी चुकवण्यासाठी ... "मेरा ऑफिस है.. नही आ पाऊंगा" असं म्हटलं होतं...पुढं काय झालं ते मात्र तो आम्हाला सांगत नाही.
तिकडे मुंबईतल्या सोहोन्यांना त्याच्या बाबांनी "पुन्हा जरका बाईकवरून आलास तर परत जाताना तू आणि तुझी बाईक एकत्र जाणार नाही" अशी धमकी दिली होती आणि यावेळेला तर प्रवास रात्रीचा होता. भिडेंच्या एकंदरीत इतिहासामुळे त्यांना घरच्यांनी काही बोलणेच सोडून दिले होते. म्हणून शेवटी मुंबईकरांनी फक्त "येतोय" एव्हढंच घरी सांगितलं होतं.

पुण्याहून रत्नागिरीला जायचे चार रस्ते आहेत. एक ताम्हाणी मार्गे, दुसरा भोर मार्गे, तिसरा महाबळेश्वर मार्गे आणि चौथा कुंभार्ली मार्गे. मुंबई-रत्नागिरी (NH17) रस्त्याला ताम्हाणीचा रस्ता लवकर मिळतो. मग काय? झाला प्लान. शुक्रवारी दिवसभर काहितरी टोपल्या टाकून चार वाजताच ऑफिसला टांग द्यायची, ताम्हाणीची वाट पकडायची आणि ८ वाजता महाडला भेटायचं. या खेपेस तयारीही जोरात चालू होती. मला बदल जाणवत होता. गोगट्यांनी गुगल मॅप्सची प्रिंट मारली होती. बाईक्सची डागडुजीही करून झाली होती. रानडे वाटेत खायला फळं आणि सुरा आणणार होते. तिकडे मुंबईकर पाच वाचता ऑफिसला "कलटी" देणार होते. ते महाडला ८ वाजता कसे पोचणार होते देवास ठाऊक.

शेवटी शुक्रवार ऊजाडला. सगळी तयारी करूनच आम्ही ऑफिसात पोचलो. कधी एकदा ४ वाजतायत असं झालं होतं. आम्हा तिघांची ऑफिसेस जवळ जवळ असल्याने दुपारी जेवायला भेटायचे ठरवलं. गोगटे तिथेच मॅप्स घेऊन आले होते. "ताम्हाणीचा रस्ता खराब आहे. दिवसाढवळ्या तिथे लुटमार होते".. गोगटे कुठूनतरी ऐकून आले होते... "पण आपण तर रात्री जाणारोत" (मी आपलं मनात म्हटलं.) . लुटमार वगैरे ऐकल्यावर कपिलचाही चेहरा बदलला होता. थोडक्यात काय तर आमच्या प्लानची वाट लागायला सुरूवात झाली होती. "आपण पहाटे निघुया काय?" इति गोगटे..आता मात्र.. आम्ही बस पकडून रत्नागिरीला जाणार अशी चिन्हं दिसू लागली. "पण नको.. एव्हढी तयारी केलेय ती काय ऊगाचच?" परत गोगटेच.......दर पंधरा मिनिटात तो एकदा तरी दोन विरूद्ध वाक्य बोलतो. रस्ता खराब असल्याचे कळल्याने कपिलला त्याच्या बाईकची जास्त काळजी वाटत होती. परत....हो का नाही, रात्री का पहाटे, ताम्हाणी का कुंभार्ली वगैरे झाल्यावर शेवटी "पुण्याच्या बाहेर पडू मग काय ते बघू" यावर आमचा लंचटाईम संपला.

दुपारी चार हे टायमिंग ताम्हाणीचा घाट दिवसा ढवळ्या पार करायच्या उद्देशाने होते. पण आता मार्गाचाच पत्ता नव्हता. तर, चार वाजले होते. रानडे आपली बाईक घेऊन माझ्या ऑफिससमोर आले. ५ मिनिटात गोगटेही पोचले. रानड्यांची १५० सीसी ची अपाचे आणि माझी आपली शंभर सीसी ची जुनी हिरो होंडा. गोगट्यांना "सहज येणार्‍या, पण करायला न आवडणार्‍या" (सामान्या लोकांच्या भाषेत "न जमणार्‍या") असंख्य गोष्टींमधली एक म्हणजे बाईक चालवणे.

बाईक...

शेवटी बाईकला किक मारली. एक मारली, दोन मारल्या.... शेवटी तेराव्या किकला स्टार्ट झाली. इंजिन घरघरू लागले होते. ताम्हाणी (लुटारू) मार्गे जायचे ठरले होते. ट्रफिकमधून स्वारगेटला पोचेपर्यंतच साडेचार वाजले होते. लुटारूंची गोष्ट अजुनही डोक्यात होतीच. शेवटी जे व्हायचे तेच झाले, आम्ही महाबळेश्वर मार्गे जायचे ठरवले.. आमचे अफाट प्लॅन्स फक्त १० किलोमिटरमधेच फाटायला लागले होते. कात्रज घाटात दुपारी साडे चार वाजताही थंडी होती. तिकडे चाकरमान्यांना अजुन मुहुर्त मिळाला नव्हता. कात्रज घाट संपल्यावर चहाला पर्याय नव्हता. चहाच्या त्या ग्लासमध्ये आख्खी बोटं घालून एक पोर्‍या "अमृततुल्य" घेऊन आला. "दादा, कुठं चाललात?" आमची हेलमेटं, ग्लोव्हज आणि पेहराव बघुन त्याची "चहाचौकशी" सुरू झाली. "रत्नागिरी..." आम्ही म्हटलं. "या गाड्या घेऊन..?" त्यानं आश्चर्याने विचारले.. आम्हालाही बरे वाटले.. म्हटलं "व्वा..हायवेवरच्या चहावाल्याला आपण रात्रीचे बाईकवरून जाणारोत याचं आश्चर्य आहे.."... तो पोर्‍या वाईचा होता. आम्ही महाबळेश्वर मार्गे जाणार हे ऐकल्यावर "दादा... नका जाऊ तिकडून. चोर असतात घाटात... कधीकधी भुतं पण धरतात तिथे." झालं.. चोर-लुटारू होतेच.. त्यात भुतंही धरायला आली होती... गोगटे वैतागले.. "काय व्हायचे ते होऊ दे.. आपण महाबळेश्वरवरूनच जायचं...." सिगरेट मारत मारतच गोगटे म्हणाले. रानड्यांनीही दुजोरा दिला.. मी मात्र कधी माझं मत व्यक्त करत नाही. जाता जाता तो पोर्‍या म्हणाला... "तुमची हिरो-होंडा घाट चढेल ना??".......हायवेवरच्या चहावाल्याच्या आश्चर्याचं खरं कारण काय ते अत्ता कळलं होतं.. रागा रागानेच त्याच्याकडे बघत मी बाईकला किक मारली.

हायवेवर ७०-८० च्या स्पीडने आम्ही आरामात जात होतो. रानड्यांना नवीन गाड्या बघायला खूप आवडतं. त्यामुळे ते वाकुन वाकुन गाड्या बघत होते. "कुठली नवीन गाडी आलीय का रे?"... देव जाणे मी का हा प्रश्न विचारला. "अर्रे... तु पाहिली नाहीस????... टेस्टींगसाठी आलेली, रस्त्याच्या कडेला ऊभी होती ती...., TVS ची नवीन रिक्षा????.....२०० cc चं, टू स्ट्रोक इंजिन आहे आणि तेही विथ इलेकट्रीक स्टार्ट.. त्यात LPG पण आहे वाटतं.."..... अता काय म्हणायचं याला..? असते एकेकाची आवड.. दुसरं काय :)... पण तरिही रीक्षा?????

अत्ता वाटेत गोगटे माझ्यामागे बसले होते. "सरळ कुंभार्लीवरून जाऊया काय? उगाच भानगड नको.".... अता मी सुद्धा चिडलो होतो.. किती, म्हणजे किती वेगवेगळं बोलावं एखाद्याने? काहिही न बोलता गाडी चालवणे उत्तम !!

हे गोगटे म्हणजे आमच्या ग्रुपमधले एक अत्यंत द्विधा (आणि दुहेरी बोलून समोरच्या मनातही द्विधा आणणारे) व्यक्तिमत्व. म्हणजे आपल्या डोक्यात द्विधा आहे की नाही यावरही त्याच्या डोक्यात द्विधा असते. तो मनातल्या मुळच्या द्विधेमुळे परदेशात गेल्यावर भारतातलं "सामाजिक जीवन, संस्कृती, लोकं, प्रेम" वगैरेवर कविता करतो आणि भारतात आल्यावर मात्र युरोप किती "कूल" आहे आणि भारत किती गचाळ आहे हे कुणा विडंबनातनं सांगतो. पुस्तकं वाचणे, कविता करणे (सॉरी स्फुरणे) या गोष्टी त्यांना खूप आवडतात. गोगटे डोक्याने मात्र तल्लख.., अगदी २७ गुणिले ३७ चं उत्तरही एका सेकंदात तो देऊ शकेल. या समीरला एकावेळी कमीत कमी दोन मुली आवडत असतात. पण एकाही मुलीला हे जाऊन बोलण्याची हिम्मत मात्र कधी त्याच्यात झाली नाही. लोकांना चिडवणे त्याला मनापासून आवडते. एखाद्या सिच्युएशनला आठवीत शिकलेलं एखादं सुभाषित मारणे आणि लोकांना काहितरी फिल्मी डायलॉग लगाऊन पेटवणे हे त्याचे आवडते धंदे.

गोगटे !

तर, एव्हाना साडे पाच वाजले होते. चाकरमानीपण निघाले होते. मुंबईतून पनवेल पर्यंत येणं म्हणजे अगदी महापाप. पण पुढे मात्र त्यांच्यासाठी सरळ रस्ता होता. इकडे आम्ही पुणे-बंगलोर हायवेवरून बाईक हाकतच होतो. सरळसोट रस्ता असल्याने काही त्रासही होत नव्हता. साधारण १२० किमी वर महाबळेश्वर फाटा आला. समीर काही बोलायच्या आतच आम्ही बाईक आत घातली. आता रस्ता छोटा झाला होता. रस्त्यात कंदील लावलेल्या बैलगाड्याही दिसू लागल्या होत्या. आजुबाजुला छोटी छोटी घरं.. खूप झाडं.. थंड हवा.. व्वा.. खूप छान वाटत होतं. भाकरी की पिझ्झा, टपरीवरचा चहा कि CCD मधली कॉफी.. खूप सोयी असलेला बंदिस्त फ्लॅट की छोटसं मोकळं कौलारू घर, फणसाखालची थंड सावली की ऑफिसातला AC, लंगोटीयार की ऑफिसातले "Professional" मित्र, मल्टीप्लेक्स मधला मुव्ही की ओपन एअर खातू मधलं विनोदी नाटक या गोष्टींवर कायम झगडणारा ते डोकं यावेळी मात्र त्या पोकळ थाटामाटाचा विचारही करत नव्हते.

अंधार पडू लागला होता. बाईकच्या दिव्यासमोर भरपूर पाखरं येऊ लागली. नाका डोळ्यात नुसती घुसत होती. गाडी थांबवण्याशिवाय पर्याय नव्हता. गोगट्यांना काय लगेच सिगरेट पेटवावीच लागली. रानड्यांच तोंड भरून तोंड आल्याने गेल्या आठवड्यात तो फक्त मिल्कशेकवर जगत होता. "अरे एक झुरका मार.. तोंडातले फोड पोळून निघतील..." इति गोगटे. नशीब आमच्या ग्रुप मधे कोणी "डॉ" नाहिये... :) सिगरेट आदि विधी झाल्यावर इंजिनं परत धावू लागली. एव्हाना पूर्ण अंधार झाला होता. थंडीही वाजू लागली होती. अजुन सुमारे २०० किमी चा प्रवास बाकी होता आणि त्यातला अर्धा रस्ता अनोळखी होता.

आम्ही वाईला पोचलो. तिकडे सोहोनी-भिडे पनवेलला पोचले होते. पोलादपूरला जिथे शिवाजीचा पुतळा आहे तिथे भेटायचं ठरलं. हा हा म्हणता आम्ही महाबळेश्वरचा घाट चढू लागलो. रस्ता एकदम मस्तच होता. घाट चढून गेल्यावर महाबळेश्वरचं एक वेगळंच फेस्टीव वातावरण सुरू झालं. सगळीकडे झगमगाट, मोठी मोठी हॉटेल्स आणि जोरात वाजणारं मुझिक...एवढ्यात वाटेतच एक चहावाला दिसला. त्या थंडीत मस्त चहा मस्टच होता. तोंड आलेल्या रानड्यांनी आलं घातलेला गरम गरम चहा घेतला आणि त्या आल्यासारख्याच तिखट आणि चहासारख्याच गरम शिव्या परत बाहेर आल्या. चहा मात्र झाक्क होता. "पोलादपूर किती लांब आहे?" आम्ही विचारलं. "जास्त नाही चाळीस किलोमिटर." चहावाला बोलला. जरा हायसं वाटलं. म्हटलं "चाळीस म्हणजे काहिच नाही. फारतर एक तास. आणि त्यात ७-८ किमी चा घाट".. चहा झाल्यावर जाता जाता तो चहावाला म्हणाला, "पोलादपूरपर्यंत पूर्ण चाळीस किलोमीटरचा घाटच आहे... आंबेनळी घाट."... "एव्हढा मोठा घाट?? शक्य आहे का? चहावाल्याला असं काय ठाऊक असणारे.." असा विचार करत ( की स्वत:ची समजूत काढत??) आणि चहावाल्याकडे एक तुच्छ कटाक्ष टाकत आम्ही तिथून निघालो. चहावाल्याचं म्हणणं खरं असेल तर आम्हाला लुटायला चोर आणि भुतांकडे चाळीस किलोमीटर होते !!

ऊतार सुरू झाला होता. रस्त्यात माणसं, कुत्रं, लाईट, म्हशी, घरं, वहानं यांपैकी कोणीच नव्हतं. रस्त्यात नुसती वळणंच वळण. शरीरातली फाटण्यासाठीच बनलेली गोष्ट फाटू लागली होती. चोर आले तर त्यांना कसं चकवायचं? यु मारून मागे जायचं की सरळ सुसाट पळायचं? अशा गोष्टी सुरू झाल्या. "माझ्या सॅकच्या ऊजव्या कप्प्यात फळांचा सुरा आहे..अगदीच आपला लागला तर....." इति रानडे. तो सुरा फळांसाठी नाही तर त्या घाटातल्या चोरांसाठीच होता आणि त्या सुर्‍याला कंपनी म्हणून ते पेरू आणि सफरचंद...नाही, तरी म्हटलं, हे रानडे एव्हढे कधीपासून बदलले? "फळांचा सुरा.. चोर आला तर खुपसा.. नाहितर पेरू कापून खा". असं काहितरी तो हेलमेटात पुटपुटला...

तर, गेल्या १० मिनिटात कोणीतिही हलणारी गोष्ट आम्हाला दिसली नव्हती, मिट्ट काळोख होता, गां.फा. थंडी होती आणि मनात चोर आणि भूतं होती. जरा पुढे गेल्यावर रस्ता एकदम खराब झाला. एक वळण झाले... आणि समोर रस्त्याच्या बाजूला.. पाण्याची खळखळ ऐकू आली. एक छोटा धबधबा रस्त्यावरूनच वहात होता. सकाळ असती तर तिथे १५ मिनटं फक्त फोटोग्राफी झाली असती. पण अत्ताची गोष्ट वेगळी होती. अशा पाण्याच्या ठिकाणीच भूतांच्या चहाच्या टपर्‍या असतात. टवाळ वेताळ हडळींवर लाईन मारत असतात. आपण फोटो काढून कशाला ऊगाचच त्यांना त्रास द्यायचा या विचाराने ऍक्सिलरेटर आपोआप जोरात पिळला गेला. दोन वळणं पुढं जातोय तोच अजुन एक धबधबा.. आणि एवढ्यात समोर खूप गंजलेली, फटर् फटर्र् असा आवाज करणारी, एक खटारा स्कूटर.....आणि त्यावर बसलेली केस वाढलेली एक पांढर्‍या रंगाची आकृती आली.... तसा आमचा भूतांवर अजिबात विश्वास नाही.. पण अंगावर शहारे काय सांगून येतात?? गोगटे रामरक्षा, रानडे भीमरूपी सारखं काहितरी म्हणत असल्याचा मला भास झाला. ती आकृती जसजशी जवळ येत होती तसतसं माझं लक्ष फक्त तीच्या पायाकडे होते........ नंतर त्या आकृतीचे सुलटे पाय बघून कित्ती कित्ती बरं वाटलयं म्हणून सांगू???

"तो स्कूटरवाला वरती सुखरूप(??) आला म्हणजे खाली काही भीती नसावी"... इति रानडे.. ऊगाच आपलं मनाचं समाधान. आम्ही गाडी हाकतच होतो. आता रस्ता फारच खराब झाला होता. "इथे गाडी बंद पडली तर??" गोगटे ऊवाच.... घाट संपला की तो खरोखर मार खाणार होता. इंजिन मात्र त्याचं न ऐकता धगधगतच होतं. आम्ही बनवलेल्या सॉफ्टवेरसारख्या या गाड्या "बगी" नसतात याचं मला किती कौतुक वाटलंय त्या वेळी...काही विचारू नका !!

अजून दहा-पंधरा मिनिटं उतरल्यावर चार घरं, एक ट्युब आणि एक (बंद का असेना) गाडी दिसली. बर वाटलं.. न थांबताच पुढे गेलो.. घाट काही संपायचं नाव घेत नव्हता. किड्यांची किरकिर फारच वाढली होती. रात्रीचे १२-१ वाजल्या सारखे वाटत होतं. नक्की किती वाजलेले देव जाणे. काळाकुट्ट अंधार, वेडिवाकडी वळणं बास्स... असच एक मोठ्ठ वळण पार केलं आणि समोर जे बघितलं त्यानं हात पायच गळल्यासारखंच झालं. अंगावरचे काटे आता बाभुळीच्या काट्याएवढे झाले होते. १०-१२ हट्टी कट्टी माणसं मशाली घेऊन येत होती. २ सेकंद डोकच बंद झालं, काही सुचेना...गाडी आपोआप पुढे जात होती.. ते आपोआप जवळ येत होते... पुढे काय होणार काही कळत नव्हतं........ काही क्षणातच आम्ही एका बाजुने पुढे गेलो.. त्यांनी आमच्याकडे ढंकुनही पाहिले नाही.. "काळ.... हाच भीतीवरचा एकमेव इलाज आहे !" हे मात्र तेव्हा मला पटलं :P. अजुन दहाच मिनिटात आम्ही घाट ऊतरलो होतो, अजुनही जिवंत होतो आणि परत शेळ्यांचे वाघ झालो होतो. घाट ऊतरल्या ऊतरल्याच पोलादपूर लागते. वस्ती दिसू लागली होती.. आणि दहा मिनिटातच, साडे नऊ वाजता आम्ही शिवाजी पुतळ्यासमोरच्या झाडाखाली बसलो होतो.

पेटता रस्ता..

आता फक्त मुंबईकरांची वाट बघायची होती. ते साधारण तीस किमी लांब होते. सिगरेटच्या धुराच्या रींगा काढत गोगटे बोलू लागले. "मस्त झाला प्रवास अत्तापर्यंत.....पण मुंग्या आल्यात पृष्ठभागाला." त्याचा तो पहिलाच मोठा बाईकप्रवास होता. "म्हणजे खरचं प्रवास चांगला झाला ना?"...परत एक द्विधा.... "मुंग्या येणारच.. पूर्ण वेळ आपण बसून असतो, त्यामुळे ब्लड सर्क्युलेशन नीट होत नाही..." नको तिकडे रानड्यांच सायन्स जोरात धावतं.. "तु जरका एकट्याने प्रवास केलास, तर मात्र मुंग्या येत नाहीत हा... म्हंजे, आपल्याला हवे तसे आपण हलू शकतो.. त्यामुळे ब्लड सर्क्युलेशन......................" अर्ध्या तासाने जेव्हा अमेयची गाडी समोरून येताना दिसली तेव्हा कुठे "ब्लड सर्क्युलेशन" पुराण बंद झाले. शेवटी संकटकाळी मित्रच मदतीला येतात :P

Yeah..Cheers !!

आम्ही सगळे एकत्र होतो, दहा वाजले होते, सपाटून भूक लागली होती आणि समोरच मस्त अंडा बूर्जीची गाडी होती.. याहून आणि काय चांगलं असणार?? आम्ही एकदम गरम गरम, तिखट बूर्जीवर ताव मारत असताना रानड्यांचा चेहरा मात्र बघण्यासारखा झाला होता. तोंड आलं होतं ना... :) कितीतरी दिवसांनंतर आम्ही सगळे भेटत होतो. गप्पा रंगल्या होत्या आणि बॅकग्राऊंडला सोहोन्यांनी मस्त शिवकुमारांचा रागेश्री राग लावला होता.

सोहोनी म्हणजे हाडाचा (कि हाडांचा??) कलावंत. (प्रत्येक डायमेन्शनने तो मोनेच्या अर्धा आहे). कलाकार हा नेहमी विक्षिप्तच असतो. म्हंजे तसा तो नियमच आहे. आपले बाकिचे हिरो विक्षिप्त नाहियेत असं नाही, पण हा जरा जास्तच आहे. "जे. जे. खूळ (स्कूल) ऑफ आर्टस्" मध्ये शिकून उरला सुरला सरळपणासुद्धा संपलेला अमेय सोहोनी. (हो, कारण मी अजुन तरी तिथे एकही "माणसातला माणूस" पाहिला नाहिये. सगळं पब्लिक स्वतःच्याच धुंदीत असतं). कला आणि सिगरेटचा वारसा त्याला वरूनच लाभला आहे. आपले रानडे आणि हे सोहोनी यांचं कलेच्या बाबतीत डिस्कशन नेहमी होत असतं. चित्रकला, फोटोग्राफी, नाटक, संगीत या आपल्याला माहित असलेल्या आणि Renaissance, Surrealism, Realism, Neoclassical असल्या नावांच्या काहितरी भयानक "कल्चरल मुव्हमेंट्स" वर त्यांच्या चर्चा रंगतात. अर्थात रानड्यांना त्यातलं किती कळतं हा वादाचा मुद्दा आहे. पण "बसल्यावर" चर्चा मात्र सॉल्लेड रंगतात.

हाडा(डां)चा कलाकार सोहोनी !

गप्पांच्या नादात ११ वाजले होते आणि जवळपास १५० किमी चा प्रवास बाकी होता. इंनिनही आता थंड झाले होते. आम्ही मुंबई-गोवा हायवेवर होतो तरी रस्त्याला अजिबात वहानं नव्हती. पोलादपूर ओलांडलं की लगेच कशेडी घाट लागतो. रस्त्यावर फक्त आमच्या बाईकचा लाईट आणि आवाज होता. अचानक गोगट्यांना आपण काहिच करत नाहियोत असं वाटलं. घाटात बाईक चालवली तर दुसर्‍या दिवशी फुशारक्या मारायला मिळतील म्हणून बाईक चालवायचं त्यानं डोक्यात घेतलं. आवंढा गिळतच कपिलने समीरला बाईक दिली. त्यांनंतर घाटातल्या त्या वळणांवर गोगट्यांनी बर्‍याच "करा-माती" केल्या आणि रानड्यांनी आपली बाईक परत ताब्यात घेतली. घाटात भयानक थंडी होती. ग्लोव्स घालूनही बोटं कडक झाली होती. हायवेची झिंग हळूहळू चढत होती. कशेडी घाटात एक Complete यु टर्न आहे. दुसर्‍या मिनिटाला गाडी रस्त्याच्या कडेला लाऊन आम्ही त्या यु टर्न च्या कठड्यावर सिगरेटी फुकत बसलो होतो.

बुर्जी खायला न मिळल्याने आणि गोगट्यांच्या रायडींग ऍडव्हेंचर्समुळे वैतागलेल्या कपिलनेही शेवटी धुर काढायला सुरूवात केली. केवळ मस्ती म्हणून सोहोन्यांनी त्या बुर्जीवाल्यांकडून संभाजी विडीचे पाकीटही घेतले होते. सिगरेट नंतर विडी आणि त्या विडीवर आवळा सुपारी!! काय वाट्टेल ते चालले होते. पण रात्री १२ वाजता, कशेडी घाटातल्या गां.फा. थंडीत सडाफटींग निशाचरांचे ते धुम्रपान काही फारसे वावगे वाटत नव्हते.

घाटात आता वारा सुटायला लागला होता. राजेश काडीने सिगरेट पेटवायचा प्रयत्न करत होता. सहा काड्या फुकट गेल्यावर, "जर मी चौवीस डिग्रीजमध्ये सिगरेट तोंडात धरली आणि पेटलेली काडी अडुसष्ट डिग्रीज मध्ये हातात पकडून सिगरेटला ३ सेकंद लावली तर ती पेटलीच पाहिजे !" असे उद्गार त्याने काढले. त्याने स्वतःच्या मरणाला आमंत्रण दिले होते. "राजेश, त्यापेक्षा ती पेटती काडी घेऊन, हात एकशे ऐंशी डिग्रीज मागे आणि ४५ डिग्रीज खाली फिरवून ५ सेकंद लाव..... मानवजातीच कल्याण होईल.." इति गोगटे !!

चारशे पानांचं पुस्तक एका रात्रीत संपवणारे आणि तरिही एकही पुस्तक न वाचता बरळणार्‍या कपिलच्या शिव्या ऐकणारे, बुद्धीबळात नंबर वन आणि जबरदस्त ग्रास्पिंग पॉवर असणारे असे हे भिडे (राजेश). मात्र, जेव्हा कधी एकाच्या वर माणसं राजेशच्या बरोबर असतात तेव्हा "सेंटर ऑफ क्रिटीसिझम" हा नेहमी तोच असतो. तो सगळ्या गोष्टींत भाग घेतो. पण प्रत्येकवेळी लोकं त्याची घे घे घेतात. पण हा एक नंबरचा निगरगट्ट प्राणी. कितीही माती खाल्ली तरी याचा, "आम्ही भिडे!!" असं म्हणत झेंडा कायम वरती! पण माझ्यामते, प्रत्येक ग्रुपमध्ये असा एक "भिडे" मात्र असावाच. कोणी काहीही बोलले, वाईट वाटले तरी अंगातला निगरगट्टपणा आणि मनातला चांगूलपणा यामुळे भांडण मात्र कधी होत नाही. किंवा झालेच तर नुसत्या शिव्यांवर ऊरकते. मला वाटतं, अशा या कोणा भिड्यामुळेच ग्रुप एकत्र टिकून रहातो!
बाय द वे, राजेश भिडे हा प्राणी काहिही, कसही, कुठेही, कधिही आणि कितीही खाऊ शकतो. लहानपणीच त्याला "वळू" हे नाव पडलय. एकदा भूक लागली असताना या माणसाने मिसळीबरोबर चक्क सोळा पाव चेपले होते.

भिडे - एवढे पारले-जी तो खरच खाऊ शकतो !

यु टर्न वर एक तास भिडेंची यथेच्च घेतल्यावर पुढचा प्रवास सुरू झाला. कपिलला घाटात गाडी चालवायला जाम आवडते. हायवेची झिंग एव्हाना पूर्ण चढली होती. तो सट सट वळणं मारत होता. मी त्याच्या मागेच होतो. गाड्या वार्‍यासारख्या पळत होत्या. घाट कधी संपला कळलंच नाही. अमेय मात्र मागे राहला होता. ५ मिनिटं झाली तरी तो आला नाही. आमची फाटायला सुरूवात झाली.. गाडी परत फिरवणार एवढ्यात अमेय सावकाश सावकाश आमच्याइथे आला. आल्यावर पाच शिव्यांनंतर तो म्हणाला, "तुम्हाला घाटात एक म्हैस दिसली का?".."हो.. रस्त्याच्या कडेला होती एक म्हैस ऊभी...".. इति गोगटे. "होती ना... तीच म्हैस वाटेत आमच्या समोर ऊभी होती....घाटातल्या वळणावर, मिट्ट काळोखात ती काळी कुट्ट म्हैस... कसला ब्रेक मारलाय......कशेडी घाटात आज २ सुपरमॅन ऊडणार होते..."...... आता मात्र आम्ही सावकाश आणि एकत्र जायचं ठरवलं.. पण हायवेवरून रात्री जायचं म्हणजे असं होणारच.....

सावकाश म्हणत म्हणत १०० च्या वेगाने आम्ही जात होतो. रस्ता एकदम सुसाट होता त्याला आम्ही तरी काय करणार... रात्रीचे ३ वाजले होते आणि आम्ही संगमेश्वरजवळ पोचलो होतो. म्हणजे अजून फक्त ५० किमी. "आता काहीही झालं तरी आपण आपल्याच मातीत आहोत." असा एक विचार ऊगाच डोक्यात येऊन गेला. थंडी तर होतीच त्यात प्रचंड धुकं !!....... अचानक थंडी वाढू लागली आणि दुसर्‍या मिनिटाला आम्ही धो धो पावसातून बाईक हाकत होतो. थंडी वगैरे ठीक होती पण पाऊस??? तुरळेतलं धुकं आणि त्यात तो धो धो पाऊस.. झिरो विसिबिलिटी. काहिही दिसत नव्हत. पूर्ण भिजल्यामुळे कुठे थांबूनही काही ऊपयोग नव्हता. चिंब भिजवल्यानंतर पाऊस गायब झाला. ऊरली सुरली सगळी फाटली होती. बस्स अता घरी जायचं होतं.

दिवसभराचं ऑफिस, दुपारचं ऊन,पुण्यातलं ट्रफिक, बदलते प्लॅन्स, महाबळेश्वरची थंडी, आंबेनळीचे चोर-भुतं, रानड्यांचे ब्लड सर्क्युलेशन, भिडेंची अडुसष्ठ डिग्रीतली काडी, कशेडीतली म्हैस, तुरळेतलं धुकं आणि संगमेश्वरचा पाऊस झेलून शेवटी पहाटे साडेचार वाजता आम्ही रत्नागिरीच्या घाणेकर आळीच्या बोळामध्ये ऊभे होतो. फक्त साडे तीनशे किलोमीटर साठी आम्ही साडेबारा तास घेतले होते, पण मिळालेले अनुभव आणि केलेली मजा अजुन कित्येक वर्ष लक्षात राहिल. हा, म्हणा अजुन काही वर्षांनी, हीच सगळी मंडळी "बाईक" च्या जागी "बायको" घालून हाच ब्लॉग वाचतील तेव्हा मात्र फार मजा येईल.

बरं, यांसगळ्यांतला "मी" आणि "माझी जुनी हिरो होंडा" खरी नाहीच हे वेगळं सांगायची काही गरज नाही...बरोबर ना?

दारवा

2009-12-26T01:19:00.000+05:30

दारवा

2009-12-26T00:21:00.000+05:30

दारू जरा कमी पडतेय, दर वेळी वाटतं,

रिकाम्या पेल्याच्या भीतीचं, आभाळ मनात दाटतं,

तरी पावले चालत रहातात, मन चालत नाही

व्हिस्कीशिवाय शरीरामधे कुणीच बोलत नाही..

तितक्यात कुठून एक मित्र बाटली घेऊन येतो

तितक्यात कुठून एक मित्र बाटली घेऊन येतो

चकण्यातला काही भाग घशाखाली घालतो

दुसरा मित्र उनाड मुलासारखा सैरा वैरा पळत रहातो

पाना फुला झाडांवरती छपरावरती चढून पहातो

दुपार टळून संध्याकाळचा सुरू होतो पुन्हा पेग

पेग मागून चालत येते गार गार बीअरची वेळ

चक्क डोळ्यासमोर कोणी एक उलटी करून येतो

गांधी जयंतीला ग्लास मध्ये कोण दारवा भरतो

दारवा............

दारवा...

वार्‍यावर भिरभिरभिर बेवडा नवा नवा

प्रियेsssssssss दारूतही गोडवा नवा नवा

दारवा....

खोलीत सारे झुलतायत कधीचे
खोलीत सारे झुलतायत कधीचे
वोडक्यात सोडा ओततायत कधीचे
वोडक्यात सोडा ओततायत कधीचे
सोडा नको अता चला नीटच मारा भरा भरा
प्रियेsssssssssss मनातही ग्लास हा भरा भरा

दारवा...

आकाश सारे हलते का रे, आता सुगंधी झालेत वारे..
आकाश सारे हलते का रे, आता सुगंधी झालेत वारे..
पेलाभर भरभर रम भर पामरा जरा जरा
प्रियेsssssssssss बर्फातही गारवा जरा जरा

दारवा....
वार्‍यावर भिरभिरभिर बेवडा नवा नवा
प्रियेsssssssss दारूतही गोडवा नवा नवा
दारवा....

दारवा....

ओ.. सनम !

2009-12-20T14:02:00.000+05:30

माझ्या आवाजात.....

हॉस्टेल हॉस्टेल - आता शेवटची टांग !

2009-12-12T21:42:00.000+05:30

शिव्या !! हॉस्टेलचा अविभाज्य घटक. हॉस्टेलमध्ये शिव्या न देणे हे बाहेरच्या जगात अश्लील शिव्या देण्याइतकंच अत्यंत असंस्कृत मानलं जातं. पंजाब, कोल्हापूर, माझं गाव आणि हॉस्टेल इथे भारतातल्या ९५ टक्के शिव्या तयार होतात असं माझं मानणं आहे. (वाटत असल्या तरी, दक्षिणेकडल्या भाषांमध्ये जे काही बोलतात त्याला मी शिव्या मानत नाही).

"साल्या", "मेल्या" किंवा "गाढवा" यांसारख्या साध्या शब्दांना शिव्या म्हणणार्‍यांची मला कीव येते. शिवी ऐकली की कसं समोरच्याला, कानावर पेट काढल्यासारखं वाटलं पाहिजे. शिवी नक्की कशी हवी??? "फ","भ","झ" यांसारख्या भारदस्त महारथींनी शिवीची सुरूवात व्हावी. त्याला "व", "च", "द" यांनी जोड द्यावी आणि शेवट "द","ट","त","ड" यांचा "तडका" द्यावा किंवा जोरात "रररर्" ओढावा. शिवीमध्ये अनुस्वार आला की काही वेगळीच मजा येते. पटत नसेल तर तुम्हाला येणार्‍या सगळ्यात वाईट शिवीत, मधेच एक अनुस्वार टाकुन बघा. मग कळेल. खर तर खूप examples द्याविशी वाटतायत.. पण अता हॉस्टेल बाहेरच्या "सुसंस्कृत" जगात वावरतो ना मी.. :(

आमच्या कॉलेजचं नाव मोठं असल्याने आमच्या हॉस्टेलमध्ये पूर्ण भारतवर्ष वास करत होता. काही NRI सुद्धा होते. त्यामुळे आम्हाला सगळ्या देशी-विदेशी शिव्या एकाच ठिकाणी ऐकायला मिळत असत. अहाहा.. काय त्या पंजाबी शिव्या. काय ती त्यांची शिवी द्यायची स्टाईल.. व्वा... शिव्या द्याव्यात तर पंजाब्यांनीच. पण आपल्याकडल्या भाकरीची चव काही पंजाबी रोटीला नाही. आमच्या शेजारी, मराठी शिव्यांचा "पाणिनी" रहात असे. एका दिवसात साडे तीनशे शिव्या दिल्याशिवाय, त्याला झोपच लागत नसे. याच कारणाने एकदा त्याला रात्रीचे जागरण झालं. त्यामुळे दुसर्‍या दिवशी तो दुपारचा गाढ झोपला होता. तेवढ्यात दारावर कोणीतरी थाप मारली. याने काही दाद दिली नाही. मग दार जोरात वाजू लागले. आता मात्र याचं डोकं सटकलं. त्यानंतर अर्धवट झोपेतच, त्याने दार वाजणार्‍याच्या आई, वडील, भाऊ, बहिण, आजी, आजोबा, काका, मामा, चुलते या सगळ्यांच्या नावांचा उद्धार भूत, भविष्य आणि वर्तमानकाळात, असल्या नसल्या सगळ्या संधी, प्रयोगांसकट केला आणि आपला साडे तीनशेचा कोटा, बॅकलॉग सकट पूर्ण करत, दार उघडलं. हॉस्टेलची पहाणी करायला कधीही न येणार्‍या आमच्या रेक्टरची आठवण, देवजाणे त्याच्या कोणा पितराने काढली होती पण नेमका तोच त्या दरवाजासमोर "आ" करून ऊभा होता. त्यानंतर "तो" महान वक्ता आणि आमचा रेक्टर काहीही न बोलता आपापल्या वाटेला निघून गेले. परत कधी मात्र आमच्या रेक्टरला, हॉस्टेलची "हवाई पहाणी" सुद्धा करायला आल्याचं मला आठवत नाही.

हॉस्टेल म्हटलं की मेस आलीच. जगात कुठेही मिळणार नाही असं जेवण तिथे मिळतं. हरभरा, फरसबी आणि अख्खे टोमॅटो यांची M.F. Hussain च्या मॉडर्न आर्ट सारखी दिसणारी मिक्स भाजी, फरदीन खानच्या अभिनयाहुनही रुक्ष अशी पोळी, पाण्याहूनही पातळ आणि लाल तिखटालाही "इश्श" म्हणायला लावेल अशा लाल भडक रस्स्यात टाकलेले, रबरापेक्षाही चिवट, असे सोयाबीनचे गोळे, खानदेशात जन्मलेला "शेवभाजी" नामक भयानक प्रकार, फक्त पांढरा आहे म्हणून तो भात आणि "फिश्ट"च्या दिवशी मिळणारे, शेंबडासारखे दिसणारे ते कस्टर्ड मधले फ्रुट सॅलाड खाणं, म्हणजे अहोभाग्यच. मेसचा असा महान मेनू ठरवणे, सगळा जमा-खर्च बघणे, "मेश"वाल्यांना पगार देणे यांसारख्या गोष्टी सांभाळण्यासाठी "मेस कमिटी" असते. उत्साहाने फुरफुरलेले, काहीतरी करण्याची इछ्छा असलेले आणि "इतर" खर्च भागवण्यासाठी मार्ग शोधत असलेले असे जबाबदार हॉस्टेलाइट्स, मेस कमिटीचे अध्यक्ष बनतात. मेसमध्ये जेवताना अशा अध्यक्षाच्या बाजूला बसल्यावर एखादा पापड किंवा भजी जास्त मिळते हाच कायतो आमचा फायदा ! जेवण कसंही असलं, तरी मित्रांबरोबर एकत्र जेवायला एक वेगळीच मजा यायची. जेवणावर कमेंट मारत मारत कधी ते जेवण संपायचं ते कळायचही नाही. पण, शेवटी त्या मेसमुळेच आईच्या हातचं जेवण "अमृताहुनही गोड" का असतं ते मात्र कळलं.

हॉस्टेल म्हटल्यावर नाकं मुरडणार्‍या काहिंना हॉस्टेल काय असतं हे कधी कळलेलंच नसतं. आपला मुलगा किंवा मुलगी जेव्हा हॉस्टेलवर रहायला जाते तेव्हा त्यांच वय संस्कार होण्याच नाही, तर ते जपण्याचं असतं. त्यामुळे "हॉस्टेलवर राहून माझा मुलगा बिघडला" असं म्हणणार्‍यांनी केलेले संस्कारच मुळात डळमळीत असतात आणि शिव्या मात्र हॉस्टेलला दिल्या जातात, असं माझं मत आहे.

हॉस्टेलचा ठेवा म्हणजे तिथे रहाणारे विद्यार्थी, तिथे मिळणारे, तुमच्यासाठी जीवही देतील असे मित्र. होय, असतात हॉस्टेलवरची मुलं इरसाल, घालतात भरपूर शिव्या, करतात बरेच उपद्व्याप पण त्यामागे असतो स्वातंत्र्याचा एक वेगळाच आनंद. हॉस्टेल तुम्हाला अभ्यास करायला शिकवतं, बोलायला शिकवतं, तुम्हाला ओळखी करायला शिकवतं, मित्र बनवायला शिकवतं, दुसर्‍यांना मदत करायला शिकवतं, परिस्थितीशी जुळवायला शिकवतं, जे आहे त्यात भागवायला शिकवतं, वेळ पडली तर तुम्हाला मारामारी करायलाही शिकवतं. थोडक्यात, हॉस्टेल तुम्हाला जगायला शिकवतं. मग काय फरक पडतो जर गादीत ढेकूण असले तर? काय फरक पडतो रूम छोटी असली तर? काय फरक पडतो जेवणात मीठ कमी असलं तर? आणि काय फरक पडतो खिशात पैसे नसले तर? शेवटी हॉस्टेलच घराची आणि घरच्यांची खरी किंमत काय आहे ते दाखवून देतं.

हॉस्टेल हॉस्टेल - दुसरी ती रूम !

2009-11-26T09:37:00.000+05:30

हॉस्टेल हॉस्टेल - दुसरी ती रूम !

2009-11-26T09:36:00.000+05:30

हॉस्टेलमध्ये जाऊन रूम न बघणे म्हणजे आग्र्यात जाऊन ताजमहाल न पहाण्यासारखं झालं. रूममध्ये प्रवेश केल्या केल्या दरवळणारा तो न धुतलेल्या सॉक्सचा सुगंध, दाराच्या डाव्या बाजूसच जुन्या काळ्या गोल सॉकेटमध्ये अडकवलेल्या पाणी तापवायच्या "रॉड"च्या तारा, प्रत्येक फेरित "कटर..कुटकुट..कुटकुट.." असा काहितरी आवाज काढणारा पंखा, तुटलेल्या हॅंडलची भली मोठी बादली, त्यात एका प्लॅस्टीकच्या "मग्ग्यात" (तांब्यात) कोंबून भरलेले साबण, G T (Glass Tressing) मारण्यासाठी खिडकीतून वजा झालेला काचेचा तुकडा, आरसा, कंगवा, दाढीचं सामान यांसारख्या गोष्टी ठेवण्यासाठी वापरलेलं प्रत्येक पुस्तक, भिंतीवरची भोकं लपवण्यासाठी लावलेली हिरॉइनची पोस्टर्स, एकाच दोरीवर लटकवलेले कमीत कमी पंचवीस कपडे, उरलेले सगळे कपडे सांभाळणारी तुटकी लाकडी खुर्ची, आजूबाजूच्या रूममधले, नुकतेच मेसमध्ये काय असेल ते ओरपून आलेले, जागा मिळेल तिथे घोरत पडलेले, ४-५ उघडेबंब कुंभकर्ण, कान फुटतील अशा "नॉर्मल" आवाजात लावलेली गाणी आणि या सगळ्यात चष्मा लावून अभ्यासाचं पुस्तक ऊघडून बसलेला त्या रूममधलाच कोणीतरी एक बिचारा, जर तुम्ही कधी पाहिला नसेल तर खरच कधी, कोणा हॉस्टेलला जा.

सकाळचे नऊ म्हणजे हॉस्टेलचा आणीबाणीचा काळ. ऊठणे, दात घासणे, रांग लावणे, विधी ऊरकणे, पाणी जाणे या सगळ्या गोष्टी फारच कमी वेळात होतात. नुकत्याच स्पीड ब्रेकरवरून गेलेल्या भरधाव स्कूटरवर, मागे बसलेल्या बेसावध आणि असहाय माणसाची जशी अवस्था होते तशी काहिशी पंचाईत नुकतंच नळाचं पाणी गेल्यावर आत "बसलेल्या" बेसावध "वारकर्‍याची" होते. त्याच्या हातात काही नसतं, बिचारा फक्त देवाची प्रार्थना करू शकतो.

आपला नंबर लागला की आतमध्ये जाउन टेस्ट मॅच खेळत बसणार्‍याला आमच्या हॉस्टेलमध्ये "कासवछाप" म्हणत. त्याला बाहेरच्या रांगेतला कोणी वेगवेगळ्या आवाजात शिव्या घालत असे किंवा कोणी "तीळा तीळा...दार ऊघड..दार ऊघड, घाई लागलेय दार ऊघड...दार ऊघड" किंवा "खुल जा सिमसिम...ही हा हा हा" वगैरे अशी बोंब मारत असे. रांगेत उभं राहिल्यावर माझा एक मित्र त्याच्या गोड आवाजात..

पाऊले चालती, संडासाची वाट
वाट पाहुनिया, लागली रे वाट
पाऊले चालती....संडासाची वाट........

माझ्यापुढे साली, दोन-तीन खाष्टं
लोटा घेऊनिया, बसला कोण आत
पाऊले चालती....संडासाची वाट.........

काठावरी आली, गाडी माझी फास्ट
ऊघडेल दार आता, वेडी माझी आस
पाऊले चालती....संडासाची वाट........

वगैरे असे अभंग म्हणत असे.... आणि त्यावर रांगेतले, उरलेले समदु:खी..... "दार ऊघड आता....दार ऊघड......दार ऊघड आता....दार ऊघड" चा कोरस देत असत. या सगळ्या गोष्टींमुळे "आत" गेल्यावर मी मात्र "केल्याने होत आहे रे आधी केलेची पाहिजे" हा साधा नियम पाळत असे. :)

इंग्रजांच्या साम्राज्यावर जसा कधी सुर्य मावळत नसे, तसा तो आमच्या हॉस्टेलवरही कधी मावळत नसे. प्रत्येक रूमवर सतत कोणी ना कोणी जागे असायचेच. एकदा, आमच्या हॉस्टेलवर एका मोबाईल चोराने धुमाकूळ घातला होता. तो रोज ३-४ मोबाईल लंपास करत असे. बुटकासा असा पन्नाशीचा एक म्हातारा रोज दुपारी कोणत्याही रूमसमोर जाऊन, दार ढकलून आत पहात असे; जर कोणी जागे असेल तर "इथे 'राहुल पाटील' कुठे रहातो? मी त्याचा मामा." असं सांगत असे आणि "माहीत नाही" असं उत्तर ऐकून तिथून पळ काढत असे. जर सगळे लोक झोपलेले असतील तर तो गुपचुप सगळे मोबाईल उचलून बाहेरून कडी लाऊन पसार होत असे. असे त्याने जवळपास ५० मोबाईल चोरले. सगळी मुले जाम वैतागली होती. त्याला पकडायचाच असं ठरवून सगळ्यांनी फिल्डींग लावली. नंतर दोन दिवसांनी आमच्या शेजारच्याच रूमवर तो परत आला. रूमवर (चक्क) सगळे जागे होते आणि शांतही होते. आतून काही आवाज येत नाहिये हे पाहून त्याने दार ढकलले. बुटकासा पन्नाशीचा म्हातारा पाहुन रूमवर नक्की कोण आलयं ते सगळ्यांना लगेच कळलं. "या या...मामा.. बसा..कसे आहात तुम्ही..आणतो हा तुमच्या राहुलला बोलावून" असं एका बलभीमाने दारात जाऊन त्याला सांगितलं. चोर भांबावला... त्याला काही कळेनासे झाले. तो काही बोलायच्या आतच रूममधले लोक आणि आम्ही चार-पाच जण मिळून त्याला पकडले आणि बेदम हाणले. आम्ही हॉस्टेलमध्ये हिरो ठरणार होतो. चोर पकडला गेल्याने बरेच मोबाईल वाचणार होते. या आनंदातच त्याला अजून दोन-तीन फटके दिले. जसा प्रत्येक चोर "मी चोर नाही, मी चोर नाही" असं म्हणतो तसा तोही म्हणत होता पण कोण विचारत होतं त्याला?...................नंतर आम्हाला कळलं की तो "त्या" राहुल पाटीलचा मामा नसून वरच्या मजल्यावरच्या खर्‍या प्रकाश पवाराचा खरा काका होता. आमची पाचावर धारण बसली होती....... त्या काका-पुतण्यांची हात जोडून माफी मागून आम्ही आपापल्या रूमवर जाऊन बसलो. त्या दिवशी मेसमध्ये सगळे लोक आमच्याकडे "हेच ना ते.." अशा विचित्र नजरेने बघत होते. मान खाली घालून अभ्यास करण्याखेरीज काही पर्याय नव्हता दोन-तीन दिवस आमच्याकडे. नंतर काही दिवसांनी मात्र खरा चोर पकडला गेला आणि आम्हाला थोडा दिलासा मिळाला. चोराला मिळणारा मार यावेळेला मात्र आम्ही लांबून बघणेच पसंत केले.........खरं सांगायचं तर अशा "सोशल इव्हेंट्स" मुळेच हॉस्टेलमध्ये एकी टिकून रहाते.

कोणीतरी अफाट बुद्धीमत्तेच्या माणसाने हॉस्टेलमध्ये "बेस्ट रूम ऑफ हॉस्टेल" नावाचा अवॉर्ड द्यावा असा प्रस्ताव आमच्या रेक्टरकडे मांडला. झालं, नोटिसा लागल्या. रूम सजवायला एक आठवडा मुदत दिली गेली होती. बर्‍याच जणांनी रूमची साफसफाईही त्याच दिवशी सुरू केली. आम्ही मात्र हॉस्टेलच्या अलिखीत नियमानुसार पहिले सहा दिवस काही केलं नाही. रूम पहिल्या दिवशी आवरली तर सातव्या दिवशी काय तशीच रहाणार होती? फक्त, काहीतरी केलं पाहिजे हा... अशी जाणीव होती. इनस्पेक्शनचा दिवस जवळ येऊ लागला. लोकांनी काय काय नाही केलं? जमीनीची झाडलोट केली, सगळ्या वस्तू नीट जागच्या जागी ठेवल्या, नवीन खुर्चा आणल्या, काही जणांनी चक्क फॅनही साफ केले. काही जणांनी तर मात्र कहर केला. रूमला रंग फासून घेतला. Orthodox असलेल्या आम्हाला हे सगळं बघून खूप राग येत होता. हॉस्टेलची संस्कृती, परंपरा आणि स्वाभिमानावर हल्ला होत होता... पण खरं तर त्या रंगील्यांची रूम मात्र छान दिसत होती. शेवटी इन्स्पेक्शनचा दिवस उजाडला होता.... ते दुपारी होणार होते... "टिंबटिंबात बुडबुडे आल्याशिवाय कुठलंही काम होत नाही" यावर माझा पूर्ण विश्वास आहे. आम्ही झाडलोट सुरू केली होती. चांगलाच व्यायाम झाला होता. इतर जण मात्र "शेवटचा हात" मारत होते. हा हा म्हणता दुपार झाली. रेक्टरांनी रूम इन्स्पेक्शन सुरू केलं होतं, आमच्या मजल्यावर ते पोचलेही होते.. ... "सात-आठशे रूम मधून ते एक "बेस्ट रूम" निवडणार.. झं....काय अर्थ आहे याला?" आमच्या रूमची एकंदर परिस्थिती पहाता माझा रूमी "पाय काढायच्या" उद्देशाने म्हणाला. अगदी मनातलं बोलला होता तो.... रेक्टर जेव्हा आमच्या रूमपाशी आले तेव्हा त्यांना "बेस्ट लॉक ऑफ हॉस्टेल" दाखवून आम्ही हॉस्टेलबाहेरच्या भय्याकडे पाणीपुरी हाणत होतो...

कितीही काही झालं तरी आमच्या या खुल्या(ळ्या) दिलात, त्या खोलीने खोलवर खोली केली होती. (खरं सांगतो हो, "ख" चे शब्द खोदून काढून खपवायला खूपच खपावं लागलं :P).

हॉस्टेल हॉस्टेल - पहिला मान ढेकणाचा !

2009-11-20T09:40:00.000+05:30

हॉस्टेल हॉस्टेल - पहिला मान ढेकणाचा !

2009-11-20T09:38:00.000+05:30

पृथ्वीवर जीवनाच्या उत्पत्तीचे सगळे सिद्धांत साफ खोटे आहेत. जीवनाची सुरूवात ही ढेकणांपासूनच झाली याची मला आणि माझ्यासारख्या हॉस्टेलाइट्सना पूर्ण खात्री आहे. ढेकूण आणि झुरळ हे प्राणी पृथ्वीच्या जन्मापासुनच सुखाने नांदत आलेत आणि पुढेही रहातील. अशा या सुखी संसारांमध्ये पाहुणे म्हणून मी आणि माझे पार्टनर, 1st year ला, हॉस्टेलच्या रूमवर रहायला गेलो.

ढेकूण हा प्राणी नक्की कसा दिसतो हेच आम्हाला तेव्हा माहित नव्हतं. पहिला महिनाभर त्यांनी दर्शनही दिलं नाही. रात्री डास मात्र कुठूनतरी येऊन चावत असत. तिथले, डास छोटे असावेत... त्यामुळे सुई बोचल्यासारखे काही वाटत नसे. "इतर रूमवर केवढे ढेकूण आहेत...साल्यांना रूम नीट साफही ठेवता येत नाही... गलिच्छ कुठले" असं म्हणून मित्रांची आम्ही जाम खेचत असू. आमच्या रूमवर ढेकूण नव्हते, ही आमची रूम साफ आणि नीटनेटकी असल्याची पावती होती......एक दिवस रात्री अभ्यास करता करता लाईट चालू ठेऊनच आम्ही धारातिर्थी पडलो. नंतर मध्यरात्री कधितरी मला जाग आली. माझ्या हाताजवळूनच, ऊकडीचे मोदक खाल्लेल्या भटजीसारखं पोट घेऊन, तुरुतुरु चालत जाणारा एक ढेकूण मला दिसला. माझ्या हातालाही खाज सुटली होती. आज एक ढेकूण आला उद्या १०० येतील असा विचार करुन त्या ढेकणाला मी फॉलो करायचं ठरवलं. तुरुतुरु चालणारा "तो", माझ्या गादीखाली गायब झाला. प्रचंड झोप येत होती पण आज पाठलाग करायचाच होता. मी गादिचा एक कोपरा उचलला..... समोरचं दृष्य पाहून माझी बोबडीच वळली. सगळी गादी उचलली आणि माझ्या रक्ताने गळ्यापर्यंत पोट भरलेले, गुंजेसारखे टपोरे, असे हजारो दैत्य पत्ते कुटत बसलेले मला दिसले. खिडक्या बंद ठेऊनही रात्री एवढे डास कसे चावतात या प्रश्नाचा खुलासा मात्र अत्ता झाला होता. गेल्या महिनाभरातल्या त्यांनी शोषलेल्या रक्ताचा मी हिशोब लावू लागलो. शरीर एक-दोन किलोने हलकं झाल्यासारखंही वाटू लागलं. त्यानंतर मात्र काही दिवस, आम्ही आमच्या "गलिच्छ" मित्रांच्या रूमवरच जास्त काळ घालवणे पसंत केले.

या ढेकणांची, चावायची वेगळीच स्टाइल असते. अंधार पडला की हे राक्षस दिवसभराचा रमझानचा ऊपास सोडायला फटीबाहेर पडतात. काही वेळातच ते आपल्या हाता-पायांजवळ प्रकटतात. ते जेव्हा चावायला सुरूवात करतात तेव्हा हाता-पायावर, अलगद कोणी मोरपिस फिरवतय, असं वाटतं. नंतर कोणीतरी प्रेमाने, हळूच असा छोटासा चिमटा काढलाय, असं वाटतं. झोपेत असे चिमटे फार मजेशीर वाटतात हो. नंतर मात्र, पोट फुटेपर्यंत ते लाल बासुंदीवर तुटून पडतात. आपापलं आटपून ते परत घरी जातात. आपल्याला जेव्हा प्रचंड खाज सुटायला लागते तोपर्यंत त्यांची एखादी रमी लागलेली असते.

तर, १५ सप्टेंबर २००२, रात्री २ वाजता, आमच्या ढेकूणशाही विरोधी स्वातंत्र्यसंग्रामाला सुरूवात झाली होती. रेक्टरच्या बंगल्यावर ढेकणांच्या जुलुमाविरोधात केलेले प्रस्ताव, "खटमलो हॉस्टेल छोडो" वगैरे असे नारे, रक्तपेढीत रक्तदान करून केलेली असहकार चळवळ, गादी सोडून फक्त जमीनीवरच झोपण्याचा सत्याग्रह यांसारख्या अहिंसेच्या मार्गांनी काही होत नाही हे पाहिल्यावर नाईलाज म्हणून आम्ही हिंसेचा मार्ग पत्करला. दिसताक्षणी ठार मारायचा प्रस्ताव आमच्या हॉस्टेल महासभेत एकमताने पार झाला.

ढेकूण मारण्याची हॉस्टेल मधल्या प्रत्येक मुलाची वेगळी स्टाईल असते. काही पारंपारिकरित्या त्यांना रॉकेलस्नान घालतात, तर काहीजण नवीन ऊपाय काढतात. "सुन बे...खटमलको शॅम्पू के पानी मे डुबा....३ सेकंद लगते है....बस्स्...और काम तमाम.." असा एका नागपूरच्या सिनियरने मला सल्ला दिला. मी जेव्हा हा प्रयत्न केला तेव्हा मात्र ७ सेकंदं लागली...त्यावर "अबे... हेड अँड शोल्डर use कर....Strong रेहता है...."!! अशी हिंदी लाइन त्याने झाडली. काही सिगरेट पिणारे लायटरने, तर काही श्रद्धाळू देवभक्त त्यांच्याकडल्या उदबत्तीने ढेकूणांना चुरके द्यायचे. काहीजण त्यांचावर जोकर गम टाकून तर काहीजण वितळलेले मेण टाकून त्यांना समाधी द्यायचे. ढेकूण मारण्याची खरी मजा यायची ती त्यांची होळी करताना. त्या असूरांवर, V.T. ला मिळणार्‍या स्वस्त "डिओं"नी, मध्ये मेणबत्ती ठेवून केलेला आगीचा फवारा, दसर्‍याच्या दिवशी रावणाला पेटवल्याचे समाधान द्यायचा. नंतर मात्र एकाने, ढेकणांबरोबर गाद्या, कपडे आणि पुस्तकांचीही होळी केली आणि तो प्रकार बंद झाला.

एवढे सगळे मार्ग वापरुनही त्यांची संख्या उलट वाढतच होती. अंदाजे एकास लाख असे प्रमाण असावे. बाकी, भूतांनाही न घाबरणारे... अंनिस वाले... "ढेकूण रात्री मारले तर त्यांची संख्या दुपटिने वाढते", "एकास मारले तर त्याच्या वासाने अजून शंभर येतात" अशा अफवांवर मात्र पूर्ण विश्वास ठेवत असत. अशाच एकाने अमावास्येला ढेकूण मारल्यामुळे परीक्षेत नापास झाल्याच्या बातम्याही मला ऐकल्याचे आठवते. प्रेमात पडल्यावर प्रत्येक चेहर्‍यात जसा फक्त "तिचा"च चेहरा दिसतो तसा टिकलीच्या आकाराच्या आणि गडद रंगाच्या प्रत्येक गोष्टीत आम्हाला फक्त ढेकूणराजच दिसू लागले. अहो आमटीतल्या डाळीची सालही मला ढेकूणच वाटू लागली होती..

आता मात्र फारच झालं होतं. सलग २७ तास झोपण्याचा विक्रम केलेल्या आणि हॉस्टेलच्या टॉयलेटमधेही शांत झोपू शकेल अशा संदीप गड्डेवार नावाच्या प्राण्यालाही स्वतःच्या रूमवर आठवडाभर झोप लागली नव्हती. हॉस्टेलवर १८५७ चा ऊठाव झाला होता. प्रत्येकाकडून बाराशे रूपयाची फी घेऊन एक्सपर्ट पेस्ट कंट्रोलवाल्यांना पाचारण्यात आलं. त्यांनी लगेचच कारवाई सुरू केली. हॉस्टेलचा काना-कोपरा त्यांनी औषधाने धुऊन काढला. आमच्या खोलीतला इंच न इंच त्या ऊग्र औषधाने फवारला गेला. फवारलेल्या खोलीत दोन दिवस न जाण्याची आम्हाला सूचना होती. दोन दिवसांनतर आमच्या ढेकूणमुक्त खोलीत जाण्यासाठी आम्ही आतूर झालो होतो. भीत भीतच आम्ही दार उघडले. गादी पाहिली, खुर्ची पाहिली, चारही कोपरे पाहिले.....एकही ढेकूण दिसला नाही. आमचा आनंद गगनात मावेना...या खुशीतच स्वातंत्र्यातल्या पहिल्या वामकुक्शीसाठी आम्ही आडवे झालो..........आणि दहा मिनिटातच "ते" मोरपीस अगदी अलगदपणे परत आमच्या अंगावरून फिरू लागलं....

आमचे डोळे उघडले होते. आम्हाला छ्ळणारे ते राक्षस नसून त्यांना छळणारे आम्हीच कपटी फिरंग होतो. त्यांच्या राज्यात आम्ही परप्रांतीय होतो. त्यांच्याच घरातून त्यांना काढून टाकायला निघालो होतो. हळू हळू काळ लोटला....आम्हीही हिंदू-मुसलमानांसारखे तणावपूर्ण शांततेत रहायला शिकलो. अधून मधून होणार्‍या दंगली वगळता आमच्या हॉस्टेलमध्ये खेळीमेळीचे वातावरण प्रस्थापित झाले.

ढेकूण हा प्राणी जिथे जातो, तिथे तो तिथलाच होऊन जातो. त्याचं समूळ उच्चाटन ही अशक्य गोष्ट आहे. उद्या जरका, "आपल्या चांद्रयानाला, अपोलो यानातून नील आर्मस्ट्राँगला चिमटे काढत, चंद्रावर गेलेल्या ढेकणांच्या एकशे एकोणतीसाव्या पिढीचा शोध लागला आहे" अशी बातमी ऐकू आली तर मला काही फारसं नवल वाटणार नाही.

प्रेमा तुझा रंग कसा?

2009-10-14T10:37:00.000+05:30

प्रेमा तुझा रंग कसा ?

प्रत्येक माणूस प्रेम करतो. प्रत्येकाची प्रेम करायची स्टाईल वेगळी असते आणि प्रत्येकाच्या प्रेमाचा रंगही वेगळा असतो.

तांबडा !

"मै तुम्हारेलिये जान दे भी सकता हू और ले भी सकता हू" हे या तांबड्या प्रेमींचं ब्रीदवाक्य. या तांबड्यांच्या गाडीचा रंग पिवळा किंवा फ्लुरोसंट पोपटी असतो. यांचं प्रेम म्हणजे एकदम extreme असतं. एकदा प्रेमात पडले तर त्यांना दुसरं काही दिसत नाही. यांचा माथा नेहमीच गरम असतो. यांना आवडणार्‍या व्यक्तीकडे दुसर्‍या कोणी फक्त बघितलं तरी यांच लाल-लाल रक्त ऊकळू लागतं. दुसरं कोणी आपल्या वाटेत येऊ नये यासाठी ते काहीही करू शकतात. परवा अशाच एका तांबड्या प्रेमीकडून मार खाल्लेल्या माझ्या मित्राला भेटून आलो. बिचारा तंगड्या गळ्यात घेऊन फिरतोय. मला नाही वाटत तो परत कधी त्या मुलीकडे राखी बांधून घ्यायला सुधा जाईल!

तांबड्या मुलींना सगळ्याच मुली स्पर्धक वाटतात. त्यामुळे इतर मुलींनी वाढवलेले केस हे आपल्याला ऊपटण्यासाठीच आहेत अशी त्यांची समजुत असते. लग्नानंतर तांबड्या बायकांना आपला नवरा म्हणजे एक ढोल वाटतो. त्याने जराजरी आजूबाजूला बघितले तरी त्या आपल्या ढोलाची चामडी तापवून, लाटण्याने बडव बडव बडवतात.

दोन तांबडे कधीही एकत्र राहू शकत नाहीत. चुकूनही जर अशी कल्पना कोणाच्या डोक्यात आली तर "जानी दुश्मन" सारखे चित्रपट जन्माला येतात ! तांबडा प्रेमी म्हटलं की का कोण जाणे पण मला "सलमान खान" आठवतो.

नारिंगी !

हे भगवे ("भगवे"च लिहिले आहे, घाईत दुसरं काही वाचू नये :) ) खांद्याखाली सॉलीड मजबूत असतात. ते रोज जीमला जातात आणि रोज १०-१२ अंडी खातात. कोणा मुलीला भेटायला जाताना लाल-भगव्या रंगाची पँट आणि त्यावर हिरवा शर्ट फक्त हेच घालू शकतात. मुलीला इम्प्रेस करण्यासाठी यांच्या गळ्यात वाघाचं नख असलेली जाडी चेन, मनगटाला एक सोन्याचा साखळदंड आणि हातात २०-२५ हजाराचा मोबाईल सर्रास दिसतो. तांबड्यांसारखे भडक नसले तरी या भगव्यांचा मूड नेहमी बदलत असतो. कधी ज्वालामुखीसारखे तप्त तर कधी संत्र्यासारखे (संत्री म्हणा हवं तर !) थंड असतात. असे बरेच भगवे शिवसेनेचे धडाडीचे कार्यकर्ते आहेत. अंगाने मजबूत असले तरी मनाने हे तेव्हढेच हळवे असतात. मुलगी पटावी यासाठी ते मारुतीला सांगड घालतात! आपलं नशीब आजमावायचं असेल तर कुठल्यातरी बाबाला त्यांच्यासमोर भोंदू म्हणून पहा. पुढची जबाबदारी मात्र माझी नसेल.

एखाद्या प्रेमी त्रिकोण असलेल्या हिंदी पिक्चरला जाताना जी एक तास फक्त मेकअप करेल आणि सिनेमा चालू असताना तोच मेकअप हुंदके देऊन रडून पुसून टाकेल ती १०१ टक्के नारिंगी नार होय. अशा या शेंदरी मुली डोक्याने दगड असतात. सहाजिकच त्या सुंदर असतात. त्यांचा प्रेम करणे हाच उद्योग असतो. काही वाक्य टाकायची असतील तर त्या हिंदीत बोलतात. "तुमपे मैने जितना प्यार किया उतना और कोई नही कर सकता" वगैरे वगैरे. या भगव्या मुली दिवसातुन चार-पाचदा तरी "दिलके तुकडे" वगैरे करत असतील.

दोन भगवेही एकत्र संसार करू शकत नाहीत. उद्धवचा आणि राजच्या "टिळ्याचा" रंग राहील का कधी सारखा ?

पिवळा!

मुळातच मुळमुळीत असलेल्या पिवळया प्रेमींच सगळं काही गुपचूप असतं. हे पिवळे प्रेमी एकमेकाला भेटायच्या अशा काही जागा शोधून काढतात की बास रे बास. परवा मी जेव्हा माझ्या "तांबडा मार" खाल्लेल्या मित्राला भेटायला हॉस्पिटलमध्ये गेलो होतो तेव्हा अशाच एका प्रेमी युगुलाला हार्ट सेक्शनसमोरच्या कोपर्‍यात आपल्या ह्रुदयाचा ईलाज करताना पाहिले. आता कोणाच्या बापाला तिथे जाऊन बघायची बुद्धी होईल? त्यामुळे जिथे गाडी पार्क करण्याचा कोणी विचारही करू शकत नाही अशा ठिकाणी जर एखादी "लावारस" स्कूटर दिसली आणि आजुबाजूला कोणी नसेल तर.....पोलिसांना बोलवायची गरज नाही....हे काही सांगायला नको...

मुलीच्या भगव्या भावाला पाहिल्यावर यांची जरी "पिवळी" होत असली तरी तोंडाने मात्र ते भीमाहूनही जास्त पराक्रमी असतात. पिवळ्यांना थापा मारायची भलतीच सवय असते. म्हणजे त्यामागे त्यांचा काही वाईट हेतू नसतो, पण कोणाला आपलंस करून घ्यायला त्यांच्याकडे फारसे उपाय नसतात. "मी तुला सोन्याने मढवेन", "मी फक्त तुझाच आहे" अशी वाक्य या पिवळ्यांना कोणी शिकवीत नाही.

दोन पिवळे सुखाने एकत्र नांदू शकतात कारण दोन्ही जणं दुसर्‍याच्या भल्यासाठीच थापा मारत असतात. एखादी थाप पचली नाही तरी फारसा फरक पडत नाही, दुसरी थाप तयारच असते !

हिरवा !

बर्‍याच कारणांमुळे बदनाम झालेला हिरवा, प्रेमाच्या बाबतीत मात्र वेगळाच आहे. हिरवे प्रेमी गडद पण शांत असतात. त्यांना भांडण करायला आवडत नाही. आपल्या प्रेमीची चेष्टा करायला त्यांना प्रचंड आवडतं. त्यांना नाटकात काम करायलाही खूप आवडतं. गावातलं उत्सवाचं नाटकं असो, कुठल्या कंपनीचं नाटक असो किंवा खरं खुरं आयुष्य असो.

हिरव्या मुली रुसव्या फुगव्यांसाठी प्रसिद्ध आहेत. त्यांच्या प्रेमजीवनातली पन्नाशी नुसती रुसण्यात जाते. त्या कशावरूनही रुसू शकतात. "त्याचा" दिवसातून चारदाच फोन येणे, त्याने दुसर्‍या मुलीकडे बघणे, पहिल्या भेटीची तारीख विसरणे, नवर्‍याने आपल्या माहेरच्या कुत्र्याचा वाढदिवस विसरणे, त्याने त्याच्या आईची स्तुती करणे यासारख्या घोर अपराधांना क्षमा नसते. त्यांना समजावता समजावता हाराकिरी पत्करलेल्या अनेक तरुणांना अभ्यास, नोकरी, व्यवसाय यांसारख्या अत्यंत वाईट सवयी लागल्याचे मी खूपदा पाहिले आहे.

दोन हिरवे आपोआपच एकत्र येतात. एकाने चेष्टा करणं आणि दुसर्‍याने रुसून बसणं यातच त्यांच प्रेम बहरतं !

निळा !

निळे प्रेमी बर्फासारखे थंड आणि पाण्यासारखे चंचल असतात. त्यांना आपण कवी आहोत अशी पूर्ण खात्री झालेली असते. त्यामुळे कोणाला इम्प्रेस करायला ते कविता लिहितात आणि त्याला किंवा तिला वाचावयास भाग पाडतात. प्रत्येक कवितेत तु, तुला, तुझसाठी, ओठ, प्राण, फुला, भ्रमर असे नवकवींनी ओरबाडलेले शब्द १००% दिसतात. मग समोरच्यालाही "वा काय छान कविता आहे" असं झक मारत म्हणावं लागतं. बरं आणि हा कवितेचा खडा लागला तर लागला, नाही तर तोच ऊचलून दुसरीकडे मारायचा. प्रेमाबद्दल लिहिताना निळे प्रेमी अशी काहिशी कविता करतात.....

प्रेमा तुझा रंग कसा?

प्रेमा तुझा रंग कसा, असंख्य हृदयांचा तू राजा
प्रेमा तुझा रंग कसा, ता ना पि हि नि पा जा |

वेचिन प्राणही तुझसाठी, कडक असा मी रांगडा
चेचिन स्पर्धक दुसरा, भडक असा मी तांबडा |

संत्र्यासारखा आंबट,तुझसाठी आंब्याचा गोडवा
हनुमंताची शक्ती मला, शिवरायाचा मी भगवा |

फणसातला मऊ गरा, तुझसाठी मर्द मावळा
सोन्याने मढवीन तुला, फक्त तुझाच मी पिवळा |

शांतीचा मी द्योतक, तुझसाठी वॄक्षांचा गारवा
वल्ली मी नाटकातला,गडद असा मी हिरवा |

शाईसारखा चिवट, तुझसाठी कवी मी आगळा
सौजन्याचा जणू पुतळा, थंडगार मी हिम निळा |

ठाऊक नाही मी कुणा, तुझसाठी दूरचा काजवा
चुपकेसे हा दिल दिला, अदॄश्य असा मी पारवा |

जांभळासारखा टपोरा, अर्पेन पैठणी मी पेशवा
वांग्यासम प्रेम भरता, श्रीमंत असा मी जांभळा |

----

दोन निळे शक्यतो कधी कवी सम्मेलन भरवत नाहीत !

पारवा !

पारवा रंग तुम्ही कधी पाहिला आहे का? पारवे प्रेमीही असेच अदॄश्य असतात. ते एखाद्यावर प्रचंड प्रेम करतात पण ती व्यक्ती समोर आली कि तोंडाला टाळं लागतं.

म्हणजे अशांना शाळेत वर्गातली एखादी मुलगी आवडते. शाळा झाली की तीच मुलगी ज्युनीयर कॉलेजला जाते. हा पण तिथेच दाखला घेतो. मग तिचे मित्र वाढू लागतात. पण "तिने एकदा माझ्याकडे बघून स्माईल दिली" यात त्याचं अख्खं वर्ष जातं. मग बारावी होते आणि ती सिनियर कॉलेज, मेडीकल किंवा इंजिनीरिंगला जाते. आपला हिरो मात्र बारावीतल्या मार्कांमुळे परत बारावी किंवा दुसर्‍या कुठल्याशा "क्ष" कॉलेजात जातो. खूप प्रयत्न करून तो तिचा नंबर मिळवतो, रिप्लाय येत नसूनही रोज मेसेज फॉरवर्ड करतो, पण तिला मात्र रोज कॉल करणारा कोणी भेटलेला असतो. पण याचं मात्र प्रेम काही कमी होत नाही. मित्रांबरोबर त्याला "ती" किती आवडते, फक्त हेच तो बोलतो. त्याचे मित्रही पारवेच असतात ! त्यांनीही कधिही न केलेल्या "अरे, तिला सिनेमाला येतेस का विचार", "तिला कॉफी साठी भेट की" किंवा "अरे डायरेक्ट विचारून टाक... हाय काय नी नाय काय.." अशा काही टिप्स देतात आणि स्वत:चा विरंगुळा करून घेतात. हा मात्र त्या सगळ्या गोष्टींचा सिरिअसली सिरिअस विचार करतो. असेच दिवस सरकत जातात आणि एक दिवस तिच्या साखरपुड्याची खबर कळते. काही दिवसांनी लग्नही होतं. "मै बस उसे खुष देखना चाहता हूं" हा डायलॉग कोणा पारव्यानेच लिहिलाय यात काही शंका नाही. काही दिवसांनी त्याला दुसरी कोणी "आवडवावी" लागते पण तिला मात्र तो कधीच विसरत नाही.

दोन पारवे आपणहून एकत्र येणं म्हणजे दोन लाजाळुच्या फांद्यानी एकमेकाला जोरात टाळी देण्यासारखं झालं. त्यामुळे पारवे एकत्र येण्यासाठी कोणा कॅटॅलिस्टची गरज लागते. पारव्यांचं एकत्र येण हे कोणा माणसामुळे किंवा घटनेमुळेच होऊ शकतं. म्हणूनच "लग्नाच्या गाठी या स्वर्गात बांधल्या जातात" यावर त्यांचा सोईस्करपणे विश्वास असतो.

जांभळा !

जांभळ्यांचं प्रेम एकदम extreme असतं. प्रेमासाठी किंमती भेट देणे हे त्यांना आपलं कर्तव्यच वाटतं. दुकानात गेल्यावर ते प्रत्येक गोष्टीची पहिल्यांदा किंमत बघतात, मग सगळ्यात महाग वस्तू शोधून ती विकत घेतात आणि आपल्या मित्रांना आपण तिच्यासाठी किती "हज्जार" खर्च केले हे अगदी दिमाखाने सांगतात. त्यांना टापटीप रहायला आवडतं. ते अत्यंत आतल्या गाठीचे असतात. तांबड्यांसारखे धर की मार अशी पद्धत नसते. भगव्यांसारखे ते मजबूतही नसतात त्यामुळे ते diplomatically दुसर्‍याची वाट लावतात. पिवळ्यांसारखं भलत्याच ठिकाणी गुपचुप प्रेम करायला त्यांना आवडत नाही. एकांत हवा असेल तर ते कुठल्यातरी शांत पण भारी रेस्टॉरंटमधे जातात. हिरव्यांसारखी आपल्या प्रेमाची चेष्टा करायलाही त्यांना आवडत नाही आणि गंमत म्हणून कधी केलीच तर ते लगेच "Just Kidding" म्हणून पुढचे रुसवे फुगवे टाळतात. निळ्यांसारखी कविता करायला जमत नसली तरी चांगली कविता त्यांना नक्कीच ओळखता येते. अशी कुठली कविता त्यांना मिळाली तर ती कविता ते तिला किंवा त्याला फॉरवर्ड करतात. बस.. पारव्यांसारखे ते लाजरे नसतात. कोणी आवडलं की त्या व्यक्तीला ते डायरेक्ट विचारुन टाकतात.

दोन जांभळ्याचं एकत्र रहाणंही कठीण असतं. दोन जांभळे बर्‍याचदा प्रथम एकत्र येतात पण दोघेही extremist असल्याने भांडणं होतात. जांभळ्यांचं निळ्यांशी चांगलं पटतं कारण निळे शांत असतात. आठवड्यातून एकदा कविता वाचावी लागते एव्हढाच काय तो प्रोब्लेम. "कविता मस्तच झालेय हा"... किंवा कवितेतली एखादी ओळ वाचुन "हे छान जमलंय" असं... किंवा एकही चांगली ओळ नाही मिळाली तर "छान.. अजुन येऊ देत" म्हटलं की काम होतं.

------

"घरचा वैद्य" सारखी पुस्तकं वाचताना जसं प्रत्येक आजारातलं एकतरी लक्षण आपल्यात आहे असं वाटतं किंवा सगळ्या राशींचं भविष्य वाचताना..."अरे, मला असा अनुभव येतोय" असं वाटतं, तसं जर हे प्रेमाचे रंग वाचताना तुम्हाला वाटलं असेल तर नक्कीच तुम्ही पांढरे प्रेमी आहात.

काही पांढरे, प्रेमाचे सगळे रंग वापरुन संसाराचं छान चित्र बनवतात किंवा काहीजण जसे सगळे रंग मिळून पांढरा रंग होतो तसे कोरेच रहातात. प्रेमाची रंगपंचमी खेळूनही जर समोरचा "हो" म्हणत नसेल तर मग असे पांढरे मगाचच्या कवितेत हे शेवटचं कडवं जोडतात....

केले जरी हे सगळे, तुझसाठी तरी मी परका
रंगलो रंगात सार्‍या, तरिही कागद मी पांढरा |

द्राविडी दहशत

2009-10-05T09:43:00.000+05:30

मॅच बघतोय हो.... भारत विरूद्ध पाकिस्तान......पाकड्यांनी ३०२ धावा कुटल्यात... अत्ता, द्रविड बॅटिंग करतोय आणि त्यामुळेच मी लिहिण्यास "मजबूर" झालोय...

2nd Inning असल्याने सचिन नेहमीप्रमाणे Pressure खाली आऊट झालाय. त्याला नक्की कसलं Pressure येतं कोण जाणे...लगेच मैदानाबाहेर?? म्हणूनच की काय कुणास ठाऊक, पण सचिनने ५०-५० Overs ची वन डे मॅच २५ च्या चार Innings मधे करावी असं सुचवलं आहे.. जास्त वेळा Pressure हलकं करायला जाता येईल :P

तसं, सचिनला आऊट करणे हे प्रत्येक बॉलरचं स्वप्न असतं आणि सचिन कोणालाही निराश करत नाही.. सचिनला बाद केल्यावर १७ वर्षांचा कोणी "आमेर" इकडे क्रिजवर नाचू लागला आणि तिकडे तो हलकट अक्रम, Commentary Box मध्ये नाचू लागला.
सचिन तू God आहेस आमचा..नाही पचत तुझं हे असं क्रिकेट.. प्रत्येक मॅचमध्ये समोरचाच्या कानाखाली किमान ४-५ खणखणीत चौकार हाणून त्याची लायकी दाखवून द्यावीस अशीच माझ्यासारख्या वेड्या भक्तांची ईच्छा आहे.

सचिन आऊट झाल्यावर तो मेरूपर्वत मैदानात आलाय. होय द्रविड मैदानात "खिळावलाय".. बाजूने गंभीर मात्र छान फलंदाजी करतोय.

द्रविड क्रिकेट का म्हणून खेळतो हाच माझा पहिला मुद्दा आहे.. द्रविडने कुठलाही मैदानी खेळ न खेळता, बुद्धिबळ खेळले पाहिजे असं माझं स्पष्ट मत आहे. बुद्धिबळाला लागणारे सगळेच गुण त्याचात आहेत. म्हणजे, जेवढा वेळ पाहिजे तेवढा वेळ तो काढू शकतो आणि जशा Target रन्स साठवतो, तशा सोंगट्याही साठवू शकतो. एखादं प्यादं मारण्यासाठी, तो एखादा चौकार मारण्यासाठी जेवढा वेळ लावतो, तेवढा वेळ लावेल. त्यामुळे द्रविड महासंगणकाबरोबर बुद्धिबळ खेळू लागला तर त्यातून धूर येइल. गॅरी कॅस्परॉव (केवढं कठीण नाव आहे) बरोबर खेळला तर त्या गॅरी ला घेरी येइल... अनातॉली कारपॉव ची बुद्धी करपून जाईल... ..विश्वनाथन आनंद वैतागून आपला राजा त्याला देइल आणि म्हणेल "माझी हिटविकेट...घाल माझ्या राजाचं लोणचं...मी जातो !!" त्यात जर द्रविडला पांढर्‍या सोंगट्या मिळाल्या तर पहिली चाल होइपर्यंत, बुद्धिबळ खेळाच्या अस्तित्वाची लढाईच सुरू होइल. बुद्धीबळात King's Pawn Opening, Queen's Pawn Opening, Indian in Reverse etc. अशा Openings आहेत. द्रविडच्या ओपनिंगचं नाव काय असेल बरं?..... "Dravid's Stalemate Opening !!".....

तो बघा द्रविडचा शॉट...वा वा.. अप्रतीम.... बॉल ३० यार्ड सर्कलच्याही बाहेर गेला नाहिये अजून. परत एक dot ball. बॅटच्या कुठल्या भागाला बॉल लागला तर तो सगळ्यात जवळ जातो यावर द्रविडचा मोठा research आहे.
भारताचा स्कोर २५-१ (५.२).

मला दूरदर्शनवर मॅच बघायला खूप आवडतं. सुशील दोशी, हा युगायुगापासून "समालोचन" करणारा आणि राजेंदर अमरनाथ (Management Quota मधला असावा) नावाचा प्राणी "आंखो देखा हाल" सांगायला हजर आहेत. मी त्यांचा फॅन आहे.

अरे वा...नो बॉल !! Free Hit मिळालीय आणि द्रविड Strike वर नाहिये.. !!
गंभीरचा षटकार !! अरे झक्कास !! असे पुल शॉट मारायला तो कधीच घाबरत नाही..

ओव्हर संपलीय आणि द्रविड परत Strike वर आलाय...... हो...तुम्हाला कुठे घरातली कामं आटपायला जायचं असेल, पान-विडीसाठी पानवाल्याकडे जायचं असेल तर या जाऊन खुशाल.. काही होणार नाहिये अजुन २-३ ओव्हर्स.. षटकाच्या शेवटच्या बॉलला १ रन काढून Strike मिळवणं हे तो शाळेतच शिकलाय.

प्रत्येक ओव्हर संपल्यावर दोघे फलंदाज हवा-पाण्याच्या गोष्टी करण्यासाठी भेटतात.. त्या दोघांपैकी एक जेव्हा द्रविड असतो तेव्हा मात्र मला फार भीती वाटते. हा माणूस समोरच्याला काय सांगत असेल?? म्हणजे आपण, कुठे भटकायला जाताना आपली आजी जशी काळजीनं आपल्याला सांगते तसं ...
"जास्त धावू नको हा.. हात-पाय दुखायला लागतील.. दोनच्या जागी एक रन काढलीस तर आभाळ नाही कोसळणारे...आणि जोरात बॅट पण फिरवू नको...हातातून सुटली तर लागेल कोणाला तरी......देवाला गुळ-खोब्र ठेवणारे मी खेळून झाल्यावर !!"

भारताचा स्कोर ७७-१.. त्यात गंभीरच्या ४५ धावा झाल्यात. द्रविड १९ बॉलमध्ये ५ रन्स...
"इस समय राहुल द्रविड बडे आत्मविश्वास और कुशलताके साथ बॅटिंग कर रहे है गेंदबाजोंको विकेट लेने का कोइ मौका नही दे रहे है " इति राजेंदर.. अरे, मॅचची स्थिती काय? त्या द्रविडचा स्कोर काय? आणि तू बोलतोयस काय??

"वैसे आफ्रिदी बडी नपी-तुली गेंदबाजी का प्रदर्शन कर रहे है.. एकदम, विकेट के बीचो-बीच गेंद डाल के टर्न प्राप्त कर रहे है " आफ्रिदीचा हा अख्या मॅचमधला तिसरा बॉल होता.

अरे वा... २ रन्स आणि गंभीरची फिफ्टी !!
"जिस प्रकारसे गंभीर बल्लेबाजी कर रहे है उससे लगता है की भारत ये मॅच बडी आसानीसे जीत लेगा " सुशील दोशी जेव्हा अशी "दूरदर्शी" वाक्य बोलतो तेव्हा १००% काहितरी वाईट होणार असतं...
गंभीरचा अजून एक सुंदर फटका...पहिली धाव जोरात काढून द्रविड "येस येस" करतोय....अरे अरे....."नो नो"???
गंभीर रन आऊट.. !!!!

तुमच्या नावडत्या नातेवाइकाने तुम्हाला अगदी प्रेमाने त्याच्या गावी "ये ये" करून बोलवावं.. सगळं वितुष्ट विसरुन "शेवटी नातेवाइक आहे" म्हणत तुम्ही जाण्यास निघावं आणि अर्ध्या वाटेत आल्यावर तुम्हाला फक्त "नो" म्हणून त्याने परत जायला सांगितले तर कसं वाटेल हो??

गंभीरने पाकड्यांनासुधा एवढ्या शिव्या घातल्या नसतील कधी!! भारत ८९ - २

धोणी आलाय खेळायला मैदानावर..... दोन सवती फुगड्या घालतायत असं वाटतंय अगदी !!

आला तो "खिळा" परत स्ट्राईकवर..... द्रविडची बॅट चक्क जोरात फिरलेय... बॉल अगदी फिल्डरच्या हातात... तुमच्या माहितीसाठी म्हणून सांगतो.. द्रविड पक्का Human Rights वाला आहे. फिल्डरला धावायला लावणं, जोरात थ्रो करायला लावणं हे मानवहिताच्या विरोधात आहे, असं त्याचं मानणं आहे. तुम्हाला माहितेय का, द्रविडचा स्लीप मधल्या कॅचचा विक्रम आहे ते? ... अहो कसा नाही असणार? कधी, बाकी मैदानात बघितलंय का तुम्ही त्याला बॉलमागे धावताना? शेवटी Human Rights चा प्रश्न आहे !!

धोणीपण आऊट झाला.. शून्य धावा... मला फारशी अपेक्षाही नव्हती. भारताचा कॅप्टन झाल्यावर ११ कुटुंबाना पोसायचं असतं ना त्याला ! त्या ओझाखाली दबतो बिचारा ! भारत ९३ - ३..
विराट नावाचा कोणतरी किरकोळ (Minor) क्रिजवर आलाय.. नाही म्हणायला ज्युनियर टीमचा कॅप्टन होता तो..

अगदीच नाही तरी पाकडे मात्र मदत करतायंत हा.. अत्तापर्यंत ४० धावा Extras किंवा फ्री हिट वर मिळालेल्या आहेत.

"राहुल द्रविड का ये बेहतरीन शॉट......बॉल Square of the wicket जिसे कहा जाता है वहासे निकलते हुए.......सिधे फिल्डर के पास.....कोई रन नही यहासे, भारत को अगर जीत दिलानी हो, तो राहुल द्रविड को संयम के साथ बल्लेबाजी करनी होगी..अभीतक, वो ककडी की तरह थंडे दिमागसे खेल रहे है शायद इसिलिये ऊनको "The Wall" कहा जाता है " अरे कोणी थांबवा हे अत्याचार....

तिकडे रवि शास्त्री, "Rahul Dravid is playing a sheet anchor role here" असं म्हणतोय... शीट अँकर हि काय भानगड आहे हे बघण्यासाठी डिक्शनरी उघडली तर त्यात "Spare anchor for use in emergency." असं लिहिलं आहे....द्रविड नावाचा हा Spare नांगर एवढा खोलवर रुतून बसलाय, की आपलं हे जहाज त्या पाकिस्तानी वादळातून कधीच बाहेर पडेल असं वाटत नाही.

तसं, नाही म्हणायला द्रविड कमी बॉल्समध्ये जास्त रन्स पण काढतो... IPL मध्ये ४-५ वेळा केलं तसं त्याने... अहो असतो कधीकधी बॅट्समन Out of Form !!

वैतागून विराट कोहलीने बॉल हवेत उडवलाय.....आऊट... परत एक विकेट.... भारत १२० - ४....
सुरेश रैना आलाय आता. अगदी बिंधास्त खेळला होता तो IPL मध्ये.. पण त्यानंतर काही खेळल्याचं ऐकीवात नाही.....

......दोघेजण भलतेच चिकटलेत हा... रैनाने २-३ षटकार मारून रनरेट पण चांगला केलाय. ९५ बॉलमध्ये १०४ धावा हव्यात.. दरम्यान आपल्या द्रविडने त्याची ८२ वी फिफ्टी पूर्ण केली... ८७ बॉलात.... परत एकदा जिंकू असं दिसतंय....

तो बघा द्रविडचा शॉट...अगदी १००% तंत्रशुद्ध.. "It came right out of coaching manual"... हर्षा भोगल्या म्हणाला... रन मात्र एकच ! राहुल द्रविडसारखी गोंद अजुन फेविकॉलच्या जाहिरातीत कशी नाही आली याचंच मला आश्चर्य वाटतंय !!

या द्रविडाला स्वप्न काय पडत असेल हो? ... "पूर्ण ५० ओव्हर, सगळे तंत्रशुद्ध शॉट खेळून ४९ रन्स बनवतोय (शेवटच्या ओव्हरला धावायची गरज नाही, Strike थोडिच मिळणारे?? :P) किंवा ऊरलेल्या १० लोकांना रनआऊट करतोय, ट्वेंटी-ट्वेंटी सारखे अमानवी प्रकार बंद झालेत आणि टेस्ट मॅचमध्ये गोलंदाज त्याचे पाय पकडतायत आणि म्हणतायत "हे द्रविडा आम्ही तुला शरण आलो...दया कर आमच्यावर, आऊट तरी हो नाहितर रन्स तरी काढ.." आणि तो राक्षसा सारखा "हा हा हा हा" करून हसतोय.. !! (इथे रावणरुपी द्रविडाचे कार्टून नक्की खपले असते पण, "कोरा कागद, रंग, ब्रश, पेन्सिली या गोष्टींना तु (कृपया) कधिही हात लावू नको" असं म्हणणार्‍या माझ्या शाळेतल्या चित्रकलेच्या मास्तरांचा तो केविलवाणा चेहरा मला अजूनही रोखतेय...)

अरेरे.... रैना पण आऊट झाला... LBW... ह्या... काय खरं नाही आता... भारत २०७ - ५....
आपला अढळ, निश्चल, बर्फाच्छादित असा थंडगार हिमालय मात्र, बॅट वर करून उभा आहे.
आता पठाण नावाचा बैल आलाय.. खरोखरच तो बैल आहे.. दांडपट्ट्यासारखी बॅट फिरवतो तो... बॉल लागला तर लागला...म्हंजे, या पठाणची बॅटिंग पाहूनच जर त्या द्रविडने सन्यास घेतला तर...
हिंदी सिनेमातल्या हिरोंनी लाथा झाडाव्यात किंवा त्यापेक्षा अशोक सराफने ब्रेकडान्स करावा, तशा प्रकारे काहिसं मैदानावर नाचून, अत्ताच पठाण गावीसुद्धा परतला.. भारत २११- ६...

आता, हरभजन सिंग नावाचा विदुषक आलाय. काहितरी टिवल्या-बावल्या नेहमीच करत असतो तो. सायमंड नावाच्या चिंपांझीला तो माकड म्हणाला होता म्हणून कांगारू मिडियाने आणि Animal Rights वाल्यांनी त्याचावर काही मॅचवर बंदी आणायला लावली होती.
हा हा म्हणता भारत २३१ - ६....

अरे.. हे काय बघतोय मी?? द्रविड आऊट?? आणि तोसुद्धा रनआऊट?? क्रिकेट इतिहासात पहिल्यांदा ही कमाल झाली आहे. हरभजनने यावेळेस द्रविडलाच अर्ध्या वाटेतून घरी पाठवले आहे..
एकशे चौदा बॉलमध्ये त्र्याहात्तर रन्स काढून, सगळ्या बॉलर्सचं रक्त पिऊन, ही गोचीड दुसर्‍या गुराच्या प्रतिक्षेत पॅविलियन मध्ये परतली आहे....
.
.
.
.
.
.
.
.
तुम्ही अजूनही वाचताय? भारत जिंकेल अशी आशा अजूनही आहे तुम्हाला? अहो, केला मी टिव्ही बंद... आमच्या शेजारी होणारी
"हडपसर वॉरियर्स" विरुद्ध "चिपळूणचे डेव्हिल्स" हि ट्वेंटी-ट्वेंटी बघायला जातोय मी..

सुशील दोशी मात्र अजूनही म्हणतोय...... "यहासे भारत को अगर जीत दिलानी हो तो हरभजन सिंगको संयम और आत्मविश्वास....."

बाय द वे, द्रविड पंख्यांची (जर अजूनही शिल्लक असतील तर) आधीच माफी मागतो...तसा मीही फॅन होतो त्याचा कधी एके काळी...

सुटलेल्या पोटांची राजगड स्वारी !

2009-09-23T08:17:00.000+05:30

रात्रीचे ९ वाजलेत, तंगड्या गळ्यात आल्यात.. पण आज जी मजा केलीय ती सांगाविशी वाटतेय म्हणून लिहितोय. आज मोने, गोगटे, रानडे आणि मी यांनी राजगड सर केला. रत्नागिरीजवळच्या कोतवड्याचे, १०० किलोच्या गटात लवकरच दाखल होतील असे, वृषभ राशीचे ideal उदाहरण असलेले मोने (मंदार), आमच्या ग्रुपमधले (अति)हुशार, आपली बाजू कधीही पडू न देणारे, पण नेहमी द्विधेत रहाणारे असे गोगटे (समीर), कोणत्याही गोष्टीची "बरं आहे" यावर तारीफ न करणारे आणि प्रत्येक गोष्ट चुकीच्या वेळी आणि ठिकाणी बोलणारे असे रानडे (कपिल) आणि मी. आम्ही सगळे IT मधे (चिकटलेले) आणि त्यामुळे पोटं सुटलेली...डोक्यात विचार आला आपण काही करत नाही, अंगाला व्यायाम नाही etc. etc. मग काय एकमेकाला फोन झाले. हो नाही म्हणता म्हणता रविवारी सकाळी ७ वाजता कूच करायचे ठरवले.

Swine Flu ने पुण्यात नाचायला सुरुवात केली होती. सगळीकडे फक्त Swine Flu च्या चर्चा. अगदीच काही नाही तर या Swine Flu ने काही चांगल्या गोष्टीही केल्या. पुण्याची एरवी ऊनाडणारी लोकं फक्त कामासाठीच बाहेर पडत होती, बाहेरच खाणं टाळत होती. या Swine Flu ने बर्‍याच बायकाना घरी जेवण करायला शिकवले !! तर अशा डुक्कर तापी वातावणात पुण्याच्या बाहेर जायच आम्ही ठरवलं.

चक्क ठीक ७:१५ ला. आम्ही स्वारगेटला पोचलो. फक्त १५ मि. ऊशीर! अपेक्षेप्रमाणे मोने अर्धा तास आधीच येऊन पोचले होते.

आमची तयारी: १ पाण्याची बाटली, वाटेत वाचायला पेपर, पायात चपला आणि फोटोसाठी मोबाईल. कधीच कुठली गोष्ट seriously न घेण्याची ही काय पहिली वेळ नव्ह्ती. Seriously केलं तर त्यात कसली मजा?

तर आम्ही स्वारगेटला होतो. पण पुढे काय? म्हंजे कोणालाच काही माहीत नव्हत असं काही नाही. गोगटे या बाबतीत नेहमी पुढे असतात. प्रत्येक बाबतीत त्याला काहीही माहीत नसलं तरी बरच काही माहीत असतं. त्याला कुंजवणी का गुंजवणी अशा गावाविषयी माहीत होते. या गावातून राजगड गाठता येतो. बास मग काय स्वारगेटला आमची बस शोधमोहीम सुरू झाली.

चौकशी कक्षातला "तो" ठाणे गाड्या ३ च्याऐवजी ४ गेल्याने वैतागला होता. "राजगडला जाण्यासाठी बस" असं मी म्हटल्यावर "त्या"ने फक्त १ कटाक्ष टाकत "१० वाजता येईल" अशा S.T. खाक्यात सांगितलं. आणि १५ मिनिटातच (८ वाजता) आम्हाला "वेल्हा" या गावी जाणारी बस मिळाली. धन्य ती ST आणि धन्य ते ST वाले.

शेवटची सीट. Driver पिसाळला होता. वाट्टेल तशी गाडी चालवत होता. S.T. चा driver बाईकर सारखा खड्डे चुकवत होता! डोकं वरती आपटता आपटता वाचल्याने "काळ आला होता पण वेळ आली नव्ह्ती" वगैरे अशी गोगटे स्पेशल diologबाजी झाली. गाडीतला राजगडलाच जाणारा सुंदर तरुणींचा घोळका हीच काय ती जमेची बाजू.

मार्गासनी नावाच्या फाट्यावर "तुमचा STOP आला" म्हणत कंडक्टरने आम्हाला ऊतरवले. इथुन पायथा ६ कि.मी.... दुसरं काही नसलं तरी एक पानपट्टी मात्र होती. गोगटेंच काम झालं. "अता मी कमी केलेय" म्हणत चैतन्य कांडीचा झुरका त्याने मारला. पायथ्यापर्यंत जायला वडाप मिळते असे पानपट्टीवाल्याकडून कळले. १५-२० मिनिटे झाली तरी वडाप काही येईना. शेवटी काय, चालायला लागलो आणि रा़जगडाची लांबूनच पहाणी करू अशी चिन्हं दिसू लागली. त्यात समीरच्या सिगरेटची कीक, दुसर्‍या धूडाचं अर्धा मैल चालणं आणि सकाळचे वडे यांमुळे दोघाना निसर्गाने जोरात पुकारले. रस्त्यावरचे साचलेले पाणी आणि पिण्यासाठी आणलेली पाण्याची रिकामी बाटली यावर दोघांची (विचित्र) नजर पडली. उरली एकच गोष्ट ती म्हंजे "आडोसा". ती मिळायच्या आधीच एक "वडाप" अवतरली आणि माझी पाण्याची बाटली वाचली. कुं(गुं)जवणीला पोहोचेपर्यंत २ ओढे लागले. मंदार (मोने) आणि समीर(गोगटे)ने ओढ्यांच्या पुलावरून जाताना माहेरवासीण जशी सासरी परत जाताना "परत कधी यायला मिळेल?" अशा भावनेने बघते, त्याप्रकारे त्या वहात्या ओढ्याकडे पाहिले "पुढे अशी जागा कधी मिळेल?"

शेवटी आम्ही पायथ्यापर्यंत येऊन पोचलो. शेजारीच एक पर्ह्या असल्याने दोन्ही माहेरवासीणीनी आपल्या दु:खाचं विसर्जन केले. ईतक्या वेळ गप्प असलेले रानडे (कपिल) हळूहळू सुरु झाले होते. फोटोग्राफी आणि बाईक्स हे त्याचे आवडते विषय. बाकी दोघांना त्यात फारसा interest नसल्याने मीच होतो सगळं ऐकून घ्यायला. त्यात चुकून मी कपिलला विचारले.."कुठली बाईक घेऊ रे?" झालं....अर्धा तास बाईकपुराण ऐकलं..तशी मी गेले २ वर्षापासून बाईक घेतोय... :P

राजगडाच्या पायथ्याला मस्त वडा आणि चहा झाला. एव्हाना साडे दहा-अकरा वाजले होते. अत्ता कुठे आम्ही चढाईस सुरुवात करणार होतो. चहावाल्याने चढायला दीड-दोन तास लागतील असे सांगितले.

तर हळू हळू आम्ही वर जाऊ लागलो. डोंगर ऊतारावर लावलेली भातशेती, कौलारू घरे, म्हशी, त्यांचे गोठे पाहून का कोणजाणे पण खूप छान वाटले.

शेजारून विविध Trekking Gears घालून प्रोफेशनल भटके चालले होते.(अशा लोकांच्या ब्लॉगचे नाव "भटकंती Unlimited", "रानवाटा", "सह्याद्रिच्या कुशीत" वगैरे असेच का असते कोण जाणे ) कोणी सुंदर मुलींना घेऊन समोरून जात होते. Single and Looking त्यापेक्षा Hunting असलेले आम्ही फक्त डोळ्यांचाच वापर करू शकत होतो. तशी तर आम्हाला सवय झाली होती. सुंदर मुली चुकुनसुद्धा जवळपास न फिरकण्याची. या बाबतीत मोनेचे नशीब हल्ली पलटले होते. त्याच्या टीममधे मुली जास्त असल्याने इतरांना जळवण्याचा आसूरी आनंद तो मिळवत होता. आम्ही मात्र ही आशा कधीच सोडून दिली होती.

हा हा म्हणता....आम्ही अजून तिथेच होतो. फारतर १०-१५ मिनटं चढलो असू. सगळ्यांचे भाते एव्हाना फुलले होते. IT / Office / Manager यावर आमच्या वाइट stamina चं खापर यथेच्च शिव्यांसह फोडत आम्ही एका झाडाच्या सावलीत आपलं सुटलेलं पोट घेऊन बसलो. मोनेला आता भूक पण लागू लागली होती. तशी ती कायमच लागलेली असते. Generally एकावेळी २ पेक्षा कमी गोष्टी (कणसे, वडे etc) खाणे त्याला प(च)टत नाही.

रानडे अचानक पेटले, म्हणाले "हे बरोबर नाही.. म्हातारेसुधा चढून जातात..आपल्याला जमलेच पाहिजे." आणि परत चालायला सुरुवात केली. झक मारत आम्हा सगळ्याना ऊठावे लागले. १०-१५ मिनिटातच अजून एक स्टॉप झाला. यावेळेस कपिलच पहिला बसला आणि Manager च्या नावाने शिव्याची लाखोली वाहू लागला. आता यात त्या Manager ची काय चूक? पण नाही..."माझा Manager....फुल्या फुल्या फुल्या....."

बरं..तर आतापर्यंत तुम्हाला कळलंच असेल की मी "रात्रीचे ९ वाजलेत" असं अगदी "रात्रीचे १२" वाजल्याप्रमाणे का बोललो ते. मी अता खूपच दमलोय, झोपतो अता.

--------

दुपारचे बारा वाजलेत, शरीराचा कुठलाच भाग जागेवर नाहिये. "विश्रांतीच्या" मागणीवरून पायांचा संप सुरू झालाय. काही विचारू नका..

तर.....आम्ही राजगड चढत होतो. २ स्टॉप झाल्यावर पुढे जरा सपाटी आली. तेवढाच एक आधार! फक्त लोकांनी सांगितले म्हणून त्या वाटेने आम्ही पुढे जात होतो. राजगड काही दिसत नव्हत. त्यात धुकं होतं. जरा पुढे गेल्यावर एक खोपटं लागलं. ऊशीर झाला होता पण तिथे जाणे Mandatory होतं. मोने रूल नुसार प्रत्येकी २ लिंबु सरबते आणि २ बिस्कीटाची पाकिटे झाल्यावर आम्ही पुढची वाट धरली. तिथल्या माणसाला विचारलं तर त्याने आम्हाला चढायला दीड-दोन तास लागतील असे सांगितले. आम्ही फक्त एकमेकाकडे पाहिले.

चालायला सुरुवात केली. साधारणसा चढाव असल्याने जास्त अंतर कापत होतो. तेवढ्यात अशा एका ठिकाणी आलो की तिथे जवळपास फूटभर चिखल होता. साधारण १०० मी. ची वाट असेल. इतकावेळ पावसाने मेहेरबानी केली होती, पण नेमका याच वेळी जोराचा पाऊस आला. चिखल खूपच झाला होता. अजूनपर्यंत कोणी पडला नव्हता. पण पुढचा काही भरवसा नव्हता.

कसबसं त्या चिखलातून बाहेर पडल्यावर परत सपाटी आली आणि राजगडाने पहिले दर्शन दिले. खूपच छान treat होती डोळ्याला. हिरव्या रंगात, कापसासारख धुकं, वरती निळ्या आकाशात गडद ढग यांत राजगडाची काळी तटबंदी एकदम खुलून दिसत होती.

एवढ्यात आम्हाला एक माणूस भेटला. तो एकटाच होता. आमच्याकडून त्याने स्वतःचे राजगड background वर फोटो काढून घेतले. त्याने आमच्याशी ओळख करून घेतली आणि English-मराठी मधे बोलायला सुरूवात केली. पहिला गुन्हा.. पुढे आम्हाला ट्रेकींगविषयी त्याने उपदेश द्यायला सुरूवात केली. गोगटे, मोने आणि रानडे यांना उपदेश !! दुसरा गुन्हा.. त्याने तिन्ही ग्रहांना नाराज केले होते. विंचवासारख्या तीन जिभा त्याला नांगी मारू लागल्या. तिघांनी त्याच्या उपदेशांची भरपूर खिल्ली उडवून त्याला "तुम्ही पुढे व्हा..वरती भेटूच !" म्हणत टांग दिली. त्यानेही लगेच काढता पाय घेतला. हे सगळं मी मात्र खूप Enjoy करत होतो.

गोगटे - रानडे - मोने

राजगड दिसत असला तरी दूर होता. "राजगड दूर दिसतोय, पण आता आपण गडाच्या almost level ला आलोय.. म्हंजे सरळ चालायला लागेल, जास्त चढाव नसावा...." इति रानडे... ऊगीच आपलं मनाचं समाधान !! थोडं पुढे गेल्यावर आम्हाला २ इसम भेटले. ते नुसते ऊभे होते. आम्ही आमचा "अजून किती वेळ लागेल हो?" असा Patent प्रश्न विचारला. अगदी केविलवाण्या सुरात एकाने सांगितले.."माहित नाही हो...आम्ही पण वरच जातोय"..दुसरा तर भलताच वैतागला होता..तो सुरू झाला..."शिवाजीला काही ऊद्योग नव्हते काय...कुठेही किल्ले बांधले ते? etc. etc." आम्ही त्याची परिस्थिती चांगलीच समजू शकत होतो. शेवटी त्या बिचार्‍यांनी माघारी फिरण्याचा निर्णय घेतला. मला माहित होते..मोनेच्या मनात पण हेच चाललं होतं. त्याच्या चेहर्‍यावरूनच कळत होतं. पण आम्हाला तो सांगूही शकत नव्हता.

समोरचं धुंक जरा कमी झालं आणि आम्हाला एकच उंच, ऊभा असा कडा आणि त्यावरून चढणारी मुंगीसारखी माणसं दिसली. आम्ही तिथेच बसलो...

<-- ऊंच ऊभा कडा !

"ऊंचीवर असल्यावर खाली बघू नये" असं म्हणतात...मी म्हणतो "शिवाजीचे गड चढताना कधीही वरती बघू नये !!"

बसल्यावर थोडं बरं वाटलं... त्यामुळे गप्प झालेल्या मोनेने त्याची कंपनी, शिवाजीच्या काळातले सगळे "खान" आणि आम्हाला (राजगडस्वारीच्या idea बद्दल) शिव्या घालत लागलेला दम घालवला. मुसलमानांना शिव्या घालताना मोने त्याना "लांडे" म्हणतो पण एखाद्या विषयी चांगलं बोलायचं असेल तर त्याला "मॉमेडियन" म्हणतो..असं का ते मला अजुन कळले नाही.

तर decision ची वेळ आली होती. पण निर्धार पक्का होता. "राजगड चढायचाच". सगळ्यांनी ऊठून परत चालायला सुरुवात केली. वाटेत परतणारे लोक अजूनही आम्हाला "दीड तास लागतील" असं सांगत होती.....म्हणूनच लोकांकडे दुर्लक्ष करायचं असतं !!

आम्ही अता जरा अवघड चढ चढत होतो. "पहिल्यांदा मला मुघल सैन्याची दया येतेय" मोने म्हणाला.

आम्ही वहानांनी, चांगल्या रस्त्याने पायथ्याशी पोचलो. त्या काळी जंगलातून वाट काढत, श्वापदांपासून वाचत, नद्या नाले ओलांडत पायथ्याशी पोचायचे. सगळी शस्त्रे सांभाळत गड चढायला सुरुवात करायची. बरं घनदाट जंगलातून कधी आणि कुठून मावळे बाहेर पडतील आणि कापून काढतील याचा भरवसा नाही. वरतून होणार्‍या तोफगोळ्यांच्या मार्‍यापासून वाचत तुम्ही जरी तटबंदीपर्यंत पोचलात तरी वरून उकळंत तेल, दगड यांचा मारा. एवढ्या levels पार करून जर तुम्ही चुकून गडावर पोचलात तरी तिथे तुम्हाला कापायची सगळी तयारी करून बसलेल्या शूर सरदारांबरोबर लढायचं? .. Impossible.. शिवराय मानलं तुम्हाला.. !

आता मात्र आम्ही सलग न बसता चढ चढत होतो. अहो करणार काय? बसायला जागाच कुठे होती? एक माणूस कसाबसा जाईल अशी ती पायवाट...त्यात मरणाचा पाऊस, बाजूला दरी..कधी एकदा इथून वाचून ("सटकून") जातोय असं झालं होतं.

अधून मधून Swine Flu चा विषय निघतच होता. Swine Flu पासुन वाचण्यासाठी लोकांनी काय काय नाही केले.. स्वारगेटच्या गटारावर मिळणारे मास्क घेतले. रामदेवबाबांनी "तुळस खा" असं सांगितल्याने पुणेकरांनी अख्ख्या पुण्यातल्या सगळ्या तुळशी मुळासकट ऊपटून खाल्ल्या. कोणी सांगितलं "निलगिरीचं तेल वापरा"... पुण्याच्या सगळ्या दुकानातले सगळे तेल २ दिवसात संपले. लिंबं, कापूर, धूप हे असेच काही Swine Flu चे बळी. आमच्या हिरोंपैकी सगळ्यात घाबरट गोगट्यांनी "We are living in a Pandemic !" म्हणत पहिला मास्क घेतला, पहिल्यांदा घालतानाच त्याचा एक दोर तुटला आणि गोगटे परत मास्कच्या वाट्याला गेला नाही.. मोनेने अगदीच काही नाही केलं असं नको म्हणून तोंडाला रुमाल बांधला असावा एखादवेळी.. रानड्यांना मात्र या सगळ्या गोष्टी मुळी मान्यच नव्हत्या.."Nobody can touch me as long as I am riding !" असं काहितरी बरळून तो चालू लागला. याचा अर्थ काय आहे आणि तो हे अत्ता का बोलला हे कळलं तर मला मात्र नक्की सांगा !

आता आम्ही अशा ठिकाणी आलो होतो की जिथून खाली "Direct Fall" होता. कोणी भल्या माणसाने रेलिंग लावले होते आमच्यासारख्यांसाठी ! हुश्श..केलं बुवा पार सगळं.. समोर प्रचंड धुकं होतं. आम्ही चढतच होतो..

अचानक धुकं कमी झालं आणि डोळ्यांसमोर राजगडाची तटबंदी दिसू लागली...झप झप चढत ५-१० मिनिटातच आम्ही राजगडावर होतो. आणि समोरच एक भगवा अभिमानाने फडकत होता.. आम्हाला नवा हुरूप चढला..थकवा नाहिसा होऊन गेला... तिथे गेल्यावर, मावळ्यांना स्फूर्ती देणारे शिवरायच जणू येऊन आपल्याला ताकद देतात..

Yahooo....!! आम्ही राजगड सर केला होता. वर पोचायला आम्हाला एकूण २ तास लागले. आम्ही गेलो ती चोरदरवाजाची वाट. वर गेल्यावर समोरच एक सुंदर तलाव दिसतो.. तो "पद्मावती तलाव".. तलावाचं सौंदर्य खरोखर अवर्णनीय.

आम्ही त्या तलावावर गप्पा मारत बसलो. राजकारण, इतिहास, कविता, साहित्य ही गोगटे आणि मोन्यांची आवड.. दोघांचही वाचन चांगलं..गांधीजी, नेहरू यांचे विचार..भारत-पाकिस्तान, Politics, Elections हे त्यांचे जिव्हाळ्याचे विषय.

पद्मावती तलाव

रानडे आणि सुटलेले पोट !

रानड्यांसाठी मात्र गांधीजी, नेहरू ही लोकं फक्त शिव्या देण्यासाठीच आहेत. कविता, कविच्या कल्पना वगैरे त्याला कधी शिवूसुद्धा शकत नाहीत..Congress, BJP सोडून दुसरे कुठले पक्ष त्याला माहित असतील असं वाटत नाही..इतिहासात शिवाजी, इंग्रज आणि भारताचा स्वातंत्रदीन एवढ्याच गोष्टी त्याला माहीत असतील..साहित्य (इतर) साहित्यातच राहिले तर चांगले टिकते असे उदात्त विचार.. अभ्यासाव्यतिरिक्त त्याने गेल्या २५ वर्षांत सर्व भाषा मिळून एकूण ३ ते ४ पुस्तके वाचली असतील. परीक्षेच्या आधी २ दिवसाच्यावर त्याने कधी अभ्यासाच्या पुस्तकालाही स्पर्ष केला नसेल. पण कधी कधी जास्त पुस्तके वाचून भरकटण्यापेक्षा एखादी गोष्ट blindly follow कलेली चांगलं असतं.

नेहरू (का गांधीजी) "शिवाजी हा वाट चुकलेला देशभक्त आहे" असं म्हणाले होते..गोगट्यांनी सुरूवात केली.. कपिलने खास माखजनी शिव्या घालत त्याला गप्प केले. माखजन हे कोकणातलं एक मोठं गाव (गाव नेहमी "छोटसं"च असतं असं काही नाही). हे गाव साप, विंचू आणि शिव्यांचं माहेरघर म्हणून प्रसिद्ध आहे आणि रानडे गावाची इज्जत राखून आहेत. "शिवाजी आपलं दैवत आहे.. शिवाजी नसता तर माझं नाव अत्ता 'अब्दूल गब्दूल रानडे' असते.." कपिल म्हणाला. आणि हे १००% पटलं..

मोने आणि मी मजा बघत होतो. मोने तसा भला पण "झोंड" (म्हंजे लबाड) माणूस.

<-- मोने - खास मैत्रीणींसाठीचा फोटो !

तो कधीच Extreme जात नाही. दोन्ही बाजूनी मतं मांडतो.. म्हंजे "काट्याला" राग येऊ नये म्हणून तो Toss च्या वेळी "छाप-काटा" असं म्हणेल...आणि जिंकण्याचे chances पण १०० %. लहानपणी आम्ही त्याला "कलुषा कब्जी" म्हणायचो !! वृषभ राशीचा असल्याने खादाडपणा, टापटीपपणा, वक्तशीरपणा आणि उधळेपणा त्याचात ठासून भरलेला आहे.

काढलेले सगळे फोटो Bluetooth ने Transfer करायची वेळ आली होती. समीर लगेच टाळाटाळ करू लागला...तो "Stone Age Man" आहे.

<-- गोगटे "त्या" बाटलीबरोबर !

एखादी Hi-Tech गोष्ट करणे म्हंजे त्याला रानड्यांना एखादं मोठं पुस्तक वाचण्याएवढी किंवा मोनेने राजगड चढण्याइतकीच अवघड आहे. समीरला मंदार "सरबरीत" आणि कपिल "झाम्रट झं" (अर्थ विचारू नका) म्हणतो.

तलावाच्या वरच एक मंदीर आहे. राजगड प्रचंड आहे. एका दिवसात होणे कठीण आहे. या मंदिरात रहायची आणि खायची सोय होते. आम्ही मात्र प्रत्येकी २ पोहे आणि मस्त गरम चहा पिऊन Refresh झालो.

राजगडाच्या तीन मोठ्या माचा आहेत आणि चढायला अवघड असलेला असा बालेकिल्ला. मग काय, आम्ही पुचके सरदार बालेकिल्ल्याच्या वाटेने निघालो..फोक्शे असलो तरी सरदार होतो !!

खाली भेटलेला "तो" आगाऊ आम्हाला परत भेटला.. म्हणाला "अरे तुम्ही अजून इथेच? मी बालेकिल्ल्यावर जाऊन आलो..अर्धा तास लागला... तुम्हाला एक-दीड तास लागेल." त्याने शेवटचा गुन्हा केला होता...समीरचं तोंड, रानड्यांचे मोठे घारे डोळे आणि अख्खा मोने पाहून "All the best guys" म्हणत त्याने चक्क पळ काढला.. नंतर पाच मिनिटं मी फक्त शिव्याच ऐकत होतो... Damn, I was loving it !

<-- अख्खा मोने !!

जाता जाता, वाटेत जोरदार पाऊस पडू लागला. एका झाडाखाली आम्ही थांबलो.. डाव्या बाजूला एक प्रचंड, काळ्या दगडाची नैसर्गिक अशी भींत होती.

समीरला चांगलचं सुरसुरलं.. त्याने बॅगेतनं कुठलंतरी परदेशी सिगरेटचं पाकिट बाहेर काढलं. साहेब अत्ताच "बल्गेरिया"ला जाऊन आले होते. त्याच्या जवळपास ७-८ परदेशवार्‍या झाल्या होत्या...म्हणून त्याला आम्ही "फॉकलंड" म्हणायचो. (Pls याचाही अर्थ विचारू नका..रानड्यांचा माखजनी शब्द आहे.) "ही सिगरेट फक्त स्पेशल ठिकाणी ओढायची" असा त्याचा Funda होता. समीरने चक्क दुसर्‍या काडीतच सिगरेट सुलगावली (इतरवेळा ३-४ तरी लागतातच..त्यासुधा वारा नसताना..). गडावर सिगरेट पेटवल्याबद्दल त्याने शिव्या खाल्ल्याच...

पाऊस जरा कमी झाला होता.. आजूबाजूचा परिसर खूपच छान होता. हिरव्या रंगाच्या सगळ्या छटा सजल्या होत्या...झक्कास्स.....

पुढे गेल्यावर आम्ही परत एका अवघड वाटेवर आलो होतो. कोणाला माहीत होतं की मगाशी दिसलेली ती काळी प्रचंड दगडी भींत चढायची आहे?

हिच ती प्रचंड दगडी भींत !

भींत पाहून मोनेच्या पायात Cramp आला. "मी नाही येत वर" ..... समीरने मोनेला काय सांगितले देव जाणे....पण १ क्विंटलच ते धूड...ती भींत चढत होतं...आणि त्यामुळे आम्हालाही धीर आला. ती वाट (If we can call it as) खरोखरच अवघढ होती...म्हंजे पाय सटकला तर काहिही होऊ शकतं. तिथेही रेलिंग होतं. ते डळमळीत रेलिंगच आमच्या आयष्याची दोरी होती. कसबसं आम्ही वर पोचलो. सगळे जीवंत होतो..सगळे अवयवही शाबूत होते. समीरने वरती पोचल्यावर लगेच सिगरेट पेटवली. "ही सिगरेट तुला माफ आहे".. मंदार म्हणाला..

वरती एक सुंदर कमान आहे. तिथे जरा Photography वगैरे झाली..आणि आम्ही पुढे चालू लागलो. पाय हळूहळू असहकार करू लागले होते पण आम्ही पुढेच रेटतच होतो. अजून वर गेल्यावर लांबूनच एक भगवा दिमाखात फडकताना दिसला.. होय..आम्ही बालेकिल्ल्याजवळ होतो..

काळाच्या धुक्यात धुसर झालेला बालेकिल्ला दिसू लागला. राजवाड्याचे फक्त अवशेष शिल्लक आहेत.. त्या काळी ही जागा त्या तेजस्वी राजश्रीच्या तेजाने झळाळलेली होती. त्याठिकाणी मला फक्त एकच गाणं आठवलं..

"हे हिंदू शक्ती सभूंत दिप्तीतम तेजा...हिंदू नृसिंह प्रभो शिवाजी राजा...प्रभो शिवाजी राजा" !

.
.
.
.
.

अरे, इतका वेळ झाला पण मी माझ्याबद्दल काहीच सांगितले नाही...आपल्या हिरोंतला चौथा म्हंजे मी... एक Observer..

खरं सांगायचं तर मी उरलेल्या तिघातलाच कोणीतरी एक आहे... आम्ही तिघेच गेलो होतो गडावर.... राजगडला जाऊनही आम्हाला १-२ महिने झाले... काहीतरी वेगळं करायची इच्छा होती.. म्हणून एव्हढं सगळं नाटक....

इतका वेळ तग धरून तुम्ही सगळं वाचलंत (फक्त फोटो न बघता...) त्याबद्दल धन्यवाद...